O Cameron Payne γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει πόνος.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/facebook.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Ως κοινωνία, κρίνουμε αποκλειστικά το αποτέλεσμα, χωρίς να αναλογιστούμε το τι προηγήθηκε, τη λογικότητα των ειρμών, τα δάκρυα που έσταξαν πάνω σε αθώα μάγουλα, τα χαμόγελα που κρατήθηκαν και δε βγήκαν ποτέ στην επιφάνεια.Κάποιες φορές, το αποτέλεσμα αργεί να έρθει.
Τις περισσότερες, δεν έρχεται ποτέ.
Ο καθένας πρέπει να παλέψει για κάθε του όνειρο, για κάθε του αναπνοή, για κάθε του θέληση, αφού τίποτα δεν ήταν ποτέ δεδομένο, όσο εύκολη ή δύσκολη και αν είναι η ξεχωριστή καθημερινότητα ξεχωριστών ανθρώπων.
Ο
Cameron Payne όμως, σπάει τον κανόνα της γκίνιας και αναγάγει το ρυθμικό κυνήγι του ιδεατού ως ανάγκη επιβίωσης, ουσίας και αιώνιας νιότης.
Ας μετρήσουμε τα χιλιόμετρα που έχει διανύσει!
Γεννήθηκε στο γραφικά ζεστό
Bartlett του
Tennessee και έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στο πλευρό του πατέρα του,
Tony, που ήταν ήδη προπονητής σε τοπικά
High Schools της περιοχής.
Λίγα χρόνια αργότερα, και όταν η αγάπη/ ικανότητά του για το άθλημα ξεπέρασε το πλαίσιο και τα όρια του απατηλού ονείρου, αποφάσισε να μεταβεί στο -σχεδόν- γειτονικό
Memphis, για να φορέσει τη φανέλα του
Lausanne Collegiate School, όπου είδε τον εαυτό του να ψηλώνει κατά 18 ολόκληρα εκατοστά σε μια μόλις χρόνια, υλικό που σε συνδυασμό με την ικανότητά του στο slashing τον εκτόξευσε εντός των 100 κορυφαίων παικτών της χώρας στο εν λόγω επίπεδο (21 χλμ).Μετά από 4 γεμάτες σεζόν στο
Memphis, ήρθε η ώρα του
NCAA και του
Murray State, το οποίο και επέλεξε ανάμεσα σε πλήθος αρκετών σημαντικών κολεγίων, όπου θα παρέμενε για 2 χρόνια (277 χλμ).
Στο εν λόγω διάστημα, δεν κατάφερε απλά να ξεχωρίσει ως ο κορυφαίος παίκτης μιας μέτριας ομάδας, αλλά να γράψει το όνομά του με χρυσά γράμματα στο πάνθεον της ομάδας, πριν έρθει ένα νεαρό παιδί με το όνομα
Ja Morant πολλά χρόνια αργότερα και διαλύσει κάθε του ρεκόρ!
Και μετά ήρθε το
ΝΒΑ, ο πιο δύσκολος καημός που βίωσε ποτέ στην επαγγελματική του σταδιοδρομία.
Αν και επιλέχθηκε στο νούμερο 14 του
Draft (2015), άλλαξε 4 ομάδες μέχρι και το 2019 και δεν κατάφερε να αφήσει σε καμία το δικό του προσωπικό στίγμα που θα τον καθιέρωνε στην κορυφαία λίγκα του κόσμου (1002 χλμ, 1111 χλμ, 1700 χλμ, 466 χλμ).
Σε αυτό το διάστημα, αγωνίστηκε μόλις 150 περίπου φορές (17 λεπτά), αλλά ουδέποτε δεν κατόρθωσε να ταιριάξει με τους έτερους shot creators εξαιτίας τόσο του μετρίου σουτ του όσο και της "αδιαφορίας" του στην άμυνα, που του αφαιρούσε διαρκώς λεπτά συμμετοχής ακόμα και σε καλές επιθετικές βραδιές.
Δεν είχε
κανένα μέλλον στο
ΝΒΑ.
Καμία ομάδα δεν τον προσέγγιζε πια.
Κανένα τηλέφωνο δε χτυπούσε, καμία πόρτα δεν άνοιγε.
Έτσι, με πόνο ψυχής, τον Νοέμβριο του 2019, ένα παιδί από το πάντα ηλιόλουστο
Tennessee που δεν είχε ξεμυτίσει ποτέ από τις
ΗΠΑ παίρνει τη δύσκολη απόφαση του εξωτερικού, ελπίζοντας πως στην
Κίνα θα έβρισκε τον χώρο και τον χρόνο να αποδείξει τι μπορεί να κάνει (11.700 χλμ).
2 μήνες και 2 μόλις αγώνες μετά ήταν πίσω.
Δεν κατάφερε ποτέ του να προσαρμοστεί κοινωνικά και λειτουργικά σε ένα τελείως από αυτό που είχε συνηθίσει και αγαπήσει περιβάλλον, με τον
Payne να αντιλαμβάνεται εκείνη τη στιγμή πως πρέπει να παλέψει με κάθε του δύναμη για να παραμείνει στη χώρα του, να νιώθει οικεία, να νιώθει τη θαλπωρή να του ανασταίνει το ηθικό.
Ούτε μια βδομάδα αφού έλυσε την κοινή του συνεργασία με τη
Shanxi, υπέγραψε στους
Legends του
Τέξας και της
G League, όπου ήταν συγκλονιστικός (12127 χλμ)!
