NBA: Γενική Συζήτηση

Καρφώνει ακόμα και στα 61 ο Dominique Wilkins! 
https://platform-cdn.sharethis.com/img/facebook.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Ο Dominique Wilkins αποτελεί έναν από τους πιο αθλητικούς και τρομερούς dunkers όλων των εποχών σε ΗΠΑ και Ευρώπη, με τον παλαίμαχο θρύλο του Παναθηναϊκού να... ρημάζει τόσες και τόσες μπασκέτες στην πλούσια καριέρα του!Ωστόσο, ποιος είπε ότι έχει σταματήσει να καρφώνει;Σύμφωνα με ένα βίντεο που ανήρτησε ο ίδιος στα προσωπικά του social media, o Human Highlight Film συνεχίζει να καρφώνει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια ακόμα και σήμερα, παρά το γεγονός πως αγγίζει τα 61 έτη ζωής!
Μπορεί το κάρφωμα να μην είναι τόσο σπουδαίο όσο τα τρομερά δυναμικά και καλλιτεχνικά των νιάτων του, αλλά δεδομένης της μεγάλης πλέον ηλικίας του φαντάζει εξωπραγματικό!Συνολικά πέρασε 15 σεζόν στον κόσμο του ΝΒΑ, μετρώντας 25 πόντους, 7 ριμπάουντ, 2.5 ασίστ, 1 κλέψιμο και 1 τάπα σε περισσότερα από 1.000 αγώνες, ενώ στην Ελλάδα και το «τριφύλλι» ήρθε το 1995, βοηθώντας τους «πράσινους» να κατακτήσουν το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας τους, αλλά και το ετήσιο Κύπελλο Ελλάδος.

Γιάννης: Ευχήθηκε στον Άλεξ για τα γενέθλιά του.Έγινε 20 ο Βενιαμίν των Αντετοκούνμπο.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Χθες (27/, ο Βενιαμίν της οικογένειας Αντετοκούνμπο, Άλεξ, γιόρταζε τα 20α του γενέθλια, με τον Γιάννη φυσικά να μη μπορούσε να μην του ευχηθεί για την ημέρα του!
Αναλυτικά το μήνυμά του:
«Χρόνια πολλά, Άλεξ.
Σε αγαπάμε.
Να χαρείς τη μέρα σου!!»
Παράλληλα, την εν λόγω δημοσίευση συντρόφευσε και με μερικές δικές του φωτογραφίες από την παιδική και ενήλικη ζωή τους, με τα πρώτα τους χρόνια στην Αθήνα και τα Σεπόλια να ξεχωρίζουν.Τέλος, αξίζει να αναφερθεί πως τα δύο αδέρφια βρίσκονται στις ΗΠΑ,  όπου και είχαν προπονηθεί ατομικά μαζί πριν από μερικές ημέρες .

Ακόμα το' χει ο Jamal Crawford! Αν και 41 ετών.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Τι και αν βαδίζει στα 41 του χρόνια;
Τι και αν έχει να αγωνιστεί σταθερά από το 2019;Ο Jamal Crawford ακόμα το έχει και ακόμα και τώρα δείχνει πολλά χρόνια νεότερος, κάτι που απέδειξε και χθες (27/, όταν και σκόραρε με χαρακτηριστική άνεση 35 πόντους σε ερασιτεχνικό τουρνουά στις ΗΠΑ, φωνάζοντας για την επιστροφή του στον κόσμο ενός πρωταθλήματος που σπάνια δίνει δεύτερες και πόσο μάλλον τρίτες ευκαιρίες!Αξίζει να αναφερθεί πως για τελευταία φορά έπαιξε στο ΝΒΑ στη «φούσκα» του Ορλάντο το περσινό καλοκαίρι, όταν φόρεσε τη φανέλα των Brooklyn Nets για 6 λεπτά κόντρα στους Milwaukee Bucks πριν τραυματιστεί και χάσει το υπόλοιπο της χρονιάς.
Συνολικά, αγωνίστηκε για 19 ολόκληρα χρόνια στη λίγκα, μετρώντας 15 πόντους, 2 ριμπάουντ και 3 ασίστ σε 1.327 παιχνίδια κανονικής διάρκειας, αλλά και 14 πόντους, 2 ριμπάουντ και 2 ασίστ σε 74 στα Playoffs, όπου βρέθηκε 8 φορές.

NBA: Μια ανταλλαγή που τους άφησε όλους χαρούμενους.Το χθεσινό trade Bulls- Cavs- Blazers ήταν εξαιρετικό για κάθε μια πλευρά.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/facebook.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Mολις χθες, Chicago Bulls, Portland Trail Blazers και Cleveland Cavaliers συμμετείχαν σε ακόμα μια τριπλή ανταλλαγή στο τρέχον καλοκαίρι, η οποία είναι ίσως η πιο κερδισμένη για κάθε μια πλευρά της φετινής off-season, με τις 3 ομάδες να χάνουν κάτι αρκετά μικρότερου βεληνεκούς από αυτό που εν τέλει απέκτησαν -χωρίς αυτό να είναι πάντα έμψυχο υλικό. Αναλυτικά τα μέρη της συμφωνίας: 

• Bulls: Derrick Jones Jr., 1 pick πρώτου, 1 pick δεύτερου
• Cavs: Lauri Markkanen
• Blazers: Larry Nance Jr.

 Cleveland Cavaliers Με την έλευση του Evan Mobley και την κοινή του συνύπαρξη για τα επόμενα χρόνια με τον επίσης εξελίξιμο Jarrett Allen, η παρουσία ενός μέτριου σε εκτέλεση και σουτ "ψηλού" που φωνάζει ταυτόχρονα για αρκετά λεπτά συμμετοχής -του Larry Nance Jr.- ήταν σχετικά αχρείαστη και σε βάθος χρόνου αρνητική για τους Cavs.O Lauri Markkanen από την άλλη, μπορεί να μην έχει ούτε τα αθλητικά προσόντα ούτε την αμυντική συνέπεια του Nance -που είναι γενικότερα πολύ πιο χρήσιμος παίκτης ομάδας- αλλά μπορεί να προσφέρει άμεσα range και scoring σε ένα νεανικό κορμό που χρειάζεται μια έξτρα πηγή πόντων άμεσα.O Φινλανδός ταιριάζει και με τους 2 ως ένα 4αρι που θα χαρίζει spacing και θα ξεγυμνώνει το ζωγραφιστό από βοήθειες, κάτι που μπορεί να εκμεταλλευτούν οι Cavaliers τόσο με PnR και drives όσο και με εν γένει κυριαρχία σε second chances, με το πιο σημαντικό του στοιχείο να είναι το γεγονός πως δε χρειάζεται τόσες πολλές επιθέσεις για να είναι αποτελεσματικός (14 πόντοι-10 σουτ πέρυσι, 16 πόντοι- 12.5 σουτ καριέρα).Τα ερωτήματα που προκύπτουν όμως είναι τα εξής:Α) Θα μπορέσει σε έναν περίγυρο με Sexton, Garland και Mobley + prospects να βρίσκει 12 επιθέσεις ανά βραδιά;Β) Θα είναι υγιής;Όσο και αν δεν μπορώ να απαντηθεί το δεύτερο πάρα το γεγονός πως έχει απωλέσει το 28% των έως τώρα αγώνων του, θεωρώ ότι οι πάμπολλες ελεύθερες όψεις που θα έχει (43% σε 4 wide open απόπειρες πέρυσι), ανεβάζουν επίπεδο το Cleveland, που βρίσκει έναν Love των φτωχών, μοτίβο παίκτη που χρειάζεται κάθε ομάδα με 2 και 3 "σταρ".  
