Η μαγευτική ατμόσφαιρα του Deadlock συνεχίζει μια ιστορική και ευπρόσδεκτη παράδοση

Κατά την εκκίνηση του Deadlock, του τελευταίου MOBA/hero-shooter υβριδίου της Valve, οι παίκτες αντιμετωπίζουν μια εντυπωσιακή οπτική: τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης βυθισμένο στις σκιές, φωτισμένο μόνο από τα παράθυρα των ουρανοξυστών του και μια σειρά από αποκρυφιστικά σύμβολα. Ένα από αυτά βρίσκεται πάνω από το ψηλότερο κτίριο της εικόνας, και από πάνω του, μια σκοτεινή δίνη σχηματίζεται στα σύννεφα; φρικιαστικά περιστέρια κάθονται σε μια κοντινή στέγη, εκπέμποντας μια ανατριχιαστική, πράσινη λάμψη. Είναι προφανές ότι υπάρχει μαγεία εδώ, και με κρατάει πίσω στην τροχιά του "Καταραμένου Μήλου" του Deadlock.

Αν με ρωτούσες, θα σου έλεγα ότι η Νέα Υόρκη ήταν πάντα λίγο μαγική. Τουλάχιστον, συχνά με οδηγούσαν να το πιστεύω. Ως παιδί, διάβαζα βιβλία όπως το Gregor the Overlander της Suzanne Collins, το οποίο φανταζόταν μια εκτενή Υποχθόνια χώρα ακριβώς κάτω από την επιφάνεια της Νέας Υόρκης γεμάτη με ανθρώπους, γιγάντιες μιλώντας αρουραίους και νυχτερίδες που ονομάζονταν από φιγούρες της ελληνικής μυθολογίας και ιστορίας. Επίσης, μεγάλωσα με τη σειρά Percy Jackson του Rick Riordan, η οποία πάντα υπονοούσε ότι ο ορίζοντας του Μανχάταν ήταν απλώς μια πρόσοψη για το νέο σπίτι του Όρους Ολύμπου, και ότι οι μεγαλύτεροι από τη ζωή χαρακτήρες και τέρατα της ελληνικής μυθολογίας δεν ήταν μόνο πραγματικοί, αλλά βρίσκονταν σε κάθε γωνία, μεταμφιεσμένοι από μια υπερφυσική ομίχλη.

Πρέπει να έχεις έναν περιηγητή με ενεργοποιημένο το javascript για να παρακολουθήσεις βίντεο.

Θέλεις να θυμόμαστε αυτή τη ρύθμιση για όλες τις συσκευές σου;

Εγγράψου ή Σύνδεσου τώρα!

Κάνοντας κλικ στο 'είσοδος', συμφωνείς με τους Όρους Χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου της GameWorld.

Τώρα Παίζει: Τι είναι το Deadlock;

Πολλές άλλες φανταστικές ιστορίες έχουν παίξει με το τροπάριο της ύπαρξης μιας μαγικής κοινωνίας κάτω από την πόλη. Μην κοιτάξεις πιο μακριά από το Control της Remedy Games και τη συνέχεια του, Resonant. Σε αυτόν τον κόσμο, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ελέγχου λειτουργεί από μια επιβλητική και αδύνατη μπρουταλιστική δομή που ονομάζεται The Oldest House, η οποία, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στη μέση του Μανχάταν, μαγικά κρύβει τον εαυτό της και όλα τα υπερφυσικά γεγονότα που συμβαίνουν μέσα στους μεταβαλλόμενους διαδρόμους της. Ακόμη και οι δύο σεζόν του Dimension 20 με τίτλο The Unsleeping City ασχολούνται με την λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ του καθημερινού και του μαγικού στη Νέα Υόρκη, και ταινίες όπως το Night at the Museum έχουν υποθέσει ότι όταν η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται πράγματι κλείνει ένα μάτι, τα πιο πολύτιμα σημεία αναφοράς και κομμάτια της ιστορίας ζωντανεύουν και παίζουν πίσω από την πλάτη μας.