Γενικότερα, αγωνίστηκε σε 15 ματς και μέτρησε 23 πόντους, 5 ριμπάουντ, 8 ασίστ, 2 κλεψίματα και 1 τάπα ανά 30 αγωνιστικά λεπτά, αλλά -το κυριότερο- κατάφερε να προσδώσει μια άλλη χάρη, αυτή του άτρωτου, στο παιχνίδι του.Πλέον, δεν αρκούσε το επιθετικό του ρεπερτόριο για να τον κρατήσει στο παρκέ, αλλά η άμυνα, το ακούραστο deny και το ασταμάτητο πείσμα του ήταν τα κύρια εφόδιά του.Και τότε, ξέσπασε η πανδημία του
κορονοϊού...
Η αγωνιστική δράση σταμάτησε σε όλον τον κόσμο.
Μπορεί για έναν αθλητή όπως ο
LeBron James μια διακοπή να μην είναι τόσο δύσκολα διαχειρίσιμη, αλλά για έναν όπως ο
Cameron Payne ήταν εξαιρετικά.
Μόνος του, σε ένα δωμάτιο στο
Frisco του
Τέξας, δε μπορούσε παρά να τα βάζει με την ατυχία και τον εαυτό του, που δεν άδραξε την ευκαιρία του νωρίτερα, που δεν έκανε ό,τι ήταν απαραίτητο, που παράτησε τα όνειρά του και μετέπειτα τον παράτησαν και αυτά.
Και τότε, χτύπησε το τηλέφωνο.
Και τότε, οι
Phoenix Suns ήταν στην άλλη γραμμή.
Και τότε, ο
Payne βρήκε και πάλι το χαμόγελο στα χείλη του και την αισιοδοξία στην καρδιά του.
Επόμενη στάση η
Arizona και μετέπειτα το
Orlando, για την επικείμενη "
φούσκα" του
ΝΒΑ (1068 χλμ, 2.885 χλμ).
Οι
Suns χρειάζονταν ένα θαύμα για να μπουν στα
Playoffs, αφού ήθελαν 8 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια σε συνδυασμό με αρκετές ήττες από
Grizzlies, Blazers και
Spurs.Εν τέλει, δεν κατάφεραν να εισέλθουν στην
postseason.
Αλλά αυτό δεν είχε καμία σημασία ούτε για την ομάδα ούτε για τον
Cameron.Συνολικά, οι "
Ήλιοι" φώτισαν ξανά το μπαρουτοκαπνισμένο από τα χιλιόμετρα σώμα του
Payne, το φρόντισαν, το ξεκούρασαν και του χάρισαν την απαραίτητη τροφή για να γλυκαθεί και να την κυνηγήσει μόνος του.
Και αυτό ακριβώς έκανε!
Μετά από μια πολύ θετική παρουσία στο
bubble (11 πόντοι, 4 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 1 κλέψιμο) και 8 νίκες σε 8 ματς, ο
Payne φέτος είναι ακόμα πιο ουσιαστικός -όχι μαθηματικά- στη δεύτερη βάσει ρεκόρ καλύτερη ομάδα του
ΝΒΑ.
Φέτος, αγωνίστηκε σε 60 ολόκληρα ματς (career high) και μέτρησε 8 πόντους, 2 ριμπάουντ, 3 ασίστ και 1 κλέψιμο στο πλευρό των
Chris Paul και
Devin Booker, στους οποίους χάρισε ποιοτικά λεπτά ξεκούρασης και νηνεμίας.
Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν προμήνυε το χθεσινό παιχνίδι με τους
Lakers στα
Playoffs και τη συγκλονιστική του εμφάνιση!
Ο
Cameron αγωνίστηκε για 33 ολόκληρα λεπτά προσπαθώντας να καλύψει το κενό του τραυματία
Chris Paul και πέτυχε 19 πόντους (6-15 σουτ, 3-7 τρίποντα, 4-4 βολές), 3 ριμπάουντ, 7 ασίστ και 2 τάπες, αλλά δεν κατάφερε να αποτρέψει την ήττα της ομάδας του (1-1).Αυτό είναι το αποτέλεσμα.
Αυτό κοιτάμε ως κοινωνία.
Γιατί να μη ρίξουμε μια γερή ματιά όμως, και στο γεγονός ότι ένα παιδί που έχει διανύσει τόσα χιλιόμετρα (32.357 χλμ) και έχει αλλάξει 9 πόλεις καταφέρνει να κερδίσει με το σπαθί του μια θέση ανάμεσα στους κορυφαίους;
Γιατί να μη ρίξουμε μια γερή ματιά όμως, και στο γεγονός πως κάποιος που δε μπορούσε να κατορθώσει τίποτα ποιοτικό για την καριέρα του, γύρισε το διακόπτη της θέλησης και πλέον αφήνει και τη ψυχή του στο παρκέ;Συνολικά, στα δύο πρώτα ματς της σειράς έχει κάνει 9 φάουλ και έχει αποβληθεί 2 φορές (μια λόγω φάουλ, μια λόγω τεχνικής ποινής).
Δε φοβάται, δε λυγίζει και δεν υποκύπτει στο μεγαλείο των LeBron James και Anthony Davis.
Τους κοιτάει στα μάτια, χειροκροτεί ειρωνικά στο στήθος τους, υψώνει τα χέρια του και ξεσηκώνει το κοινό.
Το θέλει μαζί του, το θέλει παρόν, το θέλει ζωντανό.Γιατί έτσι, νιώθει και ο ίδιος ζωντανός.
Ξανά.
Μετά από πολλά χρόνια.Και αυτό ξεπερνάει κάθε νίκη, κάθε πρωτάθλημα, κάθε ταξίδι ατέρμονο και ξεχασμένο από τον ήλιο, τα χρώματα και τα ντεσιμπέλ της πίστης!