Resonance: A Plague Tale Legacy

Δοκιμασίες στην Κρήτη, πριν την εποχή της Πανούκλας.

Μία από τις σειρές που ανέδειξε την ΑΑ κατηγορία μέσα στην τελευταία δεκαετία είναι σίγουρα τα A Plague Tale της Γαλλικής Asobo Studio. Το Innocence ήρθε το 2019, στην προηγούμενη γενιά κονσολών και μας έδειξε ότι μία καλή ιστορία με παραπάνω από τίμια γραφικά, gameplay και μουσική δεν απαιτεί τεράστιο budget. Η επιτυχία του ήταν αρκετή ώστε το sequel με τον υπότιτλο Requiem να έρθει μόλις 3 χρόνια μετά, το 2022, και ολοκλήρωσε την συγκινητική ιστορία των αδερφών de Rune. Το τέλος του μας έκανε και ένα ξεκάθαρο tease για το που θα πάει μελλοντικά η σειρά, κάτι που περιμένουμε με ανυπομονησία.

Η Asobo Studio ήθελε όμως πρώτα να δοκιμάσει κάτι αρκετά διαφορετικό για τα δεδομένα της σειράς, κυρίως για να μην χάσει την δημιουργικότητά της όπως δήλωσε. Έτσι λοιπόν στο Summer Game Fest 2025 ανακοινώθηκε το prequel Resonance: A Plague Tale Legacy, το οποίο θα διαδραματίζεται χρόνια πριν από τα δύο προηγούμενα και θα ακολουθεί την Sophia που γνωρίσαμε στο Requiem. Σε πρώτη ματιά δεν έμοιαζε πολύ με Plague Tale, διότι είχε… κανονικές μάχες, ενώ δεν υπήρχε πουθενά ούτε ένα ποντίκι. Επιπλέον αντί για την Γαλλία, θα διαδραματίζεται στην χώρα μας. Φυσικά μας τράβηξε το ενδιαφέρον, όντας fans της σειράς και περίπου ένα χρόνο μετά ήρθε στα χέρια μας τον Αύγουστο του 2026.

Πριν την εποχή των ποντικιών
Το Resonance διαδραματίζεται 15 χρόνια πριν από τα γεγονότα του Requiem, όπου ο Hugo και η Amicia de Rune συνάντησαν την λαθρέμπορο Sophia και τους βοήθησε στο ταξίδι τους. Εδώ λοιπόν ακολουθούμε μια αρκετά πιο νεαρή Sophia η οποία φτάνει στο νησί του Μινώταυρου, την σημερινή Κρήτη, με σκοπό να βρει έναν θησαυρό για τον οποίο ο πατέρας της έχασε τη ζωή του. Πρόκειται για μία ιστορία αρκετά ανεξάρτητη από την υπόλοιπη σειρά που ναι μεν εμπλουτίζει το συνολικό lore αλλά είναι περισσότερο συμπληρωματική παρά άκρως απαραίτητη. Σίγουρα όμως είναι καλοφτιαγμένη και χρησιμοποιεί την Ελληνική μυθολογία για να μας παρουσιάσει δύο σχεδόν παράλληλα ταξίδια με αρκετό ενδιαφέρον για το που θα καταλήξουν. Συνολικά χρειαστήκαμε γύρω στις 12 ώρες για να την ολοκληρώσουμε, δηλαδή λίγο λιγότερο από το Requiem, όμως θα λέγαμε ότι είναι ιδανική διάρκεια.

Ξύλο και πετσόκομμα αντί για stealth
Στο gameplay και συγκεκριμένα στις μάχες βρίσκονται οι περισσότερες διαφορές σε σχέση με τα προηγούμενα κεφάλαια της σειράς. Παρότι εκείνα βασιζόντουσαν κυρίως στο stealth για την αντιμετώπιση των ανθρώπινων εχθρών, στο Resonance έχει αφαιρεθεί εντελώς. Αντ' αυτού υπάρχει ένα κανονικό σύστημα μάχης το οποίο θυμίζει αρκετά τα Ghost of Tsushima και Yotei, όπου η Sophia είναι συνήθως περικυκλωμένη από εχθρούς, χτυπάει τον έναν, αποκρούει τον άλλον κλπ. Πέρα από μερικά απλά combos μπορείτε να κάνετε και block, parry και αποφυγή, ανάλογα την επίθεση. Το σύστημα είναι αρκετά βατό χωρίς να δυσκολεύει, όμως χρειάζεται προσοχή γιατί, τουλάχιστον στο Normal επίπεδο δυσκολίας, έχετε περιθώριο να δεχτείτε μόνο τρία χτυπήματα πριν πεθάνετε.

