Το παιδικό παιχνίδι που έκανε τον Richaun Holmes έναν από τους σκληρότερους παίκτες του ΝΒΑ.Πώς τα χρόνια του στο σπίτι με τα αδέρφια του διαμόρφωσαν το... τέρας που βλέπουμε στους Kings.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/facebook.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Όταν σκέφτεται κανείς τους πιο παθιασμένους και γεμάτους ενέργεια παίκτες του
ΝΒΑ, δύσκολα το μυαλό του δεν θα γεμίσει από διάφορα στιγμιότυπα του
Richaun Holmes να σφίγγει σαν παλαιστής του
MMA τις γροθιές του κλείνοντας τα μάτια του τη στιγμή που ουρλιάζει και σπάει τη νηνεμία μιας κατάμεστες αρένας, που μόλις έχει αντικρίσει ακόμα ένα δυναμικό του κάρφωμα ή ακόμα μια βροντερή του τάπα.
Όταν κλείνει τα μάτια του όμως, τι να σκέφτεται;O πλέον βασικός και αναντικατάστατος center των
Sacramento Kings γεννήθηκε λίγα μόλις μίλια μακριά από το
Chicago, σε μια ταπεινή πόλη με μόλις 9.000 κατοίκους εκείνη την εποχή, το
Lockport.
Εκεί, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, ο
Richaun και τα 3 μεγαλύτερα αδέρφια του, όλα τους αγόρια, περνούσαν κάθε μεσημέρι μετά το σχολείο ολομόναχοι, αφού οι γονείς τους δούλευαν μέχρι αργά και θα γυρνούσαν σπίτι κατά το βράδυ.Έτσι, είχαν άπλετο ώρα να κάνουν ό,τι θέλουν.
Και τι θέλει περισσότερο ένα παιδί από το να παίζει;Οι
Holmes όμως δεν ήταν ποτέ μια πλούσια οικογένεια ή μια που είχε έστω και κάποια χρήματα στην άκρη, με αποτέλεσμα τα παιδιά της να μην έχουν τουλάχιστον μια κάποια ετοιμόρροπη μπασκέτα στο δρόμο μπροστά από το σπίτι τους ή μια μπάλα ακόμα και γεμάτη καρούμπαλα.Έτσι, αναγκάστηκαν να εφεύρουν το δικό τους παιχνίδι, με τους δικούς τους κανόνες και τη δική τους στόφα -τη σκληράδα.
Και εγένετο το «hack», ένα φαινομενικά εύκολο παιχνίδι, όπου αυτός που έχει το πλαστικό μπαλάκια στα χέρια του προσπαθεί να περάσει κάθε έναν από τους αντιπάλους του μέχρι να φτάσει στην άκρη του δωματίου και να σκοράρει στο μικρό χώρο τοίχου πάνω από την πόρτα.Ωστόσο, αυτή είναι μονάχα η βάση…Οι αντίπαλοι του χειριστή μπορούσαν με κάθε δυνατό και αδύνατο τρόπο να κλέψουν τη μπάλα, ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να τον πετάξουν πάνω σε ένα τραπέζι ή στο παράθυρο, κάτι που όντως συνέβη με τα χρόνια -με τα παιδιά να μην αποκαλύπτουν ποτέ όμως, το μυστικό τους παιχνίδι, όσο και αν οι έντονοι μώλωπες ανησυχούσα έντονα τους γονείς τους, που φαντάζονταν τα χειρότερα.Κάθε φορά που ο
Βενιαμίν της φαμίλιας, ο
Richaun, είχε το μπαλάκι στην κατοχή του, τα πιο ώριμα σωματικά αδέρφια του δε δυσκολεύονταν ιδιαίτερα να τον εξφενδονίσουν σε κάποια γωνία του δωματίου με τη δύναμή τους, ενώ στον αντίποδα, κάθε φορά που εκείνος προσπαθούσε να κλέψει, κατέληγε με ματωμένη μύτη ή γρατζουνιές στα χέρια και το πρόσωπό του.Όσο περνούσαν τα χρόνια, αυτή η δραστηριότητα όλο και εξέλειπε όμως, με τα αδέρφια του να μην έχουν τόσο χρόνο πια για τον μικρό τους αδερφό, όντας 3 από τους καλύτερους παίκτες του Illinois στο επίπεδο του μπασκετικού
High School.
Τις φορές όμως, που συναντιόντουσαν όλοι μαζί σε ένα ανοιχτό γήπεδο λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι τους, φρόντιζαν να του υπενθυμίζουν στα διάφορα μονά που έπαιζαν πως πάντα θα είναι ο μικρότερος, πως πάντα θα είναι ο πιο αδύναμος, πως πάντα θα είναι ο χαμένος. Ο
Richaun όμως, δεν ήθελε να βρίσκεται για μια ζωή στη λάθος μεριά του σκορ και των συναισθημάτων.
Και έτσι, τα έκανε όλα περισσότερο.Προπονούταν
περισσότερο.
Γυμναζόταν
περισσότερο.
Κόπιαζε
περισσότερο.
«Σκύλιαζε»
περισσότερο.Και πλέον, καθόλου ως δια μαγείας, βρίσκεται στο
ΝΒΑ αποτελώντας μια άκρως σημαντική φιγούρα για την ομάδα του, αλλά και μια από τις πλέον θελκτικές σε όλο το πρωτάθλημα, που ανακαλύπτει σιγά σιγά πόσο σπουδαία χαρακτηριστικά έχει.
Αλλά για να φτάσει στο σημείο να θεωρείται ένας από τους καλύτερους rim protectors, μια κινούμενη μηχανή double double και ένας από τους πλέον αποτελεσματικούς two way «ψηλούς» έπρεπε πρώτα να κλείσει τα μάτια και να θυμηθεί όλες εκείνες τις στιγμές που πόνεσε, που μάτωσε, που απέτυχε κόντρα στα μεγαλύτερα αδέρφια του, τα οποία τον κέρδιζαν συνεχώς. Ήρθε όμως, επιτέλους η ώρα να κερδίσει αυτός, με όλη την οικογένειά του να τον παρακολουθεί από τις κερκίδες του
Golden 1 Center, με τα αδέρφια του να κοιτάζουν τους γύρω τους περήφανα μετά από κάθε ένα του κάρφωμα, φωνάζοντας με μια υπέροχη μείξη χαμόγελου και χαράς πως «εγώ τον ξέσκιζα αυτόν παλιά».Παλιά.
Αλλά το παλιά διαμορφώνει το τώρα με το ίδιο ταπεραμέντο που το αύριο προσκυνάει το σήμερα.
Αλλά το παλιά δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν εφιάλτη μετατρέπεται σήμερα σε όνειρο, με το αύριο να είναι ακόμα αχαρτογράφητο.
Ο Richaun Holmes γίνεται 28 ετών.