Όταν ο Rafer Alston προτίμησε να σώσει την αδερφή του από τα να παίξει στο ΝΒΑ.Ένας από τους καλύτερους streetballers που πέρασε ποτέ τις ΗΠΑ και το ταξίδι του από τη Νέα Υόρκη στον κόσμο με σύμμαχο την οικογένειά του.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/facebook.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Κατακαλόκαιρο.
1976.Η
Geraldine και ο
Richard Alston φέρνουν στον κόσμο δύο δίδυμα αδέρφια, τον
Rafer και την
Racine, τα οποία και αγκαλιάζει αμέσως η γενέτειρά τους, η
Νέα Υόρκη, η
Μέκκα των ανοιχτών γηπέδων και του streetball.Η αύρα της πόλης γύρω από το μπάσκετ ήταν πολύ δυνατή για να μην αναγκάζει τον πρωτότοκο γιο της οικογένειας να γίνει άμεσα κοινωνός του, να αρπάξει μια μπάλα και να τρέξει με μανία στα χιλιάδες συρματοπλεγμένα courts της.Ωστόσο, ο
Rafer δέχθηκε την πρόκληση δίχως τρόμο και εθελοτυφλίες.
Πήρε τη μπάλα, έκλεισε τα μάτια του και άρχισε να παίζει.Όταν τα άνοιξε ξανά, ήταν ο κορυφαίος streetballer που πέρασε ποτέ από τη
Νέα Υόρκη.Μπορούσε να κάνει τα πάντα σε μια εποχή που δεν απαιτούσε τίποτα λιγότερο.
Μπορούσε να διαλύσει κάθε αντίπαλο, επαγγελματία ή ζογκλέρ.Και το έκανε με το δικό του στυλ, με το δικό του τρόπο, με τη δική του χαρακτηριστική ντρίμπλα, που του χάρισε από την εφηβεία του κιόλας το προσωνύμιο
Skip 2 my Lou, εξαιτίας της τάσης του να προσπερνάει σαν σκοινάκι τους αντιπάλους του. Μέχρι εδώ, «τίποτα» σπουδαίο.
Μια ιστορία κλασική σε μια πόλη κλασική, που έχει βιώσει κάθε καρυδιάς καρύδι να ποδοπατάει άλλοτε με αγάπη και άλλοτε με κίνητρο τα εκατοστά των γεμάτων κόκκινων ασφάλτων της.Ωστόσο, ο
Alston κατάφερε κάτι μοναδικό για το γένος των streetballers.
Έπαιξε και άντεξε στο
ΝΒΑ.Η αρχή, όπως και κάθε μια άλλη, πολύ δύσκολη.Μπορεί οι
Bucks να τον επέλεξαν (πολύ) χαμηλά στο
Draft του 1998 αλλά δεν είχαν την παραμικρή διάθεση να δουν να φοράει τη φανέλα τους ένα μπασκετικό αγρίμι που πάντα πήγαινε από την αντίθετη πορεία των κανόνων -μπασκετικών και μη.Ωστόσο, δεν το έβαλε κάτω και υπέγραψε στη γνωστή σε όλο τον κόσμο
AND1, όπου είχε την ευκαιρία να χαρεί το μπάσκετ, να διαλύσει αστραγάλους και να τερματίσει τη μηχανή της στατιστικής υπηρεσίας.Αλλά κέρδισε κάτι ακόμα πιο σημαντικό.
Την πεποίθηση πως δεν του αρκεί.Αποφάσισε να κυνηγήσει το
ΝΒΑ όπως μπορούσε.
Υπέγραψε στη
G- League, προσαρμόστηκε στο «δικό μας» μπάσκετ, προσπάθησε στην άμυνα, εκτόξευσε την ικανότητά του από μακρινή απόσταση.Και τότε, οι
Bucks παρουσιάστηκαν μετανιωμένοι, και του προσέφεραν τη δεύτερη αγκαλιά στη ζωή του μετά από εκείνη της
Νέας Υόρκης, αυτή του
ΝΒΑ.