Το hp σας αναπληρώνεται μόλις σκοτώσετε έναν εχθρό και γεμίζει πλήρως μόλις τελειώσετε την εκάστοτε μάχη. Για μακρινούς εχθρούς μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το grappling hook σας για να τους φέρετε κοντά σας. Μετά από κάθε μάχη αλλά και από loot μαζεύετε Resonance points, τα οποία ξοδεύετε στο Skill Tree για ορισμένες αναβαθμίσεις, οι οποίες είναι μεν χρήσιμες όμως δεν αλλάζουν δραματικά την ροή της μάχης. Επιπλέον θα βρείτε και αρκετά σπαθιά τα οποία διαθέτουν έξτρα bonuses, όπως για παράδειγμα παραπάνω damage στο τελευταίο χτύπημα του combo. Γενικά σύστημα μάχης δανείζεται διάφορα στοιχεία από άλλα αντίστοιχα και ενώ τα χρησιμοποιεί καλά, δεν εξελίσσεται ιδιαίτερα μέχρι το τέλος.

Οι εχθροί είναι οι τυπικοί ανθρώπινοι εχθροί που περιμένετε. Οι απλοί έχουν σπαθιά και μαχαίρια ενώ οι λίγο πιο απαιτητικοί έχουν ασπίδες και ακόντια. Ορισμένοι πιο μεγάλοι σε μέγεθος έχουν και πανοπλίες και αναμενόμενα χρειάζονται περισσότερο χρόνο και προσοχή για να τους αντιμετωπίσετε. Οι πιο δύσκολοι εχθροί με διαφορά είναι τα bosses που υπάρχουν σε σημαντικά σημεία της ιστορίας και δοκιμάζουν τις δυνατότητες και την υπομονή σας. Τα combos τους είναι πιο περίπλοκα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις έχουν 2 ή και 3 φάσεις όπου αν χάσετε ξεκινάτε από την αρχή.

Πρόκειται λοιπόν για ένα αρκετά απλό σύστημα μάχης που θυμίζει διάφορα άλλα πρόσφατα και παλιά games. Παρόλα αυτά είναι απόλυτα λειτουργικό και ευχάριστο χωρίς να ζορίζει αλλά και χωρίς να μας κάνει να το βαρεθούμε. Ίσως προς το τέλος οι μάχες γίνονται λίγο περισσότερες από όσες θα θέλαμε, όμως σταδιακά συναντάμε και μια παραλλαγή των απλών εχθρών που αλλάζει λίγο τα δεδομένα. Το stealth χρησιμοποιείται μόνο για μια συγκεκριμένη απειλή την οποία συναντάτε από ένα σημείο και μετά όπου μπαίνουν ορισμένες Horror πινελιές στο παιχνίδι. Χωρίς να κάνουμε κάποιο spoiler θα πούμε απλώς ότι πρόκειται έναν τυπικό stalker που θα συναντήσετε κάμποσες φορές.

Εκτός μάχης σας περιμένει μπόλικη εξερεύνηση, εμπνευσμένη θα λέγαμε από τα Uncharted, με αρκετό σκαρφάλωμα, swinging από το ένα σημείο στο άλλο και επιλύσεις γρίφων. Τα περιβαλλοντικά puzzles, ένα σήμα κατατεθέν της σειράς επιστρέφουν και θα λέγαμε ότι είναι τα πιο καλοφτιαγμένα. Πέρα από ποικιλία, έχουν και την απαραίτητη δυσκολία όπου ναι μεν χρειάζονται σκέψη αλλά ποτέ δεν ζορίζουν σε σημείο εκνευρισμού. Σε πολλά καθίσαμε και όντως σκεφτήκαμε για την λύση αλλά σε κανένα δεν κολλήσαμε για πάνω από λίγα λεπτά ούτε ήρθε στο μυαλό μας να ψάξουμε guides (που δεν υπήρχαν).

