Control Resonant

Η μεταφυσική απειλή βγήκε στους δρόμους του Manhattan.

Πλέον οι εταιρίες ανάπτυξης που παραμένουν ανεξάρτητες και μάλιστα προσπαθούν να κάνουν πάντα κάτι διαφορετικό είναι ελάχιστες. Μία από αυτές είναι η αγαπητή Remedy Entertainment από την Φινλανδία, η οποία παρόλο που δεν πουλάει πολλά εκατομμύρια με κάθε κυκλοφορία της προσφέρει πάντα μοναδικές εμπειρίες. Με το Control του 2019 ξεκίνησε μάλιστα το δικό της σύμπαν, στο οποίο βρίσκεται φυσικά και η σειρά Alan Wake και από εκεί συνεχίζει ακάθεκτη. Αποκορύφωμα ήταν το εξαιρετικό Alan Wake 2, το οποίo θα βάζαμε ανάμεσα στα καλύτερα Horror games των τελευταίων ετών.

Μετά ακολούθησε ένα live-service στραβοπάτημα με το FBC: Firebreak, όμως όλοι οι fans της είχαμε επικεντρωθεί στο ήδη ανακοινωμένο sequel του Control. Παρότι εκεί θα μπορούσε να το παίξει safe, η Remedy αποφάσισε όχι μόνο να αλλάξει πρωταγωνιστή και σκηνικό αλλά και το ίδιο το gameplay. Έτσι το Control Resonant χρειάστηκε κάμποσα trailers και gameplay videos μέχρι να μας κερδίσει το ενδιαφέρον, από την αρχική ανακοίνωσή του το 2025. Τελικά ήρθε στα χέρια μας τον Σεπτέμβριο του 2026, σε μία από τις πιο γεμάτες με κυκλοφορίες περιόδους των τελευταίων χρόνων.

Το Resonant διαδραματίζεται επτά χρόνια μετά τα γεγονότα του αρχικού Control και σε όλο αυτό το διάστημα το Federal Bureau of Control (FBC) βρισκόταν σε lockdown για να περιορίσει την μεταφυσική ουσία Hiss από το να εξαπλωθεί στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό όμως ξαφνικά άλλαξε, με αποτέλεσμα το Hiss να έχει δραπετεύσει και έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο το Manhattan. Επιπλέον, η πλέον διευθύντρια του FBC και πρωταγωνίστρια του αρχικού Control, Jesse Faden, είναι εξαφανισμένη. Έτσι το FBC αναγκάζεται να συμμαχήσει με τον αδερφό της Jesse, Dylan, ο οποίος είναι ίσως ο μοναδικός που μπορεί να βοηθήσει.

Πρόκειται ουσιαστικά για μία ιστορία εξιλέωσης, όπου ο Dylan προσπαθεί να επανορθώσει για όσα συνέβησαν πριν επτά χρόνια, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να σώσει την αδερφή του. Είναι μία αρκετά καλή συνέχεια του Control και γενικότερα του σύμπαντος της Remedy, ενώ το τέλος μας αφήνει και σε ένα cliffhanger για κάποια πιθανή συνέχεια. Σίγουρα σε πολλά σημεία υπάρχει αρκετό mindfuck, όμως το σενάριο είναι πιο απλό πχ από το Alan Wake 2. Συνολικά χρειαστήκαμε γύρω στις 20 ώρες για να ολοκληρώσουμε την βασική ιστορία, έχοντας όμως κάνει και κάποιες από τις δευτερεύοντας δραστηριότητες.

Γιατί τα κτήρια είναι στο ταβάνι;
Στο gameplay έχουμε την μεγαλύτερη διαφορά από το πρώτο Control, το οποίο ήταν κατά βάση ένα Third-person Shooter. Εδώ έχουμε ένα, πάλι Third-person, αλλά Action RPG με αμιγώς mellee σύστημα μάχης. Η δομή του κόσμου επίσης ξεφεύγει από το πιο ανοιχτό Metroidvania του αρχικού και πλέον είναι πρακτικά Open world. Το Manhattan χωρίζεται σε zones και σε κάθε ένα θα πρέπει να επιδιορθώσετε μία κεραία ώστε να εμφανιστούν τα points of interest στον χάρτη, να ξεκλειδώσετε πόρτες για fast travel κλπ. Και ενώ οι πρώτες περιοχές δείχνουν αρκετά απλές στον σχεδιασμό τους, οι επόμενες και ειδικά η τελευταία, σε συνδυασμό με τα traversal abilities που ξεκλειδώνετε, κάνει τα Backrooms να μοιάζουν με ένα απλό δωματιάκι.