Του έδωσαν μια γερή σπρωξιά στον ώμο και έπειτα όλα άρχισαν να σχηματίζουν το καλούπι του στη λίγκα.Ποτέ δεν έγινε ο καλύτερος παίκτης του κόσμου.
Δε θα μπορούσε άλλωστε.Έγινε όμως, κάτι πιο σημαντικό.
Έγινε ένας τύπος που μεταμορφώθηκε σε σημαντικό γρανάζι για κάθε ομάδα του, ένας τύπος που πάντα έβρισκε ένα συμβόλαιο για να τιμήσει τις
Τζαμαϊκανές γειτονιές των παιδικών του χρόνων. Και αυτές ακριβώς τίμησε.
Απλά όχι με τον τρόπο που θα περίμενε.Το 2010, η δίδυμη αδερφή του,
Racine, η οποία αντιμετώπιζε διάφορα ψυχολογικά προβλήματα όλα αυτά τα χρόνια, παίρνει την απόφαση να αφαιρέσει τη ζωή της.
Αλλά η μοίρα της δεν επρόκειτο να τελειώσει εκεί, με την 33χρονη γυναίκα να γλυτώνει από θαύμα, όπως θα ανέφεραν χαρακτηριστικά οι γιατροί που την επέβλεπαν.Και αυτό το θαύμα ίσως να ήταν η αγάπη του
Rafer, που βρισκόταν σε προπόνηση των
Miami Heat όταν πληροφορήθηκε τα νέα για την αγαπημένη του αδερφή.Αμέσως, μάζεψε τα ιδρωμένα του ρούχα, έβαλε τα βρεγμένα μάτια του σε τάξη και έσπρωξε με όλη του δύναμη και φωνή την πόρτα της εξόδου, με το υπόλοιπο γήπεδο να στέκει ενεό, όπως τότε που θρυμμάτιζε κάθε αντίπαλο στα ανοιχτά της
Νέας Υόρκης.Έτρεξε αμέσως στο πλευρό της και δεν έφυγε ποτέ ξανά από κοντά της.
Ακόμα και όταν τιμωρήθηκε από τους
Heat.
Ακόμα και όταν δέχθηκε σωρεία προστίμων από τους
Heat.
Ακόμα και όταν αποδεσμεύτηκε από τους
Heat.Γιατί, όπως λέει, μπορεί να άφησε το
Miami με τον λάθος τρόπο, αλλά το άφησε για το σωστό λόγο.Μπορεί να μην επέστρεψε ποτέ ξανά στο
ΝΒΑ.
Μπορεί να μην αντιμετωπίστηκε πότε ξανά ισότιμα.
Μπορεί να δέχθηκε τόνο κριτικής και ειρωνειών από τα media.Αλλά έκανε αυτό που θα κάναμε όλοι μας.
Γιατί όσο καλός και να είσαι στο μπάσκετ, αν δεν είσαι καλός με τους αγαπημένους σου, πόσο μακριά νομίζεις θα πορευθείς; Σε μια από αυτές τις φυλλάδες έντονου μίσους- για- views εκείνης της εποχής, γράφτηκαν μερικά λόγια που εκνεύρισαν πολύ τη μητέρα του
Alston,
Geraldine, η οποία βρήκε το τηλέφωνο του αρθρογράφου για του εκφράσει την παρακάτω σουρεαλιστική πρόταση:«
Μόλις διαβάσαμε τη στήλη σας και αν δεν και δε συμφωνώ με την τοποθέτησή σας, σέβομαι το δικαίωμά σας να εκφράζετε δημόσια την άποψή σας.Απλά κάντε μου μια χάρη, στείλτε μου με e-mail μια φωτογραφία σας.
Έχουμε ξεκινήσει να τυπώνουμε τη στήλησας και θα θέλαμε να την κάψουλα συθέμελλα μαζί με τη φωτογραφία σας».Γιατί πόσο μακριά νομίζεις ότι θα πορευθείς αν δεν είσαι εκεί για αυτούς που είναι εκεί για σένα;