Avowed

Βαδίζουμε ξανά στα μονοπάτια των Θεών και των ζωντανών θρύλων.

Όταν η Obsidian ανακοίνωσε το Avowed, το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στα σκοτεινά μονοπάτια του Eora, τον κόσμο που γνώρισα και λάτρεψα στα Pillars of Eternity. Η υπόσχεση ενός first-person RPG στα μέτρα του Skyrim, αλλά με την σεναριακή γραφή και το σύστημα κλάσεων που έκανε τα Pillars να ξεχωρίζουν, ήταν αρκετή για να στήσω αυτί. Μετά από πέντε χρόνια αναμονής, πήρα στα χέρια μου την τελική έκδοση και έσφαξα κάθε ελεύθερο λεπτό μου για να την ολοκληρώσω. Το αποτέλεσμα; Μια γροθιά στο στομάχι που άλλοτε σε αφήνει άφωνο από την ομορφιά και την ελευθερία που σου προσφέρει και άλλοτε σε αφήνει με την γεύση ενός σεντονιού απλωμένου σε λασπωμένο χωράφι – καλό υλικό, αλλά η στερέωση θέλει δουλειά.

Ο Όρκος του Βασιλιά και η μάστιγα του Dreamscourge
Στην τεράστια περιοχή της Living Lands τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Εμείς ήμαστε μέλη του προσωπικού του Aedyran Emperor, ένας Envoy (επισημος απεσταλμένος) που στέλνεται στην ταραχώδη περιοχή για να ερευνήσει μια μυστηριώδη επιδημία, το Dreamscourge, που μετατρέπει ζώα, ανθρώπους και οτιδήποτε αναπνέει σε παραμορφωμένα όντα γεμάτα μανία. Ο κεντρικός μας στόχος ακούγεται απλός στην αρχή: να βρούμε τον χαμένο κυβερνήτη της περιοχής και να δώσουμε λύση στην κρίση. Μόλις όμως πατάμε το πόδι μας στο Dawnshore, την πρώτη μεγάλη περιοχή, συνειδητοποιούμε ότι τα πράγματα δεν είναι ούτε απλά, ούτε πρόκειται να γίνουν.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα σύγχρονα Action RPG που σε ταΐζουν lore με το κουτάλι και τοποθετούν markers για κάθε γραμμή διαλόγου, το Avowed θυμάται ότι κατάγεται από τα Pillars. Το σενάριο είναι πυκνό, με ορολογίες που στην αρχή μοιάζουν με βαρβαρισμούς (Woedica, Skaen, Engwithan, Adra) αλλά μόλις τις χωνέψεις, ανοίγεται μπροστά σου ένας ολόκληρος κόσμος πολιτικών ιντριγκών, θεών που κατεβαίνουν από τα σύννεφα για να μας πρήξουν τα συκώτια και ηθικών διλημμάτων που δεν λύνονται με το σπαθί. Η πλοκή είναι χωρισμένη σε τέσσερις πράξεις και οι αποφάσεις μας μεταμορφώνον ολοσχερώς τον κόσμο του παιχνιδιού. Αν εξαφανίσουμε τα λάθος άτομα, αν πάρουμε λάθος αποφάσεις, όλα θα οδηγήσουν σε απρόβλεπτες συνέπειες τις οποίες θα αντιμετωπίσουμε μελλοντικά. Αυτή η αίσθηση των συνεπειών είναι και το μεγαλύτερο όπλο του Avowed.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Αρκετές από τις σεναριακές ενότητες νιώθουν σαν να γράφτηκαν από διαφορετικές ομάδες. Το τρίτο κεφάλαιο, στο Shatterscarp, είναι συναρπαστικό – εκεί θα βρεθείτε μπροστά σε μία από τις πιο ανατριχιαστικές ανατροπές που θυμάμαι σε Obsidian τίτλο. Το δεύτερο κεφάλαιο, στο Emerald Stair, από την άλλη, είναι μια αγγαρεία με ατέλειωτο fetch questing και ένα boss fight που επαναλαμβάνεται τρεις φορές με διαφορετικά χρώματα. Παρότι η γραφή είναι συνήθως υψηλού επιπέδου, ο ρυθμός της αφήγησης ανεβοκατεβαίνει σαν παλιό ασανσέρ.

Δύο σπαθιά, ένα γριμόριο και ένα ραβδί που ρίχνει φωτιές
Ας μιλήσουμε για αυτό που κάνουμε τις περισσότερες ώρες: σκοτώνουμε και σπάμε τα πάντα στο διάβα μας. Το Avowed το κάνει αυτό με έναν τρόπο που θα ενθουσιάσει τους φανατικούς της δράσης αλλά θα αφήσει προβληματισμένους όσους περίμεναν κάτι βαθύτερο. Το σύστημα μάχης είναι υβριδικό, με real-time χτυπήματα, μπλοκαρίσματα, αποφυγές και δυνατότητα να παγώσουμε τον χρόνο με το Ε ώστε να δώσουμε στοχευμένα κάποιες εντολές. Πατάμε το αριστερό κουμπί για ελαφριά επίθεση, το κρατάμε για βαριά, δεξί κουμπί για μπλοκ ή για σκόπευτρο αν έχουμε τόξο ή πιστόλι. Τα πράγματα γίνονται ενδιαφέροντα όταν αρχίζουμε να συνδυάζουμε τα δύο sets όπλων που μπορούμε να κουβαλάμε.