Portland Trail Blazers Οι αθόρυβοι νικητές της εν λόγω συμφωνίας, αφού έδωσαν έναν "αδιάφορο" για αυτούς παίκτη με μηδαμινή επιθετική συνεισφορά -άμεσα ή έμμεσα- και έφεραν στο Oregon έναν αθλητικό playmaker ρακέτας, που θα γίνει το ιδανικό back up του Jusuf Nurkic.Μπορεί στατιστικά να μην προσπεράσει την περσινή σεζόν του Enes Kanter και τη μανία του στα "σκουπίδια", αλλά δίνει στους Blazers τη δυνατότητα της διαφορετικότητας στη θέση 5, αφού με αυτόν ως Center σε small ball καταστάσεις, το Portland θα καταφέρει να βρει επιτέλους έναν μη ξύλινο "ψηλό", που θα μπορεί και να αλλάξει, και να προστατεύσει τη ρακέτα, και να χαρίσει deflections και κλεψίματα, και να λειτουργήσει ως help defender κλπ.Μέχρι πρότινος, Nurkic και Kanter απλά υποχωρούσαν στα συνεχή screens του εχθρού ρισκάροντας ένα αμαρκάριστο σουτ, αφού γνώριζαν πως στα πόδια κάθε κοντύτερος guard έχει εύκολη λεία απέναντί τους.Πλέον, αυτό αλλάζει!Επίσης, η ραγδαία άνοδος της αυτοπεποίθησής του από μακρινή απόσταση (3 απόπειρες πέρυσι, 1 μ.ο καριέρα), μόνο καλό μπορεί να κάνει σε έναν περίγυρο που τα τελευταία χρόνια έχει συνηθίσει σε 5αρια με μηδαμινό tendency από την περίμετρο, ακόμα και αν δεν είναι εξαιρετικός ή σταθερά καλός σουτέρ (38% σε 3 wide open σουτ).   Chicago Bulls Σίγουρα, όταν χαρίζεις το prospect που είχες αποκτήσει για χάρη του Jimmy Butler... απλά για τον Derrick Jones Jr., είναι κάτι που δε μοιάζει με νίκη.Ωστόσο, οι "Ταύροι" αποκτούν έναν πρόθυμο και αθλητικό αμυντικό στο πλευρό των "αλλεργικών" στα μετόπισθεν LaVine και DeRozan, και πετυχαίνουν μια ομαλότητα στο ήδη χαοτικό τους ρόστερ.Εκτός του ανασταλτικού ρόλου του, επιθετικά σίγουρα δεν τρομάζει ούτε ως σουτέρ ούτε ως slasher, αλλά είναι ένας ρολίστας που γνωρίζει τι πρέπει να κάνει και τι δεν πρέπει να κάνει (49% ευστοχία, 5 επιθέσεις πέρυσι) χωρίς να κλέβει κατοχές από τους σταρ ή να τους μπερδεύει.Ανοίγεται τακτικά στο τρίποντο, δίνει off ball screens, κόβει στην πλάτη της άμυνας και καραδοκεί πάντοτε για το επιθετικό ριμπάουντ.Και όταν σε έναν οργανισμό κυριαρχούν οι παίκτες που δεν θέλουν να τσαλακωθούν, τότε ένας που δεν έχει κανένα πρόβλημα να εκτεθεί γίνεται άμεσα σημαντικότατος X Factor.

Jeff Green, o άνθρωπος που έχει 2 γενέθλια.Γενέθλια για έναν πραγματικό μαχητή του ΝΒΑ.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/facebook.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Ο Jeff Green είναι ένας από τους πιο σταθερούς και ικανούς ρολίστες της σύγχρονης ιστορίας του ΝΒΑ, αφού κάνει πάντα με συνέπεια αυτό που ξέρει τόσο καλά όσο λίγοι.
Να σκοράρει.Συνολικά, έχει περάσει από 10 ομάδες και έχει πετύχει 12.500+ πόντους, αναγκάζοντας κάπως έτσι τους contenders να τον προσεγγίζουν πάντα για τα βαθιά όνειρά τους.Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν ήταν γραφτό να συμβούν.
Γιατί η ζωή του επρόκειτο να τελειώσει πολύ πιο σύντομα από ότι θα ήθελε.  Τον Δεκέμβριο του 2009, κατά τη διάρκεια κάποιον τυπικών εργομετρικών εξετάσεων στους Boston Celtics πριν την έναρξη της σεζόν, ανιχνεύθηκε μια αρκετά διογκωμένη αρτηρία ακριβώς δίπλα από την καρδιά του, η οποία ήταν έτοιμη να τον αναγκάσει να σταματήσει το μπάσκετ, αλλά και να τον σκοτώσει στα επόμενα 10 λεπτά.Κανείς δεν ήξερε ποτέ θα χτυπούσε.
Όλοι ήξεραν ότι όταν χτυπούσε, θα πέθαινε.Για τα επόμενα 90 λεπτά, ο Jeff δεν έβγαλα άχνα.
Δε μπορούσε, παρά να μείνει μόνος με τις σκέψεις και τα βρεγμένα του δάκρυα.Κάθε φορά που προσπαθούσε να ανοίξει το στόμα του και να ψελλίσει κάποια τυχάρπαστα λόγια, η ψυχή του δεν έδινε καμία δύναμη, καμία ώθηση.