Όπως μπορώ να καταλάβω, το τροπάριο στο οποίο αναφέρομαι είναι ευρέως γνωστό ως "κρυφή μαγεία", και αν πρέπει να πιστέψω όλα αυτά τα μέσα που έχουν διεισδύσει σε όλη μου τη ζωή, η Νέα Υόρκη πάντα έκρυβε αρκετή από αυτήν: μαγεία που εκτείνεται πέρα από την πόλη και φτάνει στους ανθρώπους της. Δεν είναι λοιπόν έκπληξη ότι, ειδικά εν μέσω δύσκολων καιρών, έχω ερωτευτεί την μαγική προσέγγιση του Deadlock στην πόλη που πάντα αποκαλούσα σπίτι. Ότι εν μέσω συνεχών επιθέσεων σε πόλεις καταφυγίου όπως αυτή--καταφύγια για τους περιθωριοποιημένους που κάνουν τέτοιες τοποθεσίες άξιες μυθοποίησης--επιλέγω να περνάω τα βράδια μου πολεμώντας (ακόμη και αν είναι μόνο εικονικά) για να διατηρήσω την ουσία της.

Η οπτική του Deadlock για τη Νέα Υόρκη είναι πολλά πράγματα ταυτόχρονα: Είναι λίγο ιστορική, εν μέρει σε συνομιλία με τους μύθους για την πόλη, και εντελώς μαγική. Κοίτα τις στέγες σε χάλκινο τόνο που εμφανίζονται στον ορίζοντα του Deadlock, ένα πραγματικό αποτέλεσμα μιας ρύθμισης ζωνών από το 1916 που μπορεί ακόμα να παρατηρηθεί σε σημεία σε όλη την πόλη. Κοίτα την πυκνότητα των σοκακιών στο Deadlock (και σε πολλά μέσα που σχετίζονται με τη Νέα Υόρκη) σε σύγκριση με την πραγματικότητα όπου το Μανχάταν έχει στην πραγματικότητα πολύ λίγα από αυτά. Και όμως δεν θα ένιωθε σαν Νέα Υόρκη χωρίς αυτά τα σοκάκια, που συνδέουν τις λωρίδες και τα συστήματα του μετρό του Καταραμένου Μήλου του Deadlock. Και μετά υπάρχουν οι θαμώνες σε κάθε άκρη του χάρτη του Deadlock, όπως η αρετή Archmother (που μοιάζει εκπληκτικά με το Άγαλμα της Ελευθερίας) και ο Κρυφός Βασιλιάς, που ανταγωνίζονται για τον έλεγχο και διοικούν τις δυνάμεις τους--τον πλούσιο θίασο χαρακτήρων του Deadlock από κάθε πιθανό κοινωνικό στρώμα--για να πολεμήσουν για την ψυχή της Νέας Υόρκης.

Γράφοντας για το PC Gamer, ο Lincoln Carpenter αποκάλεσε αυτή τη συνδυαστική επιλογή σχεδιασμού "λίγο steampunk, λίγο pulp horror, και πολύ Fallen London; οι ντουλάπες μπορεί να είναι από τη δεκαετία του 1930, αλλά το μαύρο μαγικό μπακάλικο έχει ακόμα αυτοκόλλητο ATM στην μπροστινή πόρτα." Ο Carpenter εναλλάσσει ορολογίες όπως "Occultpunk" και "Neo Wiccanoir", αλλά για μένα είναι απλώς μια θαυμάσια ταπισερί όλων των επιρροών, κινημάτων και στάσεων που έχουν διαμορφώσει την πόλη κατά τη διάρκεια των δεκαετιών.