Κάτι που για κάποιους θα είναι θετικό, ενώ για άλλους αρνητικό είναι ότι γενικά υπάρχει ελάχιστη καθοδήγηση. Για παράδειγμα, κάποια πολύ σημαντικά sidequests είναι τα Faults, όπου ταξιδεύετε σε μία διάσταση και συναντιέστε με την Jesse και κάθε ένα σας δίνει ένα νέο traversal ability. Σταδιακά δηλαδή θα μπορείτε να αλλάζετε τον άξονα της βαρύτητάς σας μετατρέποντας έναν τοίχο ή ταβάνι.... σε πάτωμα. Ίσως το πιο διασκεδαστικό είναι το Reach, το οποίο τραβάει τον Dylan σε συγκεκριμένα σημεία, λειτουργώντας σαν αόρατο grappling hook.

Παρότι αυτά τα abilities είναι απαραίτητα και για τις αργότερα αποστολές αλλά και για να κάνουν την περιπλάνηση στον κόσμο πιο ευχάριστη από νωρίς, το παιχνίδι δεν σας το τονίζει, παρά μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο. Άλλο ένα παράδειγμα είναι τα Resonants, τα οποία φαινομενικά είναι "προαιρετικά" bosses, άσχετα με τα βασικά missions, που όμως σας ξεκλειδώνουν νέα abilities για τις μάχες. Τα περισσότερα sidequests όμως είναι καλοφτιαγμένα, πρωτότυπα και αρκετά Remedy, οπότε δεν τα νιώσαμε σαν υποχρεωτική αγγαρεία πριν συνεχίσουμε το βασικό story. Ελάχιστη καθοδήγηση υπάρχει και στα puzzles και στους γρίφους που θα συναντήσετε, όμως είναι έτσι φτιαγμένοι που ναι μεν θα πρέπει λίγο να σκεφτείτε, όμως δεν θα κολλήσετε σε κάποιο για πολλή ώρα.

Ξύλο στο έδαφος, ξύλο στον αέρα και πάλι ξύλο
Από την αρχή, χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, ο Dylan έχει στην κατοχή του ένα όπλο που ονομάζεται Aberrant, το οποίο μπορεί να αλλάζει μορφές. Συγκεκριμένα έχει τρεις μορφές για light επιθέσεις (Primary Forms) και τρεις για heavy (Secondary Forms), τις οποίες ξεκλειδώνετε σταδιακά νικώντας Resonants και προχωρώντας τα quests. Έτσι μπορείτε να συνδυάζετε, για παράδειγμα λεπίδες με σφυρί ή μαστίγιο ή δρεπάνι. Επιπλέον ξεκλειδώνετε και ορισμένα abilities, όπως το να σηκώνετε οποιαδήποτε στιγμή μπάζα ή πέτρες και να τις πετάτε στους εχθρούς.

Με το να νικάτε bosses, να ολοκληρώνετε quests και να ανεβάζετε level τις περιοχές κερδίζετε points τα οποία μπορείτε να ξοδεύετε στα skill trees που είναι διαθέσιμα. Συγκεκριμένα υπάρχει ένα skill tree για τις μορφές του Aberrant, στο οποίο ξεκλειδώνετε περισσότερα χτυπήματα, περισσότερο damage κλπ, αλλά και για τα Combo Finishers, τα οποία είναι ξεχωριστές μορφές που παίρνει το όπλο στο τέλος κάθε combo. Επιπλέον υπάρχει το Talent Tree, του οποίου τα Skills είναι πιο συγκεκριμένα, όπως πχ, τα χτυπήματα στην πλάτη των εχθρών είναι πιο δυνατά ή το Perfect dodge να δίνει μεγάλο damage boost στο επόμενο χτύπημα. Με κάθε αναβάθμιση ανεβαίνει και από λίγο το συνολικό damage όλων των επιθέσεών σας.

