Όλοι χαιρετούν τον Devo: Πώς το soundtrack του Mixtape το έκανε επιτυχία-έκπληξη του Μαΐου

Αγνοήστε τους haters: Οι Αμερικανοί έφηβοι άκουγαν σίγουρα τους The Jesus and Mary Chain τη δεκαετία του '90. Ότι η μουσική δεν είναι ακριβής είναι η πιο λανθασμένη κριτική που έχει εκτοξευθεί κατά του Mixtape, του νέου video game της Beethoven + Dinosaur για την "τέλεια" mixtape ενός εφήβου που αγαπά τη μουσική. Σίγουρα, οι Σκωτσέζοι θορυβοποιοί δεν ήταν η πιο δημοφιλής μπάντα εκείνη την εποχή, αλλά δεν ήταν και τόσο άγνωστοι. Ήταν σε μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες, οι δίσκοι τους ήταν εύκολα διαθέσιμοι σε αλυσίδες καταστημάτων, έπαιξαν στη σκηνή του Lollapalooza το 1992 (η Pearl Jam είχε στην πραγματικότητα νωρίτερα slot από αυτούς) και το 1994 το τραγούδι τους "Sometimes Always" μπήκε στο Billboard Hot 100 και είχε τακτική μετάδοση στο MTV. Θεέ μου, πέρασα το καλοκαίρι του 1993 ακούγοντας την κασέτα Honey's Dead τους σε επανάληψη ενώ έπαιζα το Might and Magic II στο Genesis. Σχεδόν όλες οι μπάντες στο Mixtape είναι απόλυτα πιστευτές να παίζουν στο στερεοφωνικό ενός εφήβου της δεκαετίας του '90, ειδικά στο πρώτο μισό της δεκαετίας, όταν το "εναλλακτικό" ήταν σε άνοδο και πριν το teen pop και το nu metal καταλάβουν τις συχνότητες.

Φυσικά, το Mixtape σπάνια επιλέγει τα μεγαλύτερα τραγούδια ή τις πιο πρόσφατες επιτυχίες αυτών των συγκροτημάτων. Και αυτό λέει πολλά για τον κύριο χαρακτήρα του video game, Stacey Rockford. Είναι ο τύπος του παθιασμένου, ανήσυχου μουσικού φαν που θα γνώριζε τις πιο βαθιές κομμάτια των αγαπημένων της συγκροτημάτων. Όταν τη συναντάμε, στο τέλος της τελευταίας χρονιάς του λυκείου της, πιθανότατα θα είχε ήδη απομακρυνθεί από την ανάγνωση του Spin ή του Rolling Stone υπέρ των zines, του Magnet και του τότε-νεοσύστατου web. Απολύτως αγόρασε μια ολόκληρη σειρά κασετών βασισμένων στις Cute Band Alerts του Sassy. Είναι μια αληθινή αναζητήτρια, δεν είναι ικανοποιημένη να ακούει ό,τι παίζει το ραδιόφωνο, και το αποτέλεσμα είναι ένα soundtrack που μοιάζει με μια προσωπικά επιμελημένη mixtape. Και, καλά, αυτό είναι, αν και δεν επιμελήθηκε από έναν εντελώς φανταστικό Αμερικανό έφηβο της δεκαετίας του '90, αλλά από τον Αυστραλό μουσικό και game developer Johnny Galvatron.

Ο Galvatron αναγνωρίζει ευτυχώς ότι η μουσική του Mixtape είναι μια άμεση αντανάκλαση των προσωπικών του γούστων, τόσο σήμερα όσο και όταν ήταν έφηβος. Δεν κρύβει αυτό που αποκαλεί τον "αναμφισβήτητο rock 'n' roll πυρήνα" του, και πιστώνει το πρώτο τραγούδι του video game ως το κλειδί για ολόκληρο το soundtrack, και την έμπνευση για το Mixtape στο σύνολό του.

«Ξεκινήσαμε με το 'That's Good', από τους Devo», είπε ο Galvatron στο GameWorld μέσω email. Ως η αγαπημένη του μπάντα όλων των εποχών, άρχισε να σκέφτεται το video game με μια απλή ερώτηση: «Πώς μπορούμε να χτίσουμε ένα video game γύρω από τους Devo;» Αφού συνειδητοποίησε ότι ένα τέτοιο video game θα ήταν λιγότερο εφικτό από ένα με πιο ποικιλόμορφο soundtrack, ο Galvatron διεύρυνε το πεδίο. «Βασικά, παραθέτω τις μεγαλύτερες επιτυχίες μου. Όλα τα αγαπημένα μου κομμάτια που τελειώνουν γύρω στο 1996, αλλά δεν περιορίσαμε υπερβολικά τον εαυτό μας αυστηρά ανά έτος. Στη συνέχεια, θα τα οργανώναμε σε διαφορετικές mixtapes, σε διαφορετικούς συνδυασμούς, για να δούμε ποια ιστορία διηγείται αυτή η συγκεκριμένη διάταξη, πού κορυφώνεται, πού πέφτει. Μερικές φορές θα αντικαθιστούσαμε ένα τραγούδι αν δεν ταίριαζε με το gameplay. Μερικές φορές θα βρίσκαμε ένα κενό που δεν είχαμε υπολογίσει αφηγηματικά και στη συνέχεια θα βρίσκαμε ένα τραγούδι για εκείνη τη στιγμή. Συνήθως, αν έχεις το σωστό σύνολο αυτιών, το video game θα σου πει τι χρειάζεται.»

