O Joe Ingles και η μάχη με τον αυτισμό.Η περιπέτεια του γιου του Forward των Jazz με τον αυτισμό.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
O
Joe Ingles είναι ένας από τους ζωηρούς παίκτες του
ΝΒΑ, αφού δίνει την αίσθηση πως είναι πάντοτε χαρωπός, πειραχτήρι και γεμάτος όρεξη να κερδίσει, να χάσει, να γελάσει στο πλευρό των συμπαικτών του, με τον καιρό έχουν γίνει φίλοι αληθινοί.
Υπήρχε όμως, μια περίοδος που δε μπορούσε να κάνει τίποτα από αυτά.Το 2016, ο
Joe και η σύντροφός του,
Renae, φέρνουν στον κόσμο δύο δίδυμα παιδιά, και αμέσως νιώθουν την καθημερινότητά τους να γεμίζει με ζωή και αγάπη για αυτά τα μικρά πλάσματα.
Ένιωσαν να ερωτεύονται πάλι από την αρχή και ήταν ευτυχισμένοι όσο ποτέ άλλοτε, ρυθμίζοντας τη ρουτίνα τους γύρω από αυτά δίχως να σκεφτούν δουλειές και υποχρεώσεις.Όσο διαφορετικά και αν ήταν μεταξύ τους.Τον Φεβρουάριο του 2019, οι Ingles έρχονται αντιμέτωποι με αυτό που φοβόντουσαν τόσο καιρό αλλά δεν ήθελαν ποτέ να πιστέψουν για τα καλά.
Ο
Jacob έχει διαγνωστεί με αυτισμό, με όλα εκείνα τα σημάδια των προηγούμενων χρόνων να στριφογυρίζουν ξανά και ξανά ως ποτ πουρί στο μυαλό τους.Μπορεί να το γνώριζε ήδη βαθιά μέσα του, αλλά ο
Joe δε μπορούσε να το χωνέψει.
Ακόμα δε μπορεί, πιθανότατα.Όταν ο
Jacob ήρθε ξανά στην αγκαλιά τους, έσφιξε τόσο πολύ τις αντιδράσεις του -όπως όταν όλη η τάξη κοροϊδεύει ένα συγκεκριμένο παιδί που δε θέλει ποτέ να αφεθεί στο κλάμα μπροστά τους, γιατί μόνο χειρότερα θα κάνει τα πράγματα.Στη διαδρομή για το σπίτι τους, αυτή την τεράστια πλέον απόσταση που έμοιαζε με road trip σε κάποια άγνωστη χώρα με αχαρτογράφητους δρόμους και μέρη που δεν είχαν ξαναδεί, δε μίλησαν καθόλου.
Δεν κοιτάχθηκαν καθόλου.
Ο καθένας έμεινε μόνος του, ακόμα και αν ήταν μαζί με τον άλλον.Στο εξής, ο
Joe ερχόταν αργοπορημένα στις προπονήσεις των
Utah Jazz, δεν είχε τη γνωστή του ευδιάθετη ενέργεια, δεν είχε όρεξη να κάνει ένα άθλημα που κατά βάθος είναι για μικρά παιδιά.
Για μικρά παιδιά όπως ο γιος του, που ίσως δε θα μπορούσε ποτέ να παίξει.Μια μέρα, πήρε την απόφαση να μοιραστεί την περιπέτεια της οικογένειάς του με τον προπονητή και μερικούς φίλους στην ομάδα.
Τους ενημέρωσε για τον αυτισμό του γιου του και ζήτησε την κατανόησή τους για την οποία αργοπορία ή κατήφεια.Όπως επέστρεφε στο σπίτι του όμως, παρατήρησε πως ένιωσε πιο ανακουφισμένος που μοιράστηκε τον πόνο του με ανθρώπους στενούς σε αυτόν.
Αισθάνθηκε ξαφνικά το βάρος που κουβαλούσε τις πλάτες να γίνεται πιο ελαφρύ.
Ακόμα όμως, παρέμενε ισχυρό.Γυρίζει σπίτι, πετάει γρήγορα γρήγορα τα κλειδιά στο τραπέζι και τρέχει βιαστικά στο δωμάτιο του
Jacob, που έπαιζε με τα πολύχρωμα αυτοκινητάκια του.
"Μοιάζει με κανονικό παιδί" θα σκέφτηκε.
Έμοιαζε -ακόμα μοιάζει- γιατί είναι κανονικό παιδί.
Μπορεί να κάνει οτιδήποτε κάνει η αδερφή του και κάθε άλλο άτομο της ηλικίας του στον κόσμο.
Ίσως πιο αργά, ίσως πιο μοναχικά.
Αλλά το κάνει.Και αυτό κατάλαβε εκείνη την ημέρα η οικογένεια Ingles.
Πως αυτό είναι το παγκόσμιο μήνυμα που οφείλουν να περάσουν, πως ο αυτισμός σίγουρα δεν είναι δώρο
Χριστουγέννων για ένα παιδί, αλλά είναι απλά μια λέξη όταν υπάρχει τόση αγάπη και νοιάξη γύρω του.Αυτό έκαναν λοιπόν.
Μίλησαν δημόσια για τα όσα αντιμετωπίζουν, μίλησαν με ειδικούς, διοργάνωσαν δωρεάν σεμινάρια για επίδοξους γονείς στη
Salt Lake City -το σπίτι τους εδώ και μια πενταετία.Μέσα σε λίγο διάστημα, ενέπνευσαν μια ολόκληρη πόλη να ασχοληθεί, να ψάξει, να ενδιαφερθεί για τον αυτισμό και πως να τον αντιμετωπίσει όσο το δυνατόν λιγότερο ανώφελα για τους πάσχοντες.Χάρις στους
Ingles, οι αστυνομικές δυνάμεις εκεί έχουν πλέον υποχρεωτικά μηνιαία σεμινάρια για αυτισμό.
Χάρις στους
Ingles, οι
Jazz και διάφοροι άλλοι επιχειρηματίες της πολιτείας έχουν δωρίσει σημαντικά ποσά για την όσο το δυνατόν καλύτερη πρόληψη, αντιμετώπιση και διαβίωση των ατόμων με αυτισμό.
Και κυρίως, χάρις στους
Ingles και το γενναίο αγόρι τους που ποτίζει τους γονείς του με περίσσια αγάπη κάθε νέα μέρα, ο αυτισμός δεν είναι πια μια ασθένεια.Είναι κάτι δύσκολο, σίγουρα.
Είναι κάτι που χαίρει εκπαίδευσης, σίγουρα.
Είναι και κάτι όμως, που "γιατρεύεται".Στο κάτω κάτω, παιδιά είναι όλα.
Κάποια είναι ντροπαλά, κάποια δε χαμογελούν τόσο συχνά, κάποια δε μιλούν με ευκολία.Και αν υπάρχει Θεός, τα θέλει σίγουρα στην αγκαλιά του.
Και αν δεν υπάρχει Θεός, ας τα κρατήσει τόσο σφιχτά ο άνθρωπος, που αυτή η ζωή να μην έχει ανάγκη την επόμενη για να είναι αιώνια.Σήμερα, ο
Joe Ingles γίνεται 34 ετών.
Μπορεί ελάχιστοι -σε σχέση με άλλους παίκτες του
ΝΒΑ- να αγοράζουν φανέλες με το όνομά του στην πλάτη, αλλά όσο χτίζει έναν κόσμο για να μπει κάθε όνομα μπροστά και όχι πίσω, γινόμαστε όλοι μας πολύ καλύτεροι!