Στις μάχες συνδυάζετε όποιες δυνατότητες από τις παραπάνω προτιμάτε, ενώ υπάρχει και μεγάλο περιθώριο πειραματισμού. Αυτό βέβαια ίσως είναι δύσκολο, ειδικά στην αρχή, λόγω του μεγάλου αριθμού εχθρών, βασικών και μικρών, σε κάθε μάχη. Ο καθένας έχει ένα συγκεκριμένο αριθμό κινήσεων, είτε από το έδαφος με χτυπήματα, είτε από τον αέρα με λέιζερ και άλλες επιθέσεις και συνεχώς θα πρέπει να αποφεύγετε χτυπήματα από όλες τις κατευθύνσεις. Ειδικά στην αρχή, οι μάχες έδειχναν σχεδόν άδικες και χρονοβόρες διότι είχαμε να αντιμετωπίζουμε μεγάλο αριθμό εχθρών, με πολύ hp ο καθένας, να αποφεύγουμε συνεχώς χτυπήματα και αν τρώγαμε 3-4 σήμαινε Death.

Ότι περιμένετε από την Remedy σε θέμα τρέλας και δημιουργικότητας βρίσκεται εδώ.

Από νωρίς όμως θα μάθετε τα μοτίβα των επιθέσεων διότι θα τους αντιμετωπίσετε πολλές φορές και αν ασχοληθείτε με τα sidequests. Θα δυναμώστε ακόμα περισσότερα. Ευτυχώς το Day 1 patch βελτίωσε λίγο την κατάσταση, μειώνοντας λίγο το hp και το damage των εχθρών και βελτιώνοντας τα δικά μας. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι μπορείτε απλά να σπαμάρετε επιθέσεις χωρίς να δίνετε απόλυτη προσοχή σε κάθε μάχη. Τα bosses, τα οποία δεν είναι ιδιαίτερα πολλά, ακολουθούν την ίδια λογική και παρόλο που είναι εντυπωσιακά στον σχεδιασμό τους, οι μάχες μαζί τους δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ή πολύ δύσκολο.

Το μόνο ουσιαστικό παράπονο που έχουμε από τις μάχες είναι ότι είναι υπερβολικά πολλές. Οι δρόμοι του Manhattan είναι γεμάτοι εχθρούς, το ίδιο και οι στέγες, ενώ φυσικά υπάρχουν και μπόλικες μάχες στα βασικά missions που πολλές φορές απλώς καθυστερούν κάποια σημαντική εξέλιξη την ιστορίας. Όπως αναφέραμε θα αντιμετωπίσετε πολλές φορές κάθε είδος εχθρού ακόμα και σε σημεία που δεν χρειαζόταν. Έτσι, σε συνδυασμό με κάποιους εχθρούς-σφουγγάρια που εμφανίζονται μετά τη μέση, καταντούν επαναλαμβανόμενες και κάπως κουραστικές. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το σύστημα μάχης δεν είναι καλοφτιαγμένο και ότι η Remedy δεν αξίζει επαίνους για την πρώτη της προσπάθεια σε mellee.

Άλλο ένα επίτευγμα της Northlight
Η Remedy χρησιμοποιεί ξανά την δική της μηχανή γραφικών, Northlight, που ήδη μας έδειξε τις δυνατότητές της στο Alan Wake 2. Το παραφυσικό Manhattan είναι εξαιρετικά σχεδιασμένο με ποικιλία και με κάθε περιοχή να διαφέρει από τις άλλες. Οι πρώτες όπως είπαμε μοιάζουν αρκετά απλές, όμως και πάλι υπάρχει μπόλικη λεπτομέρεια σε κάθε κτήριο, αυτοκίνητο και δρόμο. Άλλες είναι πιο σκοτεινές και ατμοσφαιρικές ενώ αποκορύφωμα είναι η τελευταία, που όχι μόνο είναι άκρως εντυπωσιακή αλλά αναρωτιόμασταν πως τα σκέφτηκαν και τα υλοποίησαν οι developers.

