Η οικογένεια Kerr σιχαινόταν πάντα τον ρατσισμό, ακόμα και όταν πέθανε εξαιτίας του.Όταν οι τρομοκράτες δολοφόνησαν τον πατέρα του, ο Steve Kerr θα είχε κάθε λόγο να τους πολεμήσει με μίσος, αλλά προτίμησε την αγάπη.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Το 1919, ο
Stanley Kerr αποφασίζει να αφήσει τη φιλήσυχη και πέρα για πέρα ειρηνική ζωή του στο
New Jersey των
ΗΠΑ και να καταταγεί ως εθελοντής των διεθνών δυνάμεων στην προσπάθεια σωτηρίας των
Αρμενίων, που βάφονταν εδώ και χρόνια με αίμα από τις μανιασμένες ορδές του
Κεμάλ.
Εκεί, όντας γιατρός, ανέλαβε το πολύ δύσκολο έργο της περίθαλψης των πάμπολλων λαβωμένων
Αρμενίων, που από τη μια μέρα στην άλλη αντίκρισαν κόπους ετών να γίνονται κυριολεκτικά στάχτη σε μια μόλις στιγμή, με μια μόλις προσταγή.Με τον
τουρκικό ζυγό όμως, να κυκλώνει απειλητικά το
Χαλέπι της
Συρίας, όπου είχαν διαφύγει προσωρινά, οι δυνάμεις αποφάσισαν να μετακομίσουν πιο βαθιά προς τη
Μεσόγειο, και συγκεκριμένα στον
Λίβανο, όπου βρίσκονταν ήδη και άλλες «στρατιές» προσφύγων υπό την προστασία του κόσμου.
Εκεί, ο
Stanley γνώρισε την
Elsa, επίσης
Αμερικανίδα που είχε αφήσει την πατρίδα της για τον ίδιο σκοπό με εκείνον, και πολύ σύντομα οι δύο τους ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν στη
Μέση Ανατολή λίγους μήνες μετά, σε ένα γάμο περισσότερο
ανατολίτικο πάρα
αμερικανικό.Και έτσι αποφάσισαν να ζήσουν την υπόλοιπη ζωή τους,
ανατολίτικα, με τον
Λίβανο να γίνεται το σπίτι τους για περισσότερες από 4 δεκαετίες -πάρα τα πολλά προβλήματα που ταλάνιζαν και εξακολουθούν να ταλανίζουν την περιοχή.20 χρόνια μετά το πρώτο βλέμμα που τους έφερε μαζί μέχρι και τα βαθιά τους γεράματα, οι
Kerr έφεραν στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, τον
Malcolm, που θα γινόταν ένα από τα πιο λαμπρά μυαλά των
ΗΠΑ στο εξωτερικό.Γεννημένος, αναθρεμμένος και ζώντας όλη του τη ζωή στη
Βηρυτό λοιπόν, ο
Malcolm ανέπτυξε μια ιδιαίτερη αγάπη για τη
Μέση Ανατολή, τους νόμους και τις νόρμες της, και αποφάσισε να γυρίσει για πρώτη φορά στην πραγματική του χώρα για να διευρύνει τις γνώσεις του στο εν λόγω ιστορικό κομμάτι.
Όταν γύρισε, ήταν ήδη διακεκριμένος στις πολιτικές επιστήμες, με το
Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της πόλης να είναι έτοιμο να τον υποδεχθεί ως διδάκτορα στις τάξεις του, πριν η τρανή του πρόοδος και η λαμπρή του σχέση με τους φοιτητές κάθε κάλλους, χρώματος και θρησκείας του χαρίσει απλόχερα την ευκαιρία να γίνει πρύτανης στα 50 του μόλις έτη.Ωστόσο, όλα έπαψαν πια να είναι ρόδινα εκείνη τη στιγμή.Οι πάρα πολλές αναταραχές με τόσες διαφορετικές εθνικότητες στην περιοχή, που είχε γεννήσει ήδη από το 1975 τον τρανταχτό εμφύλιο πόλεμο του
Λιβάνου που διήρκεσε 15 ολόκληρα χρόνια, δεν έπαψαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, με διάφορες μονάδες
Ισραηλινών,
Λιβανέζων και
Παλαιστίνιων να έρχονται καθημερινά σε τριβές μεταξύ τους.Ο Kerr ως πρύτανης ήταν πάντα δίπλα στους φοιτητές του και εν γένει σε όσους είχαν ανάγκη στο campus της
Βηρυτού, και δε δίσταζε να προβάλει εαυτόν ως ασπίδα έναντι στους εκάστοτε τρομοκράτες που μάστιζαν την περιοχή.
Μέχρι που δε μπορούσε πια.Στις 18 Ιανουαρίου 1984, ο
Malcolm Kerr πέφτει νεκρός στα εδάφη όπου είχε γεννηθεί πριν από 52 χρόνια έπειτα από 2 θανάσιμες σφαίρες στο πίσω μέρους του κεφαλιού του, με τα κίνητρα της δολοφονίας να μην εξιχνιάζονται ποτέ.
Όταν πέθανε εκείνη την ημέρα του Γενάρη, ο
Steve Kerr, νυν προπονητής των
Golden State Warriors και αξιοσημείωτη φιγούρα του
ΝΒΑ για περισσότερα από 30 χρόνια, ήταν 18 ετών και φοιτούσε στο κολέγιο της
Arizona.Θα ήταν λογικό και επόμενο να στηλιτεύσει κάθε λογής ξένου στοιχείου και να θέλει να βομβαρδίσει ό,τι είχε διαλύσει ήδη την έφηβη ψυχή του.Όχι.
Αποφάσισε να ακολουθήσει τη ρότα της οικογένειάς του, τη ρότα της αγάπης, της νοιάξης και της συμπόνιας για τον συνάνθρωπο -χωρίς να έχει σημασία τίποτα άλλο πέρα από την ανάγκη και τη βοήθεια.Σε κάθε βίαιο και γεμάτο μίσος λόγο του
Donald Trump για τοίχους, γκέτο και white power, o
Kerr, ένας
Αμερικανός πολίτης που έχασε τον πατέρα του από ξένο χέρι και θα μπορούσε κάλλιστα να υμνεί τις
ΗΠΑ κατακεραυνώνοντας τους εχθρούς της και τους δολοφόνους του μπαμπά του, ήταν πάντα απέναντί του.Με λόγους, με πράξεις, με επιχειρήματα.Κανένας ρατσισμός δεν μας πηγαίνει μπροστά, κανένα μίσος δε βγάζει την αγάπη από μέσα μας.
Και αν δύο σφαίρες μας στερούν ανθρώπους και στιγμές άυλες και μοναδικές στην έρημο του χωροχρόνου, άλλες δύο ακόμα δεν θα απαλύνουν κανέναν πόνο και δεν θα επισπεύσουν καμία επιστροφή.Αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι από το βίο του
Kerr αυτό θα ήταν ίσως η μαγική του ικανότητα να χαμογελάει συνεχώς, να πειράζει και να πειράζεται, να χαίρεται, να προχωρά.Γιατί, όσο άσχημο και αν φαντάζει τη στιγμή της θλίψης, η ζωή συνεχίζεται μέχρι που δε θα συνεχίζεται πια.
Και τότε, ιδεατά, μια πελώρια αγκαλιά στον ήδη μικρότερο ηλικιακά πατέρα του και μια κοιλάδα δάκρυα θα σβήσουν κάθε «γιατί;».