Δεν ήταν η ώρα ακόμα."Τι πρέπει να κάνω;", βρήκε τη δύναμη να ρωτήσει κάποτε.Ο γιατρός της ομάδας ήταν ειλικρινής μαζί του.Η ζωή του κρεμόταν από μια πολύ λεπτή κλωστή, τη μικρότερη που είχε δει ποτέ του.
Θα μπορούσε να πεθάνει αύριο, θα μπορούσε να πεθάνει σε μια βδομάδα, θα μπορούσε να πεθάνει σε ένα χρόνο.Αυτό που έπρεπε να κάνει είναι να μπει στο χειρουργείο, να ξεχάσει το μπάσκετ, να ξεχάσει τον αθλητισμό.Και έτσι, όλα θα πήγαιναν καλά.
Και έτσι, η μικρή λευκή κλωστή θα γινόταν ξανά τρανή.Το βράδυ της 8ης Ιανουαρίου, ο Green δε μπορούσε να κοιμηθεί και ξενύχτησε στο πλευρό της συντρόφου του, Stephanie, και μερικών φίλων τους που δεν ήταν εκεί για μοιρολόι και δακρύβρεχτα λόγια, αλλά για να του δείξουν πόσο δυνατός και σημαντικός είναι για αυτούς και για αυτόν.Λίγες ώρες μετά, είχε ξημερώσει πια η 9η, θα περνούσε με μισή ανάσα και ακαταλόγιστο φόβο την πόρτα του χειρουργείου, ενός χειρουργείου δύσκολου και τραχύ, ενός χειρουργείου που κράτησε αρκετές ώρες.
Αλλά στο πέρας του, ο Jeff Green βγήκε θριαμβευτικά νικητής, με τους γιατρούς να επιδιορθώνουν το ανεύρυσμα της καρδιάς του με απόλυτη επιτυχία.Υπήρχε όμως, ένα "τεχνικό" ζήτημα.
Είχε μια τεράστια ουλή στο κορμί του.Οι περισσότεροι θα προσπαθούσαν να την αγνοούν, να τη βγάλουν από το μυαλό τους γιατί δεν θα είχαν τη δύναμη ποτέ να την κοιτάξουν κατάματα στον καθρέφτη δίχως ντροπή και θύμησες.Αυτός όμως, την καμαρώνει.
Την αγγίζει κάθε πρωί και διανύει όλο το ταξίδι ζωής της μέχρι και την αρχή της κοιλιάς του.
Της μιλάει και την χαϊδεύει παίρνοντας ατέρμονη δύναμη από αυτήν, μια πληγή που δε θα φύγει ποτέ υπενθυμίζοντάς του ποιος ήταν και ποιος μπόρεσε να είναι.Πάντα το μυαλό του όμως, γύριζε ξανά και ξανά σε μια συγκεκριμένη ερώτηση, που δεν τον άφηνε να κλείσει τα μάτια του τις νύχτες σκίζοντας νοητά το πάχος του ταβανιού.Θα έπαιζε ξανά μπάσκετ;Οι γιατροί ήταν κατηγορηματικά αρνητικοί.
Δε θα μπορούσε να παίξει ποτέ ξανά στο ΝΒΑ.Σχεδόν μια δεκαετία μετά από εκείνες τις κουβέντες, ο 25χρονος Jeff Green είναι ένας από τους πιο αξιοσημείωτους ρολίστες της δεκαετίας, ένας από τους καλύτερους dunkers που πάτησαν ποτέ το πόδι τους στα παρκέ του κόσμου και ένας από τους ανθρώπους που πάντα θα βρίσκουν συμβόλαια σε μια λίγκα σαρκοφάγα και ατίθαση, που διακατέχεται από μια αίσθηση διαρκούς αναγέννησης.  Μιας αναγέννησης που βίωσε την 9η ημέρα του Ιανουαρίου του 2012 ο Green, που του έδωσε την ευκαιρία να πεθάνει και να γεννηθεί ξανά από τη μήτρα της ίδιας του της καρδιάς.Σχεδόν μια δεκαετία μετά, έχει ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και το έχει κάνει κτήμα του.
Αντλεί καθημερινά δύναμη από αυτό και το έχει μετατρέψει σε ένα πολεμοφόδιο που κερδίζει πανηγυρικά τις μάχες.Σχεδόν μια δεκαετία μετά, ένα αγόρι 25 ετών, που είδε τη ζωή του να φτάνει μπροστά σε έναν πελώριο γκρεμό έτοιμη να βουτήξει στα κοφτερά βράχια του ποταμού του Άδη, καταφέρνει να φωνάζει περήφανα πως κατάφερε να μεγαλώσει, να ζήσει και να δώσει ταυτόχρονα ζωή σε 3 παιδιά, που δεν επρόκειτο να έρθουν ποτέ στον κόσμο μας.Σήμερα, ο Jeff Green, ένας νικητής της ζωής και ένας σπουδαίος μαχητής, φωνάζει περίτρανα πως γίνεται 35 ετών! 

Η super team των Lakers κινδυνεύει να μείνει στα χαρτιά.Οι καλοκαιρινές κινήσεις ίσως να μην αποβούν σε καλό.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Παρά την ικανοποιητική στο μάτι των media στελέχωσή των Los Angeles Lakers, που δημιούργησαν ένα ηχηρό θεωρητικά και ουσιαστικά σύνολο με τις ελεύσεις παικτών όπως οι Russell Westbrook και Carmelo Anthony, τολμώ να πω πως το νέο ρόστερ μοιάζει στα μάτια μου ανίκανο να ενώσει όλες τις ετοιμόγενες τελίτσες του σταυρολέξου, αφήνοντας πολλά αιματηρα κενά στο διάβα του, που θα επιλύνονταν μονάχα με την κάλυψη των προβλημάτων σε σουτ και αμυντική διάθεση.
Κεφάλαιο Westbrook
Δεν είμαι υπέρμαχος της άποψης πως "χρειάζονταν έναν pass first PG" που υιοθετείται όλο και περισσότερο τις τελευταίες ημέρες, γιατί οι "Λιμνάνθρωποι" ήδη είχαν έναν pass first PG.Τον LeBron James.
