Η πτωτική πορεία της δυσκολίας του Gameplay

Καλησπέρα
Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις σας για το επίπεδο δυσκολίας στα σημερινά παιχνίδια,σχεδόν όλων των κατηγοριών.
Πιστεύω πως στις μέρες μας δεν υπάρχουν τα παιχνίδια που θα κολλήσω στο να περάσω τον γρίφο η το επόμενο level. Που είναι εκείνες οι καλές μέρες των Game Over, των παλιών Bosses patern που αν δεν παρατηρούσες την κίνηση δεν τον έβγαζες,των σχεδόν εκατομμυρίων pixel σφαιρών η βολών των αντιπάλων η μετέπειτα των γρίφων παιχνιδιών τύπου silent hill1 resident evil του PS1 κλπ.Σήμερα όλα τα game προσφέρουν ατελείωτα load με εξεφτελιστικά check points και όλο το βάθος του game αναλώνεται στα γραφικά γενικότερα και όχι στο gameplay

Θα συμφωνήσω μαζί σου φίλε μου ότι η πλειοψηφία των games έχει μικρότερη δυσκολία σε σχέση με το παρελθόν. Βέβαια, οι καιροί έχουν αλλάξει, αλλά δε θα λέγαμε ποτέ όχι σε ένα πολύ δύσκολο game. Για αυτό τα Dark Souls έχουν γίνει και τεράστιες επιτυχίες και μιλάμε όλοι για αυτά, έτσι;

Ευτυχώς όμως υπάρχουν και κάποιες προγραμματιστικές εταιρείες που ακόμα βγάζουν games με υψηλή δυσκολία.

Αναλόγως. Τα παλιά παιχνίδια είχαν ολίγον τι βαρετό gameplay και σχεδόν ανύπαρκτη ιστορία να συνοδεύει το παιχνίδι, οπότε προκειμένου να καθηλώσουν τον παίκτη πολύ απλά το έκαναν ακατόρθωτο. Το να βάζεις π.χ. τα mobs να βγαίνουν κάθε 0.5 sec αντί για κάθε 3 sec δεν πιστεύω ότι κάνει το παιχνίδι καλύτερο.

Το θέμα είναι ότι αν κάποιος κολλήσει σε κάποιο σημείο στο παιχνίδι το πρώτο πράγμα που θα κάνει είναι να μπει στο youtube για walkthrough. Αυτά δεν υπήρχαν τις παλιές εποχές και είχε μία πρόκληση το game για να περάσεις το "τάδε" σημείο μόνος σου. Με σύγκριση τώρα τα games είναι πολύ περιορισμένα τέτοιου είδους.

Καταρχήν θα συμφωνήσω με τον Γιώργο , το υψηλό επίπεδο δυσκολίας ήταν αυτό που μας απορροφούσε και μας πώρωνε ,όχι το τίποτε άλλο ιδιαίτερο , αυτό ήταν το ξεχωριστό στα 8-16 bit παιχνίδια περισσότερο .

Σήμερα βεβαία , ο λόγος που το επίπεδο δυσκολίας πιστεύω , ότι δεν είναι ιδιαίτερα υψηλό , μιλώντας για τον μέσο όρο πάντα, είναι γιατί αποδείχτηκε ότι έτσι σε άλλες περιστάσεις μας "κολλάει" πιο πολύ στην οθόνη αφήνοντάς μας να πειραματιστούμε πιο πολύ , αν και μερικές φορές καταντάει τόσο εύκολο Μέχρι αηδίας , πάρτε παράδειγμα Assasins Creed ,το μόνο που έχω να πω για αυτό το παιχνίδι είναι ότι οι φρουροί ήταν τόσο ευγενικοί που σε άφηναν να χτυπήσεις πρώτα τον άλλον και μετά σε χτυπούσαν ,εξευτελιστικό αλλά αυτό το παιχνίδι ήταν του τύπου "χίλιοι και δυο τρόποι να σκοτώσεις έναν εχθρό" , απλά σε αφήνουν το περιθώριο να παίξουμε πιο ελεύθερα . Να δεις που το Watch Dogs θα είναι περίπου μια από τα ίδια , αλλά θα εξακολουθεί να είναι καταπληκτικό .

μού θύμισες αυτό:

[youtube:2n6s7dmo][/youtube:2n6s7dmo]

έχει ενδιαφέρον να συγκρίνουμε και ένα πανυπερεύκολο παιχνίδι για την εποχή του. Το "The secret of Monkey Island" για τα δεδομένα τής εποχής του ήταν πανυπερεύκολο. (point and click, δεν πεθαίνεις παρά μόνο ως easter egg και αν το προσπαθήσεις πραγματικά, σχετικά λογικοί γρίφοι). Αναρωτιέμαι πώς θα το κατέτασσε κάποιος σήμερα σε θέμα δυσκολίας.

όποιος θέλει πραγματικά να γευτεί ρετρό δυσκολία, προτείνω: Cauldron II

Προσωπικά το τελευταίο πράγμα που κοιτάζω σε ένα παιχνίδι είναι η δυσκολία. Δεν έχω όρεξη να φτύσω αίμα για να προχωρήσω ένα παιχνίδι, παίζω για να περάσω καλά, πιθανώς να δω μια ιστορία (αν δεν είναι sandbox strategy) κλπ. Αυτός είναι και ο λόγος που παράτησα το Demon's Souls. Ένα παιχνίδι δεν χρειάζεται απαραιτήτως υπερτούμπανη δυσκολία για να είναι καλό. Χρειάζεται γαμάτο στόρυ και/ή εθιστικό gameplay.

Το θέμα είναι ενδιαφέρον και ήθελα να σχολιάσω κι εγώ αλλά η απάντησή μου ήταν μεγάλη οπότε την έγραψα εδώ .