Σαν παράδειγμα σύγκρισης θα φέρουμε πάλι τα Uncharted και το πρόσφατο Indiana Jones. Γενικότερα το παιχνίδι συνδυάζει, εξερεύνηση, puzzles και μάχες με έναν αρκετά καλό ρυθμό, όπου κάθε κομμάτι διαρκεί όσο πρέπει πριν ακολουθήσει το επόμενο χωρίς να το παρατραβάει. Ίσως ένα σημείο προς στο τέλος κρατάει λίγο παραπάνω από όσο χρειάζεται και θα μπορούσε λίγο να τριμαριστεί, όμως σε γενικές γραμμές μας άφησε ικανοποιημένους. Η συνολική διάρκεια όπως αναφέραμε είναι η ιδανική για τέτοιου είδους παιχνίδι

Στον τομέα τον γραφικών η Asobo για μία ακόμα φορά δεν απογοητεύει. Όπως και στα προηγούμενα A Plague Tale, χρησιμοποιεί την δική της μηχανή γραφικών Zoona η οποία είχε ήδη δείξει τα δόντια της στο Requiem. Τα περιβάλλοντα είναι πανέμορφα, πολύ λεπτομερή και με αρκετή ποικιλία, ενώ και οι φωτισμοί εξαιρετικοί. Το ίδιο ισχύει και για τα μοντέλα των χαρακτήρων για τα οποία δεν έχουμε κάποιο παράπονο. Τα animations τους είναι επίσης ένα σκαλί πιο πάνω από πριν αν και έχουν ακόμα ένα μικρό περιθώριο βελτίωσης, κυρίως στις μάχες όπου κάποια κόβονται λίγο απότομα. Από τεχνικής άποψης, το Resonance τρέχει εξαιρετικά στο PS5 Pro χωρίς νa εντοπίσουμε το παραμικρό bug ή framedrop.

Μουσική που θα σας μείνει
Ο ήχος είναι επίσης εξαιρετικός με πολύ καλοφτιαγμένα και πειστικά εφέ στα πάντα. Η Anna Demetriou επιστρέφει φυσικά στον ρόλο της Sophia και κάνει πολύ καλή δουλειά, κουβαλώντας την ιστορία στις πλάτες της. Και το υπόλοιπο cast είναι επίσης καλό με ένα χαρακτήρα να ξεχωρίζει περισσότερο, τον οποίο δεν θα αναφέρουμε λόγω spoilers. Η μουσική είναι ένας από τους τομείς που πραγματικά μας κέρδισαν. Ο συνθέτης Olivier Deriviere ανέλαβε για μια ακόμα φορά το soundtrack, το οποίο είναι στην γλώσσα μας και λίγο περισσότερο στην Κυπριακή διάλεκτο. Πέραν του ότι μας τιμάει και φυσικά αρμόζει στο setting της ιστορίας, κάθε κομμάτι είναι πολύ καλοφτιαγμένο και ταιριάζει απόλυτα στην εκάστοτε σκηνή. Ένα μικρό παράπονο αλλά όχι απαραίτητα ελάττωμα, είναι ότι δεν υπάρχει η επιλογή έστω για Ελληνικούς υπότιτλους.

Για όλους τους fans (και μη) της σειράς
Το Resonance: A Plague Tale Legacy είναι αρκετά διαφορετικό για τα δεδομένα της σειράς, όμως ότι καινούργιο προσπαθεί να κάνει το καταφέρνει καλά. Η ιστορία του εμπλουτίζει το lore και έχει ενδιαφέρον, ενώ το σύστημα μάχης του, παρότι δεν είναι κάτι επαναστατικό, είναι αρκετά ευχάριστο. Highlight είναι και η μουσική, όπου κάποια κομμάτια μας κόλλησαν για μέρες. Γενικότερα θα λέγαμε ότι πρόκειται για μία πολύ καλοφτιαγμένη παρένθεση για τα A Plague Tale, πριν έρθει το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο μας έκανε tease το τέλος του Requiem. Όλοι οι fans της σειράς και γενικότερα των γραμμικών Action-adventure αξίζει να ρίξετε μια ματιά.

Θετικά:
- Ενδιαφέρουσα και ανεξάρτητη ιστορία που εμπλουτίζει το lore
- Απλό αλλά καλοφτιαγμένο σύστημα μάχης
- Πολύ όμορφα γραφικά και τεχνικός τομέας
- Εξαιρετική μουσική στην γλώσσα μας

Αρνητικά:
- Ένα κομμάτι προς το τέλος κρατάει λίγο παραπάνω από όσο χρειάζεται
- Το σύστημα μάχης δεν εξελίσσεται ιδιαίτερα
- Θα μπορούσε να έχει Ελληνικούς υπότιτλους

Βαθμολογία
Γραφικά: 8.5
Ήχος: 9
Gameplay: 8
Σενάριο: 8
Αντοχή: 7
Γενικά: 8

Μία καλοκαιρινή αλλά επικίνδυνη βόλτα στην Κρήτη

Ερμής Δερβίσης