Έναν σταρ που όλοι ξέρουμε τα τρομακτικά του USG% και τη μη αντιμετωπίσιμη αρέσκειά του στο να περνούν όλα από τα χέρια του, δημιουργικά και εκτελεστικά.Επομένως -ειδικότερα αν σκεφτούμε πως μέχρι σήμερα δεν έχει συνεργαστεί ποτέ με αντίστοιχο του Brodie σταρ- είναι μια κίνηση που θα τον αναγκάσει να βγει στα "γεράματα" από τα νερά του και να περιοριστεί πολλάκις σε έναν shooting ρόλο, που ωστόσο δεν θα επιφέρει ιδιαίτερο spacing στο LA εξαιτίας της "ανεπάρκειας" του από το τρίποντο και του gap της αντίπαλης άμυνας.Το spacing λοιπόν, φράζει δραματικά -αντίστοιχα και όταν ο Westbrook αναγκάζεται να μένει στο τρίποντο όταν ο "Βασιλιάς" παίζει iso- με τους Lakers να έχουν μεν μια ελεύθερη όψη σε κάθε κατοχή, αλλά τα ποσοστά μετουσίωσης της σε καλάθι θα είναι αρκετά μέτρια για τα δεδομένα του ΝΒΑ αλλά και της νέας -φαινομενικά- αδιάφορης άμυνάς τους.  
Κεφάλαιο άμυνα
Τα τελευταία 2 χρόνια, η αρμάδα του Χόλιγουντ διαθέτει την καλύτερη αμυντική απόχρωση στη λίγκα, κρατώντας τους αντιπάλους της οριακά πάνω από το φράγμα των 100 πόντων ανά βραδιά.Ωστόσο, αυτό φέτος φαίνεται να αλλάζει!Αρχικά, χάθηκαν παίκτες όπως ο KCP, ο Matthews ( και ο Carusο, που είχαν τη διάθεση και τα σωματικά προσόντα να βάλουν δύσκολα στους αντίπαλους επιθετικούς.Προσωπικά, λατρεύω τις προσθήκες των Ariza, Bazemore και Ellington, αλλά με εξαίρεση τον πρώτο, οι υπόλοιποι δε ξέρω κατά πόσο μπορούν να "μπουν στα παπούτσια" των προαναφερθέντων αμυντικά, παρά το συνδυασμό εμπειρίας, κινήτρου και όρεξης που θα έχουν δίχως πάσα αμφιβολία.Ταυτόχρονα, αποκτήθηκε και ο ίσως πιο αδιάφορος αμυντικά F της Δύσης, ο Carmelo Anthony.Προφανώς, δεν μεταβαίνει στην California για να δώσει καίριες λύσεις στα μετόπισθεν αλλά για να χαρίσει range και ατόφιo scoring mentality στον αντίποδα.
Ωστόσο, είναι 37 και θα αγωνίζεται -φυσιολογικά- 15+ λεπτά ανά αγώνα, διάστημα στο οποίο θα προσθέτει spacing και θα αφαιρεί αμυντική ισορροπία -ειδικότερα όταν υπάρχουν μαζί του οι LeBron και Westbrook, σε μια συνθήκη που χοροπηδάει σαν roller coaster μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας.Τυπικά, ο Melo αντικαθιστά τον επίσης ανίκανο αμυντικά και επιθετικά ασταθή Kyle Kuzma, σε μια αποστολή που μπορεί να φέρει εις πέρας ο βετεράνος PF.
Όμως, μη ξεχνάμε ότι είναι λιγότερο αθλητικός, λιγότερο νέος και λιγότερο -έστω και ελάχιστα- καλός αμυντικός από τον νέο παίκτη των Wizards.  
Κεφάλαιο σουτ
Θεωρητικά, με τις απομακρύνσεις των KCP και Matthews χάθηκαν 2 αρκετά καλοί σουτέρ, με τον Vogel να επιλέγει 3.5 καλύτερους για την αντικατάστασή τους (Carmelo, Ariza, Ellington/ Bazemore), σε μια κίνηση που μαθηματικά έχει θετικό πόρισμα.Ουσιαστικά όμως;Αν υποθέσουμε πως υπάρχουν σε μια στάνταρ πεντάδα σίγουρα οι "άσουτοι" LeBron και Westbrook, και ο Davis στο 5, γίνεται αντιληπτό πως υπάρχει χώρος μόνο για δύο εξ αυτών δίπλα τους.Ο Ariza κατ' εμέ είναι η καλύτερη λύση σε άμυνα και τρίποντο, και θα πρέπει να είναι ο 4ος της παρέας.
Από εκεί και πέρα αρχίζουν τα ζόρια...

• Ο Carmelo είναι πολύ καλός στην επίθεση και ανεπαρκής στην άμυνα (37 ετών).
• Ο Bazemore είναι μέτριος στην επίθεση και καλός στην άμυνα (32 ετών).
• Ο Ellington είναι καλός στην επίθεση (σουτ) και ανύπαρκτος στην άμυνα (33 ετών).

Προφανώς, η απάντηση για τον 5ο θα δοθεί ανάλογα με το match up και την κατάσταση στην οποία θα βρίσκεται ο καθένας από αυτούς.Ωστόσο, καμία δεν καλύπτει τον Vogel σε κάθε σημείο του παρκέ, με την προσωπική μου αίσθηση να αναγάγει τον Carmelo και τον Ellington ανώτερα, καθώς πιστεύω πως του χρόνου οι Lakers θα προσπαθούν να κερδίσουν σκοράροντας περισσότερο και όχι δεχόμενοι λιγότερους πόντους.Όλα αυτά τα σενάρια, χωρίς να περάσει καν από το μυαλό μας η σκέψη πως ο AD θα... ριζώσει στο 4 και ο Howard θα είναι ο center, επιλογή που θα έκοβε ακόμα μια θέση στα φτερά...   Σημεία- κλειδιά για μια επιτυχημένη -όχι απαραίτητα αντάξια ενός δαχτυλιδιού- πορεία: *Επειδή είπαμε πως το spacing θα ζορίζεται με LeBron και Westbrook, θα ήταν χρήσιμο τα isos να ξεκινούν με τους καλύτερους σουτέρ της πεντάδας στις γωνίες.
Έτσι, επειδή το corner 3 ενός ποιοτικού σουτέρ είναι το πιο εύκολο σουτ στο μπάσκετ, οι βοήθειες στο drive ενδέχεται να είναι λιγότερες.
Αν δεν είναι, θα υπάρχει πάντα μια ουσιαστική και ελεύθερη λύση λίγα μέτρα πιο δίπλα.*Συχνή και αρκετή χρήση του Gasol, αφού είναι ο μοναδικός καθαρός Center της εποχής Vogel που απειλεί από το τρίποντο.*Ελάχιστο πάντρεμα Davis και Howard.
Το spacing και οι πηγές σκορ έχουν ήδη πρόβλημα, ας μη διογκωθεί περαιτέρω.*Πίστη στην τριάδα Nunn- ΤHT- Monk.