Αξιοσημείωτα είναι και ορισμένα setpieces, όπου το περιβάλλον αλλάζει συνεχώς και απρόβλεπτα χωρίς να μπορούμε εύκολα να περιγράψουμε το που βρισκόμαστε. Κάτι που δεν μας εντυπωσίασε το ίδιο με τα περιβάλλοντα είναι τα μοντέλα των χαρακτήρων, τα οποία ναι μεν είναι απόλυτα λειτουργικά, όμως είναι λίγο πιο κάτω από προηγούμενες κυκλοφορίες της Remedy. Τουλάχιστον το lip sync είναι σε αρκετά καλό επίπεδο, οπότε δεν μας άφησαν μεγάλο παράπονο. Τεχνικά το Resonant τρέχει άρτια χωρίς να εντοπίσουμε κάποιο bug, ενώ τα μοναδικά framedrops που είδαμε ήταν σε 2-3 συγκεκριμένα σημεία, πράγμα που διορθώνεται εύκολα με patches.

Ο ήχος είναι αναμενόμενα εξίσου προσεγμένος. Κάθε ηχητικό εφέ όπως εκρήξεις ή χτυπήματα είναι καλοφτιαγμένα, όπως ακριβώς έχουμε συνηθίσει από την Remedy. Ο Sean Durrie επιστρέφει ως Dylan και δίνει μια αρκετά καλή και διαφορετική από πριν ερμηνεία, κάνοντας αισθητό πόσο έχει αλλάξει ο χαρακτήρας και έχει μετανιώσει για το παρελθόν. Φυσικά επιστρέφει και η Courtney Hope ως Jesse, σε μικρότερο αλλά αρκετά σημαντικό ρόλο και επίσης δεν μας αφήνει κάποιο παράπονο. Από το υπόλοιπο cast ξεχωρίζει περισσότερο η Frankie Kevich ως Zoe, η οποία συνοδεύει τον Dylan σε ολόκληρη σχεδόν την περιπέτειά του. Η μουσική είναι επίσης πολύ ταιριαστή με highlight κάποια πολύ καλά κομμάτια που βάζει η Zoe να ακούγονται μετά από κάποια δύσκολη μάχη ή αποστολή (περίπου όπως γινόταν στα Death Stranding).

Για τους λάτρεις της Remedy
Το Control Resonant είναι άλλη μία καλοφτιαγμένη και ιδιαίτερη κυκλοφορία από την Remedy. Παρόλο που θα μπορούσε να το παίξει πολύ πιο safe στο gameplay ως sequel του Control, πήρε διάφορα ρίσκα που τελικά του βγήκαν. Το σενάριο, τα σκηνικά και σχεδιασμός του κόσμου είναι ακριβώς από πού περιμέναμε από την αγαπητή Φινλαδική εταιρία, η οποία δεν θέλουμε ποτέ να αλλάξει και γίνει πιο συμβατική. Επιπλέον της αξίζει έπαινος για το πρώτο της mellee σύστημα μάχης το οποίο είναι καλοφτιαγμένο, όμως θα θέλαμε ο συνολικός αριθμός μαχών να ήταν μικρότερος. Αν σας άρεσε το πρώτο Control και γενικότερα τα games της Remedy, τότε το Resonant αποτελεί εύκολη πρόταση. Αν από την άλλη θέλετε κάτι πιο γραμμικό και με περισσότερη καθοδήγηση τότε μάλλον δεν είναι για εσάς. Όσον αφορά το μέλλον, η Remedy ξέρουμε ότι σύντομα θα επιστρέψει στις ρίζες της με το remake του Max Payne, όμως θα περιμένουμε με μεγαλύτερη ανυπομονησία την συνέχεια του σύμπαντος των Alan Wake και Control.

Θετικά:
- Όμορφα γραφικά και εξαιρετικό level design
- Ενδιαφέρον σενάριο που προχωράει το σύμπαν της Remedy
- Καλοφτιαγμένο σύστημα μάχης με ποικιλία στις κινήσεις
- Ωραία μουσική και καλές ερμηνείες

Αρνητικά:
- Πολλές και επαναλαμβανόμενες μάχες, ειδικά προς το τέλος
- Η έλλειψη καθοδήγησης σε ορισμένα σημεία ίσως εκνευρίσει κάποιους

Βαθμολογία
Γραφικά: 8.5
Ήχος: 8.5
Gameplay: 8
Σενάριο: 8
Αντοχή: 8
Γενικά: 8.2

Μία περιπέτεια… άλλων διαστάσεων

Ερμής Δερβίσης