The History of video games

Είναι ευρέως γνωστό ότι η Nintendo κατασκεύαζε games και κάρτες Hanafuda πολύ πριν περάσει στα video games. Αν και αργότερα άλλαξε ριζικά τη βιομηχανία, οι τίτλοι της πριν από το Donkey Kong παραμένουν σχετικά άγνωστοι—και όχι άδικα. Το Wild Gunman, το πρώτο arcade game της εταιρείας, θεωρείται εξαιρετικά σπάνιο, ενώ για χρόνια δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι λειτουργικό cabinet υπήρχε οπουδήποτε στον κόσμο, μέχρι τώρα .

Ένας Καναδός τεχνικός arcade και YouTuber, ο Callan “74XX” Brown, ανέλαβε την πρόκληση να το ανακατασκευάσει, αφού βρέθηκαν στην κατοχή του τα πιο κρίσιμα εξαρτήματά του. Ο ίδιος ανέφερε στο βίντεό του: «Μια μέρα τον Ιούλιο του 2025, καθώς κοιτούσα την κατηγορία με arcade ανταλλακτικά στο eBay, είδα μια αγγελία που δεν έβγαζε νόημα: ένα σετ από film reels με το λογότυπο της Nintendo».

Το Wild Gunman χρονολογείται από το 1974 και, παρότι arcade, δεν ήταν video game με τη σύγχρονη έννοια. Χρησιμοποιούσε δύο ταυτόχρονους προβολείς φιλμ, με το παιχνίδι να αλλάζει καρέ ανάλογα με το πού πυροβολούσε ο παίκτης, οδηγώντας σε νίκη ή ήττα. Ο δημιουργός του, Gunpei Yokoi, είχε ζητήσει τη χρήση υλικού Tetoron (μίγμα πολυεστέρα) για μεγαλύτερη αντοχή, αν και πίστευε ότι το φιλμ θα φθαρεί μετά από περίπου 1.000 χρήσεις.

Παρά την αρχική επιτυχία του ως “full-motion” εμπειρία, η μακροχρόνια βιωσιμότητά του ήταν αμφίβολη, ειδικά με την έλευση των video games και αργότερα των Laserdisc συστημάτων. Τα σωζόμενα αντίγραφα των φιλμ είναι εξαιρετικά σπάνια. Το 2021, η ιστορικός Kate Willært είχε επισημάνει ότι το πιο καθαρό υλικό του παιχνιδιού δεν προερχόταν από arcade, αλλά από ένα πειραματικό underground φιλμ και την κωμωδία “Gas” της δεκαετίας του ’80. Την ίδια χρονιά, συλλέκτης εντόπισε δύο από τα τέσσερα reels.

Ο Brown, υποψιασμένος από τα αυτοκόλλητα ποιοτικού ελέγχου της Nintendo, αγόρασε τελικά τα reels και έναν προβολέα 16mm, καταφέρνοντας να τα προβάλλει—πιθανότατα για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια. Στη συνέχεια, ψηφιοποίησε το υλικό και προχώρησε στην ανακατασκευή του arcade cabinet. Μέσα από reverse engineering πατεντών και χρήση open-source λογισμικού, δημιούργησε ένα σύγχρονο αλλά πιστό αντίγραφο του Wild Gunman, χρησιμοποιώντας προβολές από τα αυθεντικά scans ώστε να προστατευτεί το πρωτότυπο υλικό από περαιτέρω φθορά.

Ο ίδιος σκοπεύει να παρουσιάσει τη δουλειά του σε τοπικές εκθέσεις, όπως το Ontario PinFest και δήλωσε: «Σας ευχαριστώ που με ακολουθήσατε σε αυτό το ταξίδι για να δημιουργήσω αυτό που ίσως είναι το μοναδικό playable Wild Gunman του ’74 στη Βόρεια Αμερική—ίσως και στον κόσμο».

Μια νέα συζήτηση έχει ανοίξει στα social media σχετικά με το πώς τα video games επηρεάζουν τη σκέψη και τη συμπεριφορά των παιδιών, συγκρίνοντας τη φιλοσοφία των παιχνιδιών των 90s με αυτή των σύγχρονων τίτλων. Σύμφωνα με έναν ψυχολόγο, τα games της δεκαετίας του ’90 ήταν σχεδιασμένα γύρω από την αποτυχία, την επανάληψη και την επιμονή — στοιχεία που, όπως υποστηρίζει, συνέβαλλαν στην ανάπτυξη σημαντικών γνωστικών δεξιοτήτων.