Μπορεί να μην έχουν το range σε εξαιρετικά ποιοτικό βαθμό και τα hot spots τους να συγκρούονται με αυτά των σταρ, αλλά η 1on1 ικανότητά τους όσο και αυτή στο shot making δεν συναντάται συχνά.
Σε μια χρονιά 70+ αγώνων με γερόλυκο ρόστερ, θα χρειαστούν σίγουρα.

O Bismack Biyombo είναι κάτι παραπάνω από ένας μπασκετμπολίστας.Το τρομερό περιστατικό του με έναν άστεγο στο Chicago.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/facebook.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
8 Νοεμβρίου 2016.Chicago.
Κρύο. Πολύ κρύο.Οι Orlando Magic έχουν προσγειωθεί εδώ και λίγη ώρα στο Illinois, με τον αναπληρωματικό τους center, τον Bismack Biyombo, να διαπιστώνει μόλις έχει ξεπακετάρει στο δωμάτιό του πως έχει ξεχάσει τον φορτιστή του κινητού του στη Florida.Βάσανο.
Σηκώνεται από το κρεβάτι, πετάει τυχαία ζεστά ρούχα πάνω του, βάζει πρόχειρα πρόχειρα τα πρώτα παπούτσια που βρήκε μπροστά του και βγαίνει έξω από το ξενοδοχείο, ψάχνοντας ένα κατάστημα με φορτιστές.Ενόσω περπατούσε λοιπόν, ψάχνοντας τη λύτρωσή του, βλέπει στο πεζοδρόμιο έναν άστεγο άντρα να προσπαθεί μάταια να ζεσταθεί σε μια από τις πιο κρύες πόλεις της χώρας.Δίχως να το σκεφτεί ιδιαίτερα, τον πλησιάζει και χωρίς πολλά λόγια τον βοηθάει να σηκωθεί από το βρεγμένο δάπεδο.
Και ενόσω είναι έτοιμος να βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη και να του χαρίσει μερικά χρήματα, μια άλλη ιδέα έρχεται στο μυαλό του Biz.Χαμογελάει πλατιά στον άστεγο, ο οποίος στέκει απορημένος μέσα στον παγετό, τον παίρνει σχεδόν από το χέρι και περπατούν μαζί στα σπλάχνα του Chicago.Μιλούν, τον κάνει να γελάει, τον κάνει να ξεχαστεί.
Και λίγο μετά, μπαίνουν στο πρώτο εστιατόριο που συναντούν.Με το που βλέπει τον άνδρα ντυμένο έτσι δίπλα στον παίκτη του ΝΒΑ, η ασφάλεια κατευθύνεται επιθετικά προς το μέρος του και σχεδόν τον σπρώχνουν δια της βίας έξω από τον χώρο.
Τότε όμως, ένα πελώριο χέρι, αυτό του Biyombo, χώνεται με δύναμη και θυμό στην πράξη, και χωρίς να ανοίξει το στόμα του κάνει αντιληπτό πως έχουν έρθει παρέα, μια παρέα που δεν είναι πρόθυμος να χάσει.  Αν φύγει από το μυαλό μας τι συμβαίνει πραγματικά, οι δύο τους τρώνε και πίνουν σαν δύο παλιόφιλοι που κατάφεραν επιτέλους να ειδωθούν μετά από πολλά πολλά χρόνια.
Συζητούν, και με τα πολλά μαθαίνει πως ο άστεγος τα έχασε όλα όταν έπεσε σε κώμα πριν μερικά χρόνια και η γυναίκα του τον παράτησε αρπάζοντας ό,τι είχε και δεν είχε, με τον μεσήλικα να κλαίει σαν παιδί τη στιγμή της διήγησης αυτής μπροστά σε έναν άγνωστο που επιτέλους του αποδεικνύει πως η ανθρωπιά υπάρχει πραγματικά και δε μένει μόνο στα παραμύθια.Ήρθε πια η ώρα να χωρίσουν οι δρόμοι τους.
Βγαίνουν από το εστιατόριο, δίνουν τα χέρια και τα σφίγγουν καλά.
Αρκεί περισσότερο από τα λόγια.Ο Biyombo χαμογελάει αληθινά για μια τελευταία φορά και γυρίζει για να συνεχίσει το ταξίδι του φορτιστή, που άθελά του τον βοήθησε να βοηθήσει κάποιον που υπέφερε εδώ και καιρό να υψώσει ξανά το ανάστημά του.Όπως και νωρίτερα όμως, ένα χέρι μπαίνει δυνατά και απότομα και σταματάει την πράξη.
Ήταν αυτό του νέου του φίλου.Αμέσως, χώνεται στην αγκαλιά του πελώριου Κονγκολέζου και αρχίζει ξανά να κλαίει.Αυτή τη φορά περισσότερο.
Αυτή τη φορά όχι από πίκρα.Κανείς δε ξέρει από τι ήταν, αλλά τα ξεχωρίζεις αυτά τα δάκρυα.Όπως όταν ένα σκυλάκι μοναχό και έρημο βλέπει δύο μάτια να του δίνουν νερό και αγάπη.
Όπως όταν μια μητέρα αγκαλιάζει τον γιο της που κατάφερε αυτό που ήθελε να καταφέρει.Αγκάλιασε τον Biz αληθινά και έπειτα γύρισε να φύγει.Τα φετινά είναι τα πρώτα του γενέθλια χωρίς τον αγαπημένο του πατέρα, του ανθρώπου που δε δίστασε να περάσει στο παιδί του τη δική του οπτική για τον κόσμο.
Την πιο όμορφη, την πιο καλοσυνάτη.Ωστόσο, όσο στενάχωρη και αν είναι η απουσία και όσο ακατόρθωτο και αν είναι να τον δει έστω και για μια μέρα ξανά, θα πρέπει να νιώθει πολύ χαρούμενος για τον γιο του, που δε ξεχνάει ποτέ τις αφρικανικές του ρίζες και προσφέρει συχνά στη μαμά πατρίδα ποικιλοτρόπως.Μπορεί να μην είναι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου, αλλά όσο προσπαθεί να τον κάνει ένα καλύτερο μέρος όπου θα χωράνε όλοι ανεξαιρέτως ειρηνικά, τότε τίποτα άλλο δεν πρέπει να έχει σημασία.Το Σάββατο, ο Bismack Biyombo έγινε 29 ετών! 