Η ρύθμιση του Deadlock είναι μια αναδρομή στη Νέα Υόρκη του παρελθόντος, ντυμένη με μια κομψή επιρροή από τις αρχές έως τα μέσα του 1900 που είναι προφανής στην αρχιτεκτονική και την διάταξη του Καταραμένου Μήλου. Λαμπερά σήματα που διαφημίζουν παραστάσεις και κλαμπ για την ελίτ και τους πλούσιους της πόλης θυμίζουν τις Ροκάνες Δεκαετίες, ενώ οι δρόμοι και οι ερειπωμένοι σιδηροδρομικοί σταθμοί θυμίζουν την παρακμή των μεταγενέστερων δεκαετιών. Οι πινακίδες και οι διαφημίσεις των επιχειρήσεων--τα πάντα από "Twin Omen Cigars" μέχρι ένα πραγματικό κατάστημα ταλισμάν και μια επιχείρηση κρεοπωλείου που ονομάζεται "Five Eyes"--αποτίουν φόρο τιμής στην διαχρονική εργατική τάξη της πόλης. Όλη την ώρα, αιωρούμενες σιδηροδρομικές γραμμές διασχίζουν τους ουρανούς και ρομποτικοί φρουροί στέκονται σε επιφυλακή στους δρόμους της πόλης. Ο Καταραμένος Μήλος είναι λίγο από όλα: το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Νέας Υόρκης, οι πλούσιοι και οι φτωχοί της, οι μέσοι και οι μαγικοί της, όλα ανακατεμένα σε ένα μπλέντερ και σερβιρισμένα. Είναι έκπληξη που πίνεται τόσο ομαλά.

Αλλά υπάρχει περισσότερα στον Καταραμένο Μήλο του Deadlock από μια πλούσια υφή και ποικιλία τόπου. Μετά από όλα, αυτό είναι ένα MOBA, και δεν είναι διασκεδαστικό να παίζεις αν ο θίασος δεν είναι τόσο ζωντανός όσο η ρύθμιση του. Ευτυχώς, οι μαχητές του Deadlock είναι χαρακτηριστικοί Νεοϋορκέζοι, διατηρώντας τη φήμη της πόλης ως ένα μίγμα πολιτισμών ενώ διασκεδάζουν με τρελές φαντασίες και αστικά τροπάρια. Όταν εργάζονται σε συνεργασία, ο Καταραμένος Μήλος και οι κάτοικοί του αγκαλιάζουν και επιδεικνύουν περήφανα την έμφυτη ικανότητα της πόλης για μαγεία.

Το Deadlock μου τράβηξε πρόσφατα την προσοχή όταν πρόσθεσε έξι νέους χαρακτήρες στην ήδη υπερβολική ομάδα του νωρίς φέτος. Μεταξύ των προσθηκών στο ρόστερ του Deadlock ήταν ένα μικρό πλάσμα που προκαλεί ύπνο και φοράει πιτζάμες, ονόματι Rem, ο χαρακτηριστικός emo έφηβος (και νεκρομάντης) Graves, και η Celeste, μια εντυπωσιακή performer με ραβδί από το Coney Island που διαπερνά τους εχθρούς με το κέρατο του μονόκερού της.

Αυτή η ομάδα αποτελεί μόνο ένα κομμάτι από τον ήδη εκτενή θίασο του παιχνιδιού, ο οποίος είναι τρομακτικά μεγάλος παρά το γεγονός ότι το Deadlock είναι ακόμα σε εξέλιξη χωρίς σταθερή ημερομηνία κυκλοφορίας 1.0 στον ορίζοντα. Το υπόλοιπο του θιάσου του--που αποτελείται από ρομπότ, ροκ κατσίκες, παχύρρευστους όγκους, μάγους και άλλα--είναι εξίσου διαμορφωμένο από τη μαγεία. Ο Wraith είναι ένας μαφιόζος που κρατάει ένα tommy gun και ρίχνει ψυχικές τράπουλες στους αντιπάλους; η Ivy είναι μια γκαργκόιλ που κρατάει SMG και ντύνεται σαν newsie. Είναι καθένας γοητευτικές παραλλαγές φανταστικών και φανταστικών χαρακτήρων που θα μπορούσε κανείς να δει σε μια ρύθμιση όπως η Νέα Υόρκη.