Δεν γύρισε εντελώς την πλάτη στους Brothers Mothersbaugh και Casale, όμως. Το "That's Good" ξεκινά το Mixtape ως μια δήλωση σκοπού - μια εκκίνηση του Σαββατοκύριακου με παλμικό synth και χειροκροτήματα - καθώς η Rockford και οι φίλοι της Slater και Cassandra κάνουν skateboard σε μια απότομη και πολυσύχναστη οδό. Ελέγχεις την Rockford κατεβαίνοντας την πλαγιά, αποφεύγοντας αυτοκίνητα και κάνοντας κόλπα, αλλά δεν βαθμολογείσαι και δεν υπάρχει οθόνη "game over"; πρόκειται απλώς για το να ζεις τη στιγμή, να απολαμβάνεις τη μουσική και να νιώθεις εκείνη τη μοναδική μαγεία που συμβαίνει όταν αυτό που κάνεις και αυτό που ακούς ευθυγραμμίζονται τέλεια.

Όταν ρωτήθηκε ποιο από τα τραγούδια του Mixtape σημαίνει τα περισσότερα γι' αυτόν, ο Galvatron πηγαίνει κατευθείαν στους καλύτερους του Akron. «Όλοι να χαιρετίσουν τους Devo. Υπάρχει απλώς ένα σπασμένο κομμάτι στην καρδιά μου και έχει σχήμα όπως το 'That's Good' από τους Devo. Και όταν το ακούω, νιώθω ολόκληρος και όλα είναι καλά στον κόσμο και υπάρχει μια ενέργεια σαν να συμβαίνει κάτι πραγματικά εκπληκτικό ξαφνικά.»

Το "That's Good" ακολουθείται λίγα λεπτά αργότερα από το "Just Like Honey" των The Jesus and Mary Chain. Ο ήχος του κομματιού δημιουργεί μια ατμόσφαιρα σε μια σκηνή που διαδραματίζεται στην κρεβατοκάμαρα της Rockford καθώς οι φίλοι της περνούν χρόνο, απλώς σκοτώνοντας την ώρα πριν από το μεγάλο πάρτι της νύχτας. Το τραγούδι είναι νοσταλγικό σε πολλά επίπεδα: Όπως πολλά από τα κομμάτια της μπάντας, επικαλείται τα pop τραγούδια πριν από την Βρετανική Εισβολή της δεκαετίας του '60; sounded like the cutting edge of rock 'n' roll όταν κυκλοφόρησε τη δεκαετία του '80; και αναγνωρίστηκε ως ένα βασικό indie-rock κλασικό όταν το soundtrack της ταινίας Lost in Translation της Sofia Coppola το επαναδημοσίευσε στις αρχές της δεκαετίας του '00.

Ο Galvatron παραδέχεται ότι τα soundtracks ήταν μια σημαντική επιρροή στο Mixtape. Αναφέρει τα Dazed and Confused, Ferris Bueller's Day Off, Donnie Darko και The Breakfast Club ως εμπνεύσεις όχι μόνο για την ιστορία του τέλους του λυκείου του video game, αλλά και για το πώς τα soundtracks τους αποτύπωσαν τις εποχές στις οποίες διαδραματίζονται καθώς και τις διαθέσεις και τις προσωπικότητες των χαρακτήρων. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο soundtrack της δεκαετίας του '80 που προφανώς του έχει κάνει μεγάλη εντύπωση και δεν αναφέρει, πιθανώς επειδή η επιρροή του είναι προφανής και αναμφισβήτητη: το soundtrack της ταινίας The Transformers: The Movie του 1986.

Δύο διαφορετικά τραγούδια από αυτό το soundtrack, που είναι θρυλικό για σχεδόν οποιονδήποτε ήταν αγόρι στο δημοτικό σχολείο όταν κυκλοφόρησε η ταινία, εμφανίζονται στο Mixtape. Ένα έρχεται κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου setpiece, όταν η Cassandra, μια πρώην εξαιρετική παίκτρια softball, χτυπάει homer μετά από homer με τη μελωδία του "The Touch" του Stan Bush. Αργότερα, μια μικρή επιτυχία τονίζεται με ένα blink-and-you'll-miss-it sting από το "Dare", το άλλο τραγούδι του Stan Bush από τους Transformers. Αν έχεις δει τη λίστα τραγουδιών και αναρωτήθηκες γιατί υπάρχουν δύο διαφορετικά τραγούδια από αυτή την ταινία εδώ, το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις είναι ότι ο κακός της ταινίας ονομάζεται Galvatron; είναι εκεί που ο Johnny πήρε το ψευδώνυμό του. «Συμβαίνει πέντε μέρες πριν από την πιστοποίηση», λέει ο Galvatron για την ιδέα να διπλασιάσει τον Stan Bush. «Ήμουν σαν OMG ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ BUSH.»