Όταν ένας τυφώνας έδωσε στην Oklahoma μια ομάδα ΝΒΑ που τόσο ήθελε.Πως μια φυσική καταστροφή χάρισε μια ανεπανάληπτη ευκαιρία στην πόλη.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Η Oklahoma City είναι μια από τις πόλεις των ΗΠΑ που ανέκαθεν ζούσαν και ανέπνεαν για το American Football, αλλά κάποια στιγμή το 2001 αποφασίστηκε να δαπανηθούν περίπου 90 εκ. δολ. για να χτιστεί από το μηδέν ένα πελώριο μπασκετικό στάδιο, με την ελπίδα πως θα μπορούσε κάποτε να καλωσορίσει μια ομάδα του ΝΒΑ.Μπορεί πλέον εδώ και χρόνια οι Thunder να μένουν μόνιμα εκεί και όλοι μας να έχουμε συνηθίσει την Oklahoma City ως το άμεσο συστατικό τους, αλλά η αλήθεια είναι ότι αν δεν γινόταν μια σειρά από συμπτώσεις, μια ταπεινή πόλη που οριακά ξεπερνάει τους 1.000.000 κατοίκους δύσκολα θα είχε κάποια τύχη.Ωστόσο, πολύ πριν το απαλό αυτό άγγιγμα της μοίρας, οι αρχές χτίζουν το Ford Center, το οποίο στην αρχή αναγκάστηκε να φιλοξενεί μονάχα κολεγιακούς αγώνες και διάφορες συναυλίες.Όλοι έψαχναν απλά μια ευκαιρία.
Και η ευκαιρία ήρθε.Στα τέλη του Αυγούστου του 2005, ο τυφώνας Katrina καταφθάνει επιθετικά στη New Orleans και τη διαλύει συθέμελα.
Συνολικά, 1.800 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους και ακόμα 800.000 σπίτια εξαφανίζονται από προσώπου γης, ενώ συνολικά η πατρίδα της Jazz βιώνει ζημιές που οικονομικά ξεπερνούν τα 125 δισεκατομμύρια δολάρια!Πολυκατοικίες, συγκροτήματα, καταστήματα κάθε είδους.
Όλα διαλύονται, όλα πεθαίνουν στον ρυθμό των δολοφονικών στροβίλων.   Ανάμεσά τους και η περιοχή γύρω από το Smoothie King Center, που φιλοξενούσε εδώ και μερικά χρόνια τους τοπικούς Hornets, που λίγους μήνες μετά την τύχη τους να "ψαρέψουν" στο ετήσιο Draft τον Chris Paul, βλέπουν τα πάντα γύρω τους να γκρεμιζονται.Ήταν ξεκάθαρο ότι απέναντι σε ένα τέτοιο φαινόμενο, οι Hornets δε θα μπορούσαν να παίξουν στη Louisiana.Ωστόσο, υπάρχει μια λύση!Μπορεί οι περισσότερες πόλεις που έχουν ομάδα στο ΝΒΑ να αδυνατούσαν να παρέχουν το γήπεδό τους στους Hornets, αλλά υπήρχε μια -μόλις 1.5 ώρα με το αεροπλάνο μακριά- με ένα ολοκαίνουριο και σχεδόν παρθένο στάδιο χωρητικότητας 18.000 θέσεων.Η Oklahoma City!Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη και με τη σεζόν να βρίσκεται λιγότερο από 2 μήνες προ των πυλών, η διοίκηση του οργανισμού ορίζει τη μετακόμιση από τη Louisiana στην Oklahoma.Εκεί, οι Hornets, γνωστοί πλέον ως Oklahoma City Hornets, θα παραμείνουν για 2 χρόνια, με το κοινό να τους καλωσορίζει πολύ εύρυθμα και φιλικά πάρα το γεγονός πως ήταν μια ομάδα τόσο σε καθεστώς Rebuilding όσο και συντομίας, αφού σε λίγο καιρό θα επέστρεφαν στο κανονικό τους σπίτι.
Τελικά, θα παραμείνουν στην Oklahoma City για 2 σεζόν και θα πετύχουν 77 νίκες σε 164 ματς (47% επιτυχία), γεμίζοντας ασφυκτικά κάθε φορά το νυν Chesapeake Energy Arena.Έπειτα, όταν το δικό τους σπίτι ήταν έτοιμο, έπρεπε να γυρίσουν ξανά στη New Orleans, μια πόλη που είναι συνυφασμένη με τα χτυπήματα διαφόρων τυφώνων.  Σήμερα, η Ida -που έγινε τυφώνας κατηγορίας 4 μέσα σε ελάχιστα μόνο λεπτά, ενώ η θλιβερή Katrina ήταν... απλά 3- είναι έτοιμος να ρημάξει ξανά την πολιτεία της Louisiana, που ακόμα δεν έχει συνέλθει από τις θανατηφόρες προεκδόσεις της το 2017 και το 2020.Το σουρεαλιστικό είναι πως η Ida χτυπάει στις 29 Αυγούστου, όταν είχε χτυπήσει και η Katrina, που είχε αναγκάσει τους νυν Pelicans να μετακομίσουν.
Το άμεσο μέλλον της New Orleans φαντάζει αρκετά δυσοίωνο, με 300.000 πολίτες ήδη από χθες το βράδυ να έχουν πάρει εντολή εκκένωσης των κατοικιών τους και ακόμα 1.000.000 να μένουν χωρίς ρεύμα.Ας ελπίσουμε πως όλα θα πάνε κατ' ευχήν για όσους δε μπορούν να μετακομίζουν τόσο απλά όσο μια αρμάδα του ΝΒΑ.

O πρώτος Έλληνας που έπαιξε στο ΝΒA.Το ταξίδι του Lou Τσιωρόπουλου στις μπασκετικές ΗΠΑ.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/facebook.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Τη δεκαετία του 1920, περίπου 50.000 Έλληνες αποφάσισαν να αφήσουν την πατρίδα τους και να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ κυνηγώντας μια καλύτερη ζωή μακριά από τη φτώχεια του πρότερου βίου τους.
Ειδικότερα από το 1923, όταν η πολιτική εισόδου και παραμονής στις Πολιτείες γίνεται ακόμα πιο εύκολη και προσιτή, μέχρι και το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το ποσό αυτό ανέρχεται πλέον στις ~80.000 ψυχές, σε μια αναλογία που καλωσορίζει περισσότερος από 3.500 συμπατριώτες μας σε περιοχές πως η California, η Νέα Υόρκη και η Βοστόνη.Ωστόσο, υπήρχε ένα τίμημα.
Για να παραμείνει κάποιος μόνιμα στις ΗΠΑ, έπρεπε να αφήσει πίσω του την ελληνική υπηκοότητα και να φορέσει την αμερικανική.Μην έχοντας άλλη επιλογή, η πλειονότητα άλλαξε ιθαγένεια.
