Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο και το σκονισμένο κλειδί των Bucks.Ο Έλληνας forward βγαίνει επιτέλους -έστω και για λίγο- από το καβούκι του rotation του και αποδεικνύει πως είναι ένας αθλητής για πολλές περισσότερες δουλειές από αυτές που πιστεύει η πλειονότητα.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Δεν είναι λόγω χώρας. Δεν είναι λόγω ονόματος. Δεν είναι λόγω παρελθόντος. Δεν είναι και λόγω μέλλοντος. Ο
Θανάσης Αντετοκούνμπο καταφέρνει μετά από 1.5 χρόνο παρουσίας στις
ΗΠΑ και το
ΝΒΑ να βρει ποιοτικά λεπτά -
έστω και για ελάχιστα παιχνίδια
- και τα εκμεταλλεύεται στο έπακρο, αφήνοντας πλούσιες εντυπώσεις τόσο για το αθλητικό του μομέντουμ στην άμυνα όσο και το θάρρος που επιδεικνύει στο επιθετικό κομμάτι.Ας πάρουμε όμως, τα πράγματα από την αρχή.Δεν υπάρχει ούτε μια ομάδα στην ιστορία του
ΝΒΑ που να κατέκτησε το πολυπόθητο δαχτυλίδι χωρίς να στηριχθεί (και) στους ρολίστες της.
Έτσι, ο
Μichael Jordan στηρίχθηκε στους
Harper- Kukoc, ο
Kobe Bryant στον
Robert Horry, ο
LeBron James στον
Ray Allen. Όλοι τους πήραν πολλά πρωταθλήματα, όλοι τους ήταν οι απόλυτοι ηγέτες των ομάδων τους, όλοι τους -όχι μόνο (θα) είναι στο
Hall Of Fame- αλλά καλλιεργούν την αίσθηση πως το
HOF σφυρηλατήθηκε για χάρη τους και μόνο.Υπάρχει η παραμικρή σύνδεση του
Θανάση με αυτούς; Φυσικά και όχι. Αν και η αγωνιστική διαφορά ποιότητας δεν είναι καν συζητήσιμη, ακόμα και ο ρόλος τους στους εκάστοτε συλλόγους τους δεν είναι πανομοιότυπος, με τους πρώτους να αγωνίζονται ως
Sixth Men στα περισσότερα χρόνια των prime τους, ενώ ο
Αντετοκούνμπο αναλώνεται περισσότερο στην υποστήριξη των συμπαικτών του και σε ένα playing time
garbage time επιπέδου.
Είναι ωστόσο κακός παίκτης ή αξίζει να έχει έναν τόσο πενιχρό ρόλο; Αν η απάντηση πρέπει να είναι υποχρεωτικά το «ναι», τότε κακός παίκτης ήταν και ο
Νίκος Παππάς όταν δεν κατάφερνε να βρει τον ρόλο του στις διάφορες φουρνιές του
Παναθηναϊκού, τότε κακός παίκτης είναι και ο
Βασίλης Σπανούλης που -στα μπασκετικά του γεράματα- λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο ως ένεση ταυτότητας στον
Ολυμπιακό, κακός παίκτης ήταν και ο
Gilbert Arenas όταν δεν είχε αξιοποιηθεί ακόμα από τους
Golden State Warriors στις πρώτες του χρονιές στη λίγκα.Υπάρχει -ξανά- η παραμικρή σύνδεση ανάμεσα στο «ταλέντο» και το ρεπερτόριο των τελευταίων με του
Θανάση;
Σε καμία περίπτωση!Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει πως ένας πολύ αθλητικός παίκτης, ένας πολύ καλός αμυντικός που μαρκάρει 4 τουλάχιστον θέσεις, ένας παίκτης με διάθεση και όρεξη για μαχητικότητα και σθένος λαμβάνει την καλύτερη δυνατή αντιμετώπιση από το το τεχνικό επιτελείο των
Milwaukee Bucks -τουλάχιστον
ατομικά.
Λειτουργικά, δύσκολα μπορεί να επικρατήσει -έστω και για λίγο- παικτών που συνδυάζουν size, range, πλαστικότητα και potential και δεν είναι καθόλου προσιτή η επιλογή ενός παίκτη με έφεση μονάχα στην άμυνα και το ταυτόχρονα «πέταμα» από την πεντάδα ενός από τους πιο πλήρεις αθλητές των «
Ελαφιών», ειδικότερα όταν ο
Γιάννης βρίσκεται στο παρκέ (πάντα χρειάζεται σουτέρ δίπλα του περισσότερο από καλούς αμυντικούς).Ο
Merrill μπορεί να σκοράρει από απόσταση.
Ο
Forbes μπορεί να σκοράρει από απόσταση.
Ο
Tucker μπορεί να σκοράρει από απόσταση και να παίξει τρομερή άμυνα.
Ο
Portis μπορεί να σκοράρει από παντού.
Ο Θανάσης;Ο
Θανάσης Αντετοκούνμπο είναι εκεί πάντοτε. Είτε ο ρόλος του είναι «
να τρέχει πάνω κάτω το γήπεδο» όπως εικάζουν οι περισσότεροι, είτε να χτυπάει ξύλο όταν ο
Γιάννης, ο μικρός του αδερφός, στέκεται στη γραμμή των βολών,
είτε να σκοράρει 20 πόντους, όπως έκανε χθες, όπως μπορεί να κάνει και στο επόμενο ματς.
Ο
Θανάσης Αντετοκούνμπο είναι ένα αναλώσιμο πασπαρτού, που μπορεί να μην έχει τη χλιδή, τα ρουμπίνια και τη λάμψη των πιο σύγχρονων κλειδιών και το μπρελόκ του να είναι φθαρμένο από τους καιρούς, αλλά μπορεί ακόμα να ξεκλειδώνει τις καρδιές των συμπαικτών του.Τους χειροκροτεί, είναι ο πρώτος που τρέχει να τους συγχαρεί ή να τους συνετίσει στα time outs, είναι ο πρώτος που χοροπηδάει στον πάγκο σε μια πανέμορφη φάση, είναι ο πρώτος τελευταίος παίκτης της ομάδας.Μπορεί να μην αξίζει να παίζει καν στο
ΝΒΑ.
Μπορεί να μην αξίζει να αγωνίζεται περισσότερο από 5 λεπτά σε έναν αδιάφορο αγώνα.
Μπορεί να μην αξίζει να παίζει σε μια από τις contending ομάδες μιας
make or miss λίγκας.Ωστόσο, μπορεί περήφανα να βροντοφωνάζει πως είναι ένα κλειδί για κάθε πόρτα.Σκονισμένο; Ναι.
Απαρχαιωμένο; Ναι.
Λίγο; Ναι.Αλλά λειτουργικό, μάγκικο, παθιασμένο.Ξέρει ότι είναι απλά ένα κλειδί σε μια ολόκληρη αρμαθιά από καλύτερα, από μεγαλύτερα, από ουσιαστικότερα.Αλλά παραμένει ένα κλειδί.
Και όσο όλοι μας χρησιμοποιούμε ένα τέτοιο για να μπούμε στο σπίτι μας, τόσο ο
Θανάσης -και ο κάθε Θανάσης- θα μπορεί να ονειρεύεται και να ζει ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη θέλξη κάθε επαγγελματία μπασκετμπολίστα.Να παίξει στο
ΝΒΑ!