Ο ψυχολόγος είπε τα εξής:

1. Τα παιδιά των 90s έπαιζαν games που τα ανάγκαζαν να αποτυγχάνουν και να προσπαθούν ξανά

Κλασικοί τίτλοι όπως το Super Mario Bros., το Sonic the Hedgehog και το Prince of Persia έδιναν στον παίκτη περιορισμένες ευκαιρίες: λίγες ζωές, χωρίς autosave και χωρίς καθοδήγηση. Αν αποτύγχανες, έπρεπε να ξεκινήσεις ξανά — και μέσα από αυτή τη διαδικασία μάθαινες υπομονή, στρατηγική σκέψη και αντοχή στη ματαίωση. Σε αντίθεση, πολλά σύγχρονα games καθοδηγούν τον παίκτη βήμα-βήμα, προσφέροντας συνεχές autosave και αφαιρώντας μεγάλο μέρος της πρόκλησης.

2. Τα games τότε διεύρυναν, επίσης, την μνήμη εξερεύνησης

Τα παλαιότερα games ενίσχυαν τη χωρική μνήμη. Τίτλοι όπως το Tetris, το Doom, το Quake και το The Legend of Zelda δεν παρείχαν χάρτες ή οδηγούς. Οι παίκτες έπρεπε να θυμούνται διαδρομές, μοτίβα και μυστικά μόνοι τους. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη άποψη, αυτό βοηθούσε στην ενίσχυση του ιππόκαμπου — της περιοχής του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη μνήμη και τον προσανατολισμό. Αντίθετα, πολλά σύγχρονα games χρησιμοποιούν δείκτες αποστολών, γραμμές καθοδήγησης και φωνητικούς βοηθούς, οδηγώντας τους παίκτες αντί να τους αφήνουν να ανακαλύψουν μόνοι τους τον κόσμο.

3. Τα games διαρκούσαν λιγότερο, αλλά ήταν πιο δύσκολα

Όταν αποτύγχανες, έπρεπε να σταματήσεις. Τα νεότερα games έχουν σχεδιαστεί για να μην τελειώνουν και να τραβούν την προσοχή για πάντα. Αντί να ολοκληρώνουν αποστολές, τα παιδιά εθίζονται σε ένα συνεχές simulation. Ένας γονιός είπε: «Ο γιος μου δεν ξέρει ποτέ το πότε πρέπει να τελειώσει. Το game τον τελειώνει – όχι εκείνος το game». Αυτό δεν γινόταν ποτέ με κονσόλα SEGA ή το PlayStation 1

4. Στα 90s τα games ήταν κοινωνικά στην πραγματική ζωή

Θα πήγαινες στο σπίτι ενός φίλου σου, θα καθόσασταν στον ίδιο καναπέ, θα τσακωνόσταν για τα controllers, θα μοιραζόσασταν μυστικά και θα περνούσατε levels μαζί. Σήμερα τα παιδιά παίζουν μόνα τους με ακουστικά, τριγύρω από χιλιάδες κόσμο, αλλά συνδεδεμένα με κανέναν. Οι ψυχολόγοι παρατηρούν μεγαλύτερη μοναξιά στα παιδιά που παίζουν μόνο online games, σε σύγκριση με αυτά που παίζουν offline games. Το Mario Kart έφερε την κοινονικοποίηση. Τα σύγχρονα games φέρνουν την απομόνωση με θορύβους.

5. Τα games στα 90s διδάσκουν υπομονή για την ανταμοιβή

Έπρεπε να περιμένεις εβδομάδες για νέο περιοδικό και μήνες για νέο video game. Τώρα τα παιδιά νιώθουν την ντοπαμίνη κάθε λεπτό – skins, lootboxes, rewards, upgrades. Το νευρικό σύστημα προσαρμόζεται σε γρήγορη απόλαυση, ενώ η πραγματική ζωή φαίνεται πλέον αργή. Τα παιδιά των 90s ήταν υπομονετικά. Τα σημερινά παιδιά νιώθουν υπερδιέγερση πριν από τα 10 τους.