Ανάμεσά τους και η οικογένεια Τσιωρόπουλου.Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 λοιπόν, ο πατέρας της οικογένειας συνεχίζει την τέχνη του δικού του πατέρα στη νέα ήπειρο και πιάνει δουλειά ως βυρσοδέψης στη Μασαχουσέτη.Κάθε μέρα, έτριβε δεκάδες δέρματα ζώων.
Ξανά και ξανά.
Τα αποτρίχωνε, τα έπλενε, τα φρόντιζε.
Ξανά και ξανά.Και ύστερα, όταν πια είχε νυχτώσει βαθιά, γύριζε στο σπίτι με ελάχιστες κουβέντες να βγαίνουν από το στόμα του, έτρωγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και καθόταν με ένα ποτήρι πορτοκαλί ουίσκι στο χέρι στη μεγάλη του κόκκινη πολυθρόνα, μουρμουρώντας στα ελληνικά και κοιτάζοντας αέναα το ταβάνι.Ενώ τα έκανε αυτά κάθε νύχτα, ένα νεαρό παιδί, ο Lou, γεννημένο στη Μασαχουσέτη, είχε στα χέρια του κάτι επίσης χρώματα.
Μια καφέ μπάλα American football και μια πορτοκαλί μπάσκετ, με τις οποίες φρόντιζε να παίζει κάθε μέρα.Όσο εγωιστικό και αν ακούγεται, δεν ήθελε να περάσει ούτε έξω από την πόρτα του βυρσοδεψείου, μην έχοντας καμία αγάπη για την οικογενειακή κουλτούρα των προγόνων του.Τα όνειρά του βάφτηκε εν τέλει πορτοκαλί.
Και κατάφερε να δώσει αυτήν την απόχρωση και στην πραγματικότητά του.Μπορεί στο άκουσμά του το πανεπιστήμιο του Kentucky να τρομάζει, αλλά αυτό που είναι πιο αξιέπαινο είναι το γεγονός πως ο Τσιωρόπουλος, ένας από τους κορυφαίους rebounders της ιστορίας του, το έκανε ηχηρό στο πέρασμα του χρόνου, οδηγώντάς το -μαζί με τους κολλητούς του φίλους Cliff Hagan και Frank Ramsey- στο πρωτάθλημα του 1951, αλλά και στο ασύλληπτο 25-0 στην κανονική περίοδο τρία χρόνια αργότερα, πριν η γενική αρχή του NCAA θυμηθεί πως έχουν αποφοιτήσει και είναι παράνομο να συμμετάσχουν στο σημερινό March Madness!Πόσο σημαντικός ήταν ο Greek Mafia -παρατσούκλι το οποίοι αποκόμισε εξαιτίας της πειθούς του- για το Kentucky, τον οργανισμό με τις περισσότερες συμμετοχές σε τελική φάση της λίγκας;
Τόσο που έγινε μόλις ο 7ος αθλητής, και ο πρώτος από το 1949, που αντίκρισε τη φανέλα του να κρέμεται στη θεσπέσια οροφή της Rupp Arena, με το μπλε 16 του να κοσμεί το γήπεδο μέχρι και σήμερα.Μετά την αποφοίτηση και την απαγόρευση της επιστροφής στο αγαπημένο του Lexington, αποφάσισε να μεταβεί στο ΝΒΑ, με τους λάτρεις του ελληνικού στοιχείου Boston Celtics (έχουν επιλέξει στα Draft Τσιωρόπουλο, Στεργάκο, Γκάλη, Γιαννάκη), που τον είχαν "ψαρέψει" ήδη από το 1953, να τον υποδέχονται με 3 χρόνια καθυστέρηση.Στη Βοστόνη του Red Auerbach είχε άμεσα τον ρόλο του back up του σπουδαίου Tom Heinsohn, με τον οποίο μάλιστα μοιράζονταν το ίδιο δωμάτιο στα ταξίδια, και αγωνιζόταν 19 λεπτά ανά βραδιά, επίδοση που, με εξαίρεση τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, είναι η καλύτερη ελληνική όλων των εποχών!Μπορεί να ήταν ρολίστας και να είχε αναλάβει τον ρόλο του σκληρού (3 φάουλ μέσο όρο καριέρας), αλλά αυτό δεν τον εμπόδιζε από το να δείξει το πλούσιο ρεπερτόριό του εκτελώντας 7 σουτ ανά αγώνα δίπλα σε θρύλους του ΝΒΑ όπως οι Bill Russell, Tom Heinsohn, Bob Cousy, KC και Sam Jones (6 πόντοι, 5 ριμπάουντ μέσοι όροι).Ταυτόχρονα, πανηγύρισε και 2 πρωταθλήματα κόσμου με τους Κέλτες, τα πρώτα στην ιστορία του πλέον ιστορικού συλλόγου των ΗΠΑ, φτάνοντας σε 3 Τελικούς σε 3 χρόνια καριέρας, πριν εγκαταλείψει εξαιτίας τραυματισμών και φυσικά ανύπαρκτης οικονομικής κάλυψης μετά τον τίτλο του 1959.Ήταν ο καλύτερος παίκτης του κόσμου; Όχι.
Είναι ο καλύτερος Έλληνας παίκτης στο ΝΒΑ;
Όχι.
Είναι ο πιο υποτιμημένος Έλληνας παίκτης στο ΝΒΑ;
Ναι.Ο Lou Τσιωρόπουλος είναι o δεύτερος πιο επιτυχημένος ομαδικά Έλληνας αθλητής όλων των εποχών στο ΝΒΑ -μετά τον Kurt Rambis- μετρώντας 2 δαχτυλίδια (4 ο Kurt), αλλά και ο πιο συνολικά κερδοφόρος στις ΗΠΑ -σε NCAA και ΝΒΑ (2 + 1 τίτλοι).Είναι όνειδος να αναφέρεται συνεχώς πως ο Κώστας Αντετοκούνμπο έγινε ο πρώτος Έλληνας που έφτασε σε Τελικούς και ο πρώτος που τους κατέκτησε, και ο Γιάννης ο πρώτος που τα κατάφερε ενώ αγωνίστηκε.
Μπορεί το επίπεδο δυσκολίας συγκριτικά με τους προαναφερθέντες να είναι τρομερά πιο υψηλό (πρωταγωνιστής- ρολίστες), αλλά η ελληνική φτώχεια των περασμένων δεκαετιών έχει γεννήσει κύμα πόνου, ιστοριών, επιτυχιών και ατέρμονων σκέψεων της μαμάς πατρίδας, την οποία οι περισσότεροι δεν αντίκρισαν ποτέ ξανά μετά εκείνη την ζοφερή επιβίβαση στο παγερό πλοίο.
