Zach Randolph: Ένας γίγαντας με ψυχή παιδιού.Από μια μονογονεϊκή οικογένεια και τη λάθος πλευρά των δρόμων της Indiana στην πατρική φιγούρα που ο ίδιος έχτισε στο Memphis.
https://platform-cdn.sharethis.com/img/facebook.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/twitter.svg
https://platform-cdn.sharethis.com/img/email.svg
Όταν κοιτάει κανείς τον
Zach Randolph, βλέπει έναν γίγαντα σε ύψος και πάχος, με το άγριο πρόσωπό του να υποχωρεί μονάχα μπροστά στο ακόμα πιο βάναυσο βλέμμα του.Οι αγώνες του κιόλας στο
ΝΒΑ αυτό αποδεικνύουν.
Γεμάτοι καυγάδες, ξύλο, βρισιές και μπελάδες. Ωστόσο, η εσωτερική του μορφή είναι γαλήνια.
Τόσο ήρεμη όσο αυτή ενός μικρού παιδιού.Γιατί ο
Z- Bo είναι ακόμα ακριβώς αυτό.
Ένα μικρό παιδί!Γεννήθηκε στο γραφικό
Marion της
Indiana αλλά δε γνώρισε ποτέ τον άνθρωπο που του έδωσε το φως της ζωής.
Δε γνώρισε ποτέ τον πατέρα του.Και για αυτό ήταν θυμωμένος.
Πολύ θυμωμένος.Από νωρίς έμπλεξε με το νόμο και τη φτώχεια.Οντας ένας εκ των 4 γιων μιας μονογονεϊκής οικογένειας δεν είχε την πολυτέλεια να έχει πολλά ρούχα στη διάθεσή του, να κάθεται με τις ώρες μπροστά από τη ντουλάπα του δοκιμάζοντας μπλούζες ή να κοιτάζεται με διαφορά sets μπροστά από ένα μακρύ καθρέπτη με το φως του ήλιου να προσπερνά την κουρτίνα και να φωτίζει τη αύρα του.Όχι.
Ο
Zach αναγκαζόταν να φοράει το ίδιο τζιν στο σχολείο κάθε μέρα.
Κάθε μέρα.Δεν πέρασε πολύς καιρός φυσικά, μέχρι να αρχίσουν να τον πειράζουν οι συμμαθητές του και να τον αποκαλούν δημόσια "βρωμιάρη".Αυτό ήταν.
Έπρεπε να βάλει ένα τέλος.Μετά το τελευταίο κουδούνι αποφασίζει να μη γυρίσει σπίτι και ορμάει στο πρώτο μαγαζί με ρούχα που βλέπει μπροστά του.Κοιτούσε με λύσσα τα τακτοποιημένα τζιν στους πάγκους του μαγαζιού και τότε, στιγμιαία, τα χέρια του αρπάζουν ένα από αυτά και τα πόδια του τρέχουν με μανία στην έξοδο.
Το επόμενο πράγμα που θυμάται είναι ο χτύπος του δικαστικού σφυριού και μια γέρικη λευκή φωνή που τον καταδίκασε σε ένα μήνα σε φυλακή ανηλίκων.Όταν βγήκε από το ίδρυμα, είχε γίνει ακόμα πιο σκληρός.
Έμπλεξε άμεσα με συμμορίες της πόλης, πουλούσε ναρκωτικά, έκλεβε κόσμο για να ζήσει ο δικός του. Ωστόσο, πάντα είχε το μπάσκετ.
Ένα φύλακα άγγελο που τον επανέφερε τακτικά στο δρόμο της σύνεσης και της νοιάξης για τους γύρω του, και του δίδαξε πως η παρανομία δεν είναι ο μοναδικός τρόπος να κερδίσει στη ζωή.Με την πάροδο του χρόνου, έφτασε στο
ΝΒΑ, έφτασε σε
All Star, άγγιξε τις
All NBA teams, έκανε bullying με τον όγκο του -μπασκετικό και μη- σε μια εποχή όπου το μπάσκετ ήταν ακόμα το άθλημα των "ψηλών" και της επαφής.Ωστόσο, όσα χρόνια και αν περνούσαν, ο
Z-Bo παρέμενε πάντα ένα μικρό παιδί, από αυτά που πεισμώνουν για να τραβήξουν την προσοχή, από αυτά που θέλουν χάδια, αγκαλιές και αγάπη για να καταλαγιάσουν την τρεμάμενη ψυχή τους σε τάξη.Δε θα συναντούσε ποτέ τον πατέρα του.
Και αυτό τον σκότωνε.Αντ' αυτού όμως, αποφάσισε να γεμίσει τον πόνο του με τη χαρά άλλων.
Αποφάσισε να γίνει ο "πατέρας" χιλιάδων άλλων παιδιών.Στη θητεία του στο
Memphis, ήταν δίπλα σε όποιον είχε ανάγκη.
Όχι επειδή το απαιτούσε η ομάδα όπως συμβαίνει (και) εν
Ελλάδι, αλλά επειδή το ήθελε αληθινά.Μοίραζε τρόφιμα, μοίραζε ρούχα, μοίραζε χρήματα.
Αλλά κυρίως, μοίραζε αγάπη, ελπίδα και χαμόγελα σε ανθρώπους που είχαν ξεχάσει το νόημα και την ύπαρξή τους.Η μεγαλύτερη συμβολή τους όμως, ήταν με τα παιδιά, τους "συνομήλικούς" του.Αγκαλιές στο γήπεδο, φωτογραφίες, πειράγματα.
Έκανε ό,τι θα ήθελε να του κάνουν.
Και το έκανε με πάθος και όρεξη, σαν ήταν όντως ο πατέρας τους.Χαρακτηριστική είναι η σκηνή που καθ' οδόν για μια εύκολη ήττα των
Memphis Grizzlies από τους
Oklahoma City Thunder, ο
Randolph -ένας άνθρωπος γνωστός για τη σκληρή αντιμετώπιση των ηττών- περνάει δίπλα από ένα παιδάκι που ζητάει επίμονα τη φανέλα του. Θα μπορούσε να το αγνοήσει, να κάνει πως δεν άκουσε, να συνεχίσει το δρόμο του.
Όμως, αυτός γύρισε, έβαλε ένα τεράστιο χαμόγελο και έβγαλε τη μπλούζα του, και τη χάρισε αληθινά στο μικρό του φίλο.Γιατί όταν είσαι ένας γίγαντας με ψυχή μικρού παιδιού, όλα αυτά απορρέουν φυσικά από μέσα σου, χωρίς ερωτηματικά, σκέψεις και άρνηση.
Σήμερα, ο Zach Randolph γίνεται 40 ετών!