Το Mixtape είναι γεμάτο από άλλα τραγούδια που σημαίνουν πολλά για τον Galvatron. «Οι Silverchair ήταν η ζωή μου από τα 13», λέει για τους Αυστραλούς grunge ακολούθους, οι οποίοι είχαν μια σύντομη έκρηξη δημοτικότητας στην Αμερική στα μέσα της δεκαετίας του '90. Το "Love" από τους Smashing Pumpkins προέρχεται από το άλμπουμ του 1995 Mellon Collie and the Infinite Sadness, το οποίο του δόθηκε από έναν ξάδελφο όταν ήταν 15. Το "More Than This", που κοσμεί μια συγκινητική σκηνή με πυροτεχνήματα που εκρήγνυνται πάνω από έναν παραλιακό δρόμο (πριν το αυτοκίνητό σου απογειωθεί στον ουρανό, σε σκιές του Repo Man του 1984), είναι μια χαρακτηριστική επιτυχία από τους Roxy Music, μια μπάντα που ο Galvatron μεγάλωσε ακούγοντας γιατί ήταν μία από τις αγαπημένες του πατέρα του.

Δύο πράγματα που δεν θα ακούσεις στο Mixtape, σε αυτό που είναι εύκολα το μεγαλύτερο μειονέκτημα του video game, είναι το hip-hop και το R&B. Παρόλο που τη δεκαετία του '90 το hip-hop κατέκτησε πλήρως την pop κουλτούρα, δεν θα ακούσεις κανέναν Dr. Dre ή Snoop Dogg. Οι R&B ομάδες όπως οι Boyz II Men, TLC και En Vogue κυριάρχησαν στα pop charts τη δεκαετία του '90, αλλά δεν βρίσκονται στη mixtape της Rockford. Αυτό είναι το πιο προφανές πρόβλημα με μια επιφανειακή ματιά στο soundtrack, αλλά έχει νόημα ότι κάποιος σαν την Rockford πιθανότατα δεν θα ήταν μεγάλος φαν αυτών των chart-toppers. Πιθανότατα θα άκουγε A Tribe Called Quest ή De La Soul, αν και οι Beastie Boys ήταν η σπάνια μπάντα που αγαπήθηκε από σχεδόν κάθε κοινωνική ομάδα και δημογραφικό εκείνη την εποχή.

Ωστόσο: Η Rockford δεν είναι πραγματικό πρόσωπο. Ο Galvatron είναι. Και η μουσική του Mixtape είναι μια άμεση αντανάκλαση του ποιος είναι και τι άκουγε μεγαλώνοντας στην Αυστραλία τη δεκαετία του '90. Όπως το θέτει, η rock μουσική «ήταν η σκηνή μου. Λένε 'γράψε αυτό που ξέρεις' και ξέρω πολλά για τους Oh No It's Devo και το Mellon Collie and the Infinite Sadness. Το video game είναι προσαρμοσμένο στα γούστα μου, για το καλύτερο ή το χειρότερο. Το Blue Moon Lagoon και οι χαρακτήρες που ζουν εκεί υπάρχουν στην ενισχυμένη πραγματικότητα ενός κλασικού rock ραδιοφωνικού σταθμού. Ο τόπος, το έτος, η εποχή κάθε χαρακτήρα, ακόμη και η ώρα της ημέρας είναι όλα ασαφή στο Mixtape, γιατί αυτά τα πράγματα drift με τη μνήμη και την απόσταση. Είναι τα συναισθήματά μας, και το soundtrack μας που μένει μαζί μας για πάντα.

Αυτό το συγκεκριμένο soundtrack είναι πιθανό να μείνει με τον Galvatron για πάντα. Παρά το ότι άκουσε αυτά τα τραγούδια ατελείωτα κατά τη διάρκεια της παραγωγής, δεν έχει κουραστεί από αυτά. «Κάνοντας ένα video game σαν αυτό, αναρωτιέσαι αν θα καταστρέψει τη μουσική για σένα. Αν μη τι άλλο, αγαπώ αυτά τα τραγούδια ακόμα περισσότερο», λέει ο Galvatron. Και ίσως, μετά από το παιχνίδι του Mixtape, θα το κάνεις και εσύ.

Για εκτενή συζήτηση, πες μας την άποψή σου στο παρακάτω forum topic.