Ας μην τα ξεγράφουμε.
Ας μην τα αγνοούμε.
Ας μην τα υποτιμούμε.Σχεδόν σε όλες τις αναφορές του Lou Τσιωρόπουλου που βρήκα, χαρακτηρίζεται ως "ένας δυνατός Έλληνας", "μια μεγάλη ελληνική μύτη, "Greek Mafia" κλπ.Δε γνωρίζουμε τι ένιωθε περισσότερο. Αμερικανός ή Έλληνας.Γνωρίζουμε όμως, πόσο ακατόρθωτο ήταν να ζήσει κανείς στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή όντας μη Αμερικανός στην ιθαγένεια.Είτε Έλληνας, είτε Αμερικανός, είτε Ελληνοαμερικανός είτε... Αμερικανοέλληνας, ο Lou Τσιωρώπουλος ήρθε στον κόσμο σαν σήμερα το 1930!

Και όμως, υπάρχει ζωή στο Portland! Εν αναμονή της απόφασης του Lillard, οι Blazers έφτιαξαν μια καλύτερη της περσινής μηχανή.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/facebook.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Η περίοδος από τον αποκλεισμό των Portland Trail Blazers  στα περσινά Playoffs (2-4 από τους Denver Nuggets)  μέχρι και το πέρας των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν η πιο αγχωτική για το κοινό της ομάδας, που για πρώτη φορά μετά από σχεδόν μια δεκαετία  έβλεπε τον Damian Lillard να κουνάει ...μαντήλι. Ωστόσο, το Portland έκανε μια εξαιρετική για τα δεδομένα του salary cap του αλλά και του ντόρου της φυγής του Dame Dolla, που το φέρνει αυτόματα σε ανώτερη μοίρα σε σχέση με πέρυσι! Ακραίο spacing Ο οργανισμός του Oregon είναι από αυτούς που ζουν και πεθαίνουν με την επίθεσή τους και η φετινή τους ενίσχυση θα τους χαρίσει ένα σπαρτιατικά δοξασμένο θάνατο.Συνολικά, απέκτησαν δύο φονικούς σουτέρ στα πρόσωπα των Βen McLemore και Tony Snell, που σούταραν αθροιστικά πέρυσι με 48% από το τρίποντο σε 7 απόπειρες.  Στην Rip City θα βρουν επίσης τους Norman Powell, Anfernee Simmons, Robert Covington και μαζί τους θα συναθροίσουν μια πολύ ικανή range πεντάδα παικτών στο πλευρό των Lillard και CJ McCollum. Μπορεί να χάθηκαν οι Carmelo  Anthony  και Rodney Hood, αλλά οι Blazers πλέον πως τρομάζουν περισσότερo αναφορικά με το μακρινό τους σουτ, το οποίο θα δημιουργήσει το απαραίτητο spacing για να αγγίζουν με μεγαλύτερη άνεση τους 50-55-60 κοινούς πόντους οι 2 σταρ κάθε βράδυ.  
Πολλοί playmakers
Oι Blazers διαθέτουν αρκετούς playmakers, τύπους δηλαδή που είναι ικανοί να κάνουν τη ζωή των γύρω τους πολύ πιο εύκολη.Lillard, Nurkic, Zeller και Nance συντελούν τον κορμό των "έξυπνων" παικτών τους, με το γεγονός πως δε μπορούν να αγωνίζονται ταυτόχρονα να αναβαθμίζει τις πενταδες  του coach Billups .  Ειδικότερα από τη στιγμή που θα υπάρχει σημαντικό spacing γύρω τους άρα και πάμπολλα cuts στην πλάτη της άμυνας, η τάση/ ικανότητα των εν λόγω "ψηλών" να ανοίγονται στο high post και να ταΐζουν αφιλοκερδώς τους συμπαίκτες τους. 
Η αναβάθμιση στο 5 
Μπορεί ο Enes Kanter να είναι ένας από τους καλύτερους επιθετικά rebounders και finisher της λίγκας, αλλά η θετική του αύρα σταματάει κάπου εκεί, με τα αργά του πόδια να τον εκθέτουν και να τον κάνουν μόνιμο στόχο στην επίθεση του "εχθρού". ]]Είχα μιλήσει ξανά για τον Larry Nance Jr. που ήρθε πριν από λίγες μέρες μόλις στην ομάδ α, με τον πρώην παίκτη των Los Angeles Lakers και των Cleveland Cavaliers να προσφέρει αμυντική συνέπεια σε περιφέρεια και ζωγραφιστό, με την αθλητικότητα και τα γρήγορα για τη θέση του πόδια να αναβαθμίζουν όλο το σύνολο στα μετόπισθεν (λιγότερα miss matches, διάθεση, άκρα για deflections/ κλεψίματα).Ταυτόχρονα, επιθετικά μπορεί να μην είναι ο καλύτερος σουτέρ του κόσμου, αλλά όσο εκτελεί με 38% στα wide open τρίποντά του θα αποτελεί μια low risk ελεύθερη και σίγουρη όψη για έξτρα πάσα, ενώ την ίδια ίδια διαθέτει το IQ για να βρίσκει την κατάλληλη επιλογή την κατάλληλη στιγμή.  
Στο Oregon ξέρουν ότι δε θα πάρουν το πρωτάθλημα, και πιθανότατα το ξέρει και ο Lillard πάρα τις τάσεις παραμονής του το τελευταίο διάστημα.
Ο τρομερός σκόρερ βαδίζει πλέον στο 31ο έτος της ηλικίας του, κάτι που σημαίνει πως έχει περίπου 3-4 χρόνια για να πάρει ένα δαχτυλίδι ως πρώτη επιλογή.Αν ζητήσει να φύγει, οι Blazers πρέπει να κοιτάξουν πρωτίστως να αποκτήσουν ικανά ανταλλάγματα και έπειτα να τον στείλουν εκεί που θέλει.
Ωστόσο, όσο μείνει θα συναντήσει μια αρκετά βελτιωμένη μηχανή, με ένα νέο προπονητή που έχει όρεξη να αποδείξει πως αξίζει χωρίς διάθεση να κάνει απλά τα χατίρια των σταρ του.Και μιλώντας για σταρ, μη ξεχνάμε τον CJ McCollum, που μετά από μια αρκετά μέτρια postseason για τα δεδομένα του είναι έτοιμος -όντας και πρόεδρος των παικτών- να γίνει ο ιδανικός Robin!