Εγώ προσωπικά κατέληξα σε έναν καθαρόαιμο Mage. Στο ένα χέρι το μαγικό ραβδί στο άλλο ένα γκριμόριο με ξόρκια κεραυνού. Η εναλλαγή ανάμεσα σε ξόρκια και κοντινές επιθέσεις γίνεται τόσο γρήγορη που νιώθουμε σαν χορευτές σε... τυφώνα. Τα skills χωρίζονται σε πέντε δέντρα (Fighter, Ranger, Wizard, Godlike, Companion) και ο συνδυασμός τους μας επιτρέπει να φτιάξουμε έναν υβριδικό χαρακτήρα ο οποίος όμως σε καμία περίπτωση δεν θα έχει την αποτελεσματικότητα εκείνου που ακολουθεί ένα δρόμο. Προτιμάμε να ήμαστε ένας πανίσχυρος μάγος που θα λούσει με ξόρκια τους πάντες παρά ένας τύπο που χτυπάει με “ξύλινο” σπαθί, ρίχνει με “αεροβόλο” και πετάει σπίθες από τα ακροδάχτυλα.

Υπάρχει όμως και ένα μαύρο σύννεφο στον γαλανό ουρανό της δράσης. Οι εχθροί είναι επαναλαμβανόμενοι. Στις 40+ ώρες που χρειάστηκα για το κύριο παιχνίδι (χωρίς να κάνω όλα τα side quests – προλάβατε;), συνάντησα ελάχιστα είδη εχθρών τα οποία μοιάζουν μεταξύ τους. Βαρέθηκα να σκοτώνω αρκούδες, κάτι goblinοειδή όντα, μάγους και μολυσμένους από το Dreamscourge. Ακόμα και τα bosses, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι απλά ενισχυμένη έκδοση των κανονικών εχθρών. Η έλλειψη αυτή στην ποικιλία των εχθρών είναι σημαντικό πρόβλημα σε ένα πρωτοκλασάτο game.

Η Living Lands δείχνει λίγο… ψόφια!
Ο χάρτης είναι τεράστιος, χωρισμένος σε τέσσερις μεγάλες περιοχές: το Dawnshore (εύκρατη ζώνη με βράχια και δάση), το Emerald Stair (ζούγκλα που κρύβει ερείπια), το Shatterscarp (ερημιά με κανόνια) και το Solace Keep (χιονισμένο ορεινό φρούριο). Κάθε μία από αυτές είναι εικαστικά υπέροχη, γεμάτη μυστικά, σπηλιές, ερειπωμένους πύργους και κατακόμβες. Η Obsidian έβαλε το χεράκι της στο level design και φαίνεται: η εξερεύνηση είναι εθιστική και τα side quests είναι συνήθως καλογραμμένα. Αισθανόμαστε την έξαψη της εξερεύνησης που νιώθαμε σαν μικρά παιδιά, ψάχνωντας σε όλα τα μέρη και ανακαλύπτωντας θησαυρούς στην μέση του πουθενά. Highlight για εμένα προσωπικά η εξερεύνηση ενός φάρου που όχι μόνο οδήγησε σε χάρτη θησαυρού αλλά μου αποκάλυψε ένα μυστικό μέρος το οποίο δεν ήταν ορατό από πουθενά αλλού!

Από την άλλη, η "ζωντάνια" του κόσμου είναι εμφανώς μειωμένη σε σχέση με σύγχρονους τίτλους. Δεν υπάρχουν NPCs να ζουν τις ζωές τους, να κοιμούνται, να πεινάνε. Είναι στατικοί, κολλημένοι σχεδόν πάντα στην ίδια θέση, περιμένοντας να τους μιλήσεις για να σου δώσουν το quest. Οι πόλεις είναι μικρές και η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον περιορίζεται στο να κλέβεις αντικείμενα μπροστά σε φύλακες, αδιάφορα πράγματα δηλαδή. Το stealth είναι ψιλο-άχρηστο, τα lockpicking mini games είναι απλά ένα χρονόμετρο, και η κάμερα σε εσωτερικούς χώρους κολλάει συχνά σε τοίχους.