Όπως αποδεικνύεται, κάποιο μέρος της μαγείας του Deadlock ήταν πάντα μέρος της πόλης. Οι γκαργκόιλ έχουν εδώ και καιρό αποτελέσει χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής της Νέας Υόρκης, εξηγώντας την παρουσία της Ivy στο ρόστερ. Ξέρεις τι άλλο έχει εδώ και καιρό αποτελέσει μέρος της τεράστιας ταπισερί της Νέας Υόρκης; Οι Ισπανοί και οι Λατινοαμερικανοί, μια κοινότητα στην οποία ανήκει και η Ivy σύμφωνα με τις πλήρως φωνητικές ισπανικές γραμμές που την άκουσα να επαναλαμβάνει κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού μου στο Deadlock. Φαντάσου την έκπληξή μου όταν τα φανταστικά στοιχεία του παιχνιδιού δεν την απογύμνωσαν εντελώς από την εθνοτική της ταυτότητα και αντ' αυτού την αγκάλιασαν, ζωγραφίζοντάς την ως τον δικό της Batman της Ισπανικής Χάρλεμ.

Η Ivy δεν είναι μόνη σε αυτή την αποστολή να εκπροσωπήσει τους ποικιλόμορφους λαούς της Νέας Υόρκης. Η παρουσία των Calico, Wraith και Infernus από την αρχή υποδηλώνει ότι η Valve γνωρίζει καλύτερα από το να αποκλείσει τους μαύρους ανθρώπους από το ποικιλόμορφο ρόστερ της. Ο Yamato, προς το παρόν, φαίνεται να είναι ο μοναδικός εκπρόσωπος της ασιατικής κοινότητας της πόλης, ενώ ο Grey Talon φαίνεται να είναι μόνος στην τιμή των ιθαγενών ριζών του Μανχάταν. Αλλά τουλάχιστον αυτοί οι άνθρωποι είναι εδώ, αντί να είναι ξεχασμένοι ή κρυμμένοι.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες από τις προαναφερθείσες παραδείγματα μαγικών κόσμων μέσα σε κόσμους, ο Καταραμένος Μήλος του Deadlock αποκλίνει με έναν βασικό τρόπο: το μέσο του. Ως παιχνίδι, ο παίκτης έχει τις πόρτες ανοιχτές για να ενσωματωθεί στον ιστό αυτών των λαμπρών ρυθμίσεων; να είναι μέρος της ιστορίας αντί να την ακούει απλώς. Και δεν επιθυμούμε όλοι να είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου και σπουδαιότερου από τον εαυτό μας, ακόμη και αν είναι απλώς προσποιητό; Μπορείς να καταλάβεις την έλξη τότε, να περιμένεις και να επιστρέψεις στον Καταραμένο Μήλο ή ακόμα και απλώς να αδρανείς στη λόμπι του ή στη λειτουργία ελεύθερης περιήγησης και να θαυμάσεις αυτό για το οποίο παλεύουμε στους αγώνες μας.

Κάθε φορά που βγαίνω στους δρόμους του Deadlock, νιώθω ότι κάνω το καθήκον μου να κρατήσω ζωντανή την παράδοση. Το φέρνω σπίτι μαζί μου. Η μαγική πόλη δεν είναι πια κρυμμένη, ούτε είναι απλώς προϊόν της φαντασίας μου πια. Είναι στα χέρια της Ivy, στα χέρια του Wraith, στα χέρια μου και στα δικά σου. Σε μια εποχή αφθονίας σκληρότητας, όπου αυτοί οι χαρακτήρες--άνθρωποι σαν εμένα, ακόμη--νιώθουν υπό επίθεση από μια πολιτική μηχανή που είναι αποφασισμένη να τους δαιμονοποιήσει και να τους αφαιρέσει τη θέση τους σε αυτή την κοινωνία, είναι αναζωογονητικό να βλέπεις μια ρύθμιση όπως ο Καταραμένος Μήλος να μας αναγνωρίζει ως μέρος της μαγείας. Ο τύπος ελπίδας που παρουσιάζει μια οπτική μιας πόλης όπως ο Καταραμένος Μήλος μοιάζει πολύ με μαγεία, και είναι απίστευτα άξιο να το κρατάμε.

Για εκτενή συζήτηση, πες μας την άποψή σου στο παρακάτω forum topic.