Τα skills, τα upgrades και το μισοχωνεμένο φαγητό
Το σύστημα αναβάθμισης είναι αρκετά ικανοποητικό. Κάθε φορά που ανεβαίνεις level, παίρνεις πόντους για τα κύρια skill trees και ξεχωριστούς πόντους για τα "Godlike abilities" (δυνάμεις που σου δίνουν οι θεοί). Τα τελευταία είναι συχνά εντυπωσιακά αλλά η επαναφόρτισή τους είναι τόσο αργή που καταλήγεις να τα κρατάς μόνο για τα boss fights. Τα gear upgrades γίνονται με υλικά που βρίσκεις σπάνια, με αποτέλεσμα να αναγκαστείς να κάνεις grinding συγκεκριμένα dungeons για ώρες. Grinding σε ένα Obsidian RPG; Χάλι. Τα enchanting και η σύνθεση φίλτρων είναι απλά λειτουργικά, τίποτα που να θυμίζει το βάθος των crafting συστημάτων που γνωρίσαμε σε άλλα RPGs.

Γραφικά, ήχος και η απαραίτητη δόση Obsidian τρέλας
Στα γραφικά, το Avowed είναι άνισο σαν τα δόντια γέρου. Τα φωτιστικά εφέ, τα spells, τα water shaders, τα πλάσματα (όσο λίγα και να είναι) – όλα δείχνουν κορυφαία. Τα μοντέλα των NPCs όμως, ειδικά στα πρόσωπα, θυμίζουν εποχή 2018. Τα animations είναι λίγο αδέξια, οι χαρακτήρες όταν μιλάνε κοιτούν στο κενό, και το lip sync δεν είναι και ότι καλύτερο.

Ο ήχος είναι ένα από τα δυνατά χαρτιά του τίτλου. Ο αγαπημένος συνθέτης της Obsidian, Justin Bell (από τα Pillars, Outer World και δεν...συμμαζεύεται) επιστρέφει με ένα soundtrack που ανατριχιάζει. Κορυφαία στιγμή του soundtrack το κεντρικό θέμα του παιχνιδιού που μας κατακλύζει με τις πένθιμες νότες του. Το σύνολο αποδεικνύεται άκρως ατμοσφαιρικό, κινηματογραφικό και όσο μεγαλειώδες όφειλε εφόσον σιγοντάρει τις περιπέτειές μας σε έναν φανταστικό κόσμο. Τα voice acting είναι εξαιρετικά, ειδικά ο companion Kai (τον οποίο υποδύεται ο Brandon Keener, η φωνή του Garrus από Mass Effect) δίνει ρέστα και γίνεται σύντομα το πιο συμπαθές μέλος της παρέας μας.

Στις δεκάδες ώρες που πέρασα στον κόσμο του Avowed ελάχιστες φορές κόλλησε το παιχνίδι και δεν παρατήρησα ούτε ένα αξιοσημείωτο glitch. Οι loading screens είναι αρκετά χρονοβόρες, ακόμα και στους NVMe SSD, και η εναλλαγή μεταξύ εσωτερικών και εξωτερικών χώρων διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα, κάτι που σπάει τα νεύρα όταν μπαινοβγαίνουμε συνέχεια. Το framerate κυμαίνεται μόνιμα σε καλά επίπεδα αλλά δεν λείπουν και τα “σπασίματα” στην κίνηση σε πολυπληθείς μάχες τα οποία μας εκνευρίζουν πολύ.

Αξίζει τον κόπο να ζήσουμε στα Living Lands;
Το Avowed είναι ένα παιχνίδι που υπόσχεται πολλά και δίνει αρκετά, αλλά όχι όσα θα μπορούσε. Οι φανατικοί των Pillars of Eternity πορωθήκαμε με την επιστροφή στον Eora, τους διαλόγους και τα ηθικά διλήμματα. Οι λάτρεις των fast-paced action RPGs απολαύσαμε αρκετά το σύστημα μάχης και την ποικιλία σε classes, αλλά μας απογοήτευσε η ομοιομορφία των αντιπάλων. Για 40 ευρώπουλα μιλάμε για καθαρόαιμο οκταράκι στην βαθμολογία δηλαδή είναι πολύ καλό αλλά δεν πρόκειται να γίνει κλασικό.

Θετικά:
- Σύστημα μάχης που συνδυάζει real time, time και υβριδικές κλάσεις με εξαιρετική ροή
- Κορυφαία γραφή και διάλογοι, με αποφάσεις που έχουν σοβαρές συνέπειες
- Εθιστική εξερεύνηση και level design που ενισχύει και ανταμείβει την περιέργεια
- Φοβερό soundtrack και voice acting

Αρνητικά:
- Απαράδεκτα μικρή ποικιλία εχθρών
- Χρονοβόρες loading screens
- Αδιάφορο crafting
- Τεχνητή νοημοσύνη που δεν πείθει και stealth που δεν λειτουργεί

Βαθμολογία
Γραφικά: 7.5
Ήχος: 8.5
Gameplay: 8
Σενάριο: 8.5
Αντοχή: 7.5
Γενικά: 7.8

Ένα Obsidian Action RPG που βαδίζει σε γνωστά, αγαπημένα χνάρια.

Γιάννης Μοσχονάς