Terrorist Takedown (PC)

Terrorist Takedown (& Terrorist Takedown: Payback)
Πολεμώντας την τρομοκρατία...υποθετικά πάντα!




Μετά από εκατοντάδες FPS που μας μεταφέρουν στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, κυρίως από Αμερικάνους developers, ήρθε πλέον η σειρά της Ρωσικής εταιρίας Merscom να μας φέρει δυο τίτλους οι οποίοι τοποθετούνται κάπου στη Μέση Ανατολή. Ας ρίξουμε μια ματιά λοιπόν στο Terrorist Takedown και στο sequel του, το Terrorist Takedown: Payback.

Gameplay
Στους δυο αυτούς τίτλους, αναλαμβάνετε απλώς τον ρόλο ενός πολυβολητή, βοηθώντας στην επέλαση των συμμαχικών δυνάμεων. Σχεδόν σε όλες τις αποστολές βρίσκεστε μονίμως πίσω από ένα πολυβόλο, τοποθετημένο είτε μέσα σε ελικόπτερο, είτε πάνω σε HMMWV (το γνωστό μας hummer), ενώ σε λίγες από αυτές χειρίζεστε κανόνι πυροβολικού ή ακόμα και αντιαεροπορικούς πυραύλους.

Αν και έχουμε ξανασυναντήσει πολεμικά παιχνίδια όπου μία ή δύο αποστολές τους περιλαμβάνουν αποκλειστική χρήση πολυβόλου, δυστυχώς και στους δυο τίτλους του παρόντος review, ο συγκεκριμένος τρόπος χειρισμού αποτελεί το σύνολο του gameplay.

Τα πολυβόλα που χρησιμοποιείτε βρίσκονται τοποθετημένα επάνω σε τέσσερα οχήματα. Σε ελικόπτερο, σε HMMWV (το γνωστό μας hummer), σε στρατιωτικό τζιπ καθως και σε tank. Όλες οι αποστολές σας σαν πολυβολητής πραγματεύονται το ίδιο objective: μεταφορά από το σημείο Α στο σημείο Β εξουδετερώνοντας όποιον εχθρό συναντάτε στο πέρασμά σας. Δεν πρόκειται δηλαδή για πυρηνική φυσική, ενώ κάθε στόχος περιβάλλεται και από ένα κόκκινο τετραγωνάκι κάνοντας τη ζωή σας ευκολότερη.

Highlight των παιχνιδιών είναι βέβαια οι αποστολές με χρήση πυροβολικού και αντιαεροπορικών πυραύλων. Στο μεν πυροβολικό είστε τοποθετημένος κάπου στάσιμα, με εχθρικά οχήματα και tanks να παρελαύνουν δεξιά και αριστερά σας, ενώ πρέπει να υπολογίσετε και την απόσταση από τον στόχο προκειμένου να τον πετύχετε με την πρώτη. Στο αντιαεροπορικό πρέπει να σταθεροποιήσετε το ηλεκτρονικό στόχαστρο επάνω στο εχθρικό ελικόπτερο, μέχρι να «κλειδώσει» τον στόχο και να πυροβολήσετε.

Όταν η δράση απλά δεν αρκεί...

Όλα αυτά όπως αντιλαμβάνεστε δεν προσφέρουν τίποτε το εξαιρετικό. Απλά είναι ένα ευχάριστο «διάλλειμα» από το όλο point and shoot concept, με ελάχιστα αυξημένο επίπεδο δυσκολίας. Αυτό σας προκαλεί να χρησιμοποιήσετε έστω και ελάχιστα το μυαλό σας προκειμένου να εξουδετερώσετε τους στόχους σας. Δυστυχώς όμως όλες οι αποστολές αρχίζουν να επαναλαμβάνονται και να καταντούν βαρετές στο δεκάλεπτο.

Το Terrorist Takedown: Payback, βάση των χαρακτηριστικών του, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί περισσότερο σαν expansion παρά σαν sequel. Εκτός από extra αποστολές περιλαμβάνει και ένα υποτυπώδες σύστημα high score, καθώς και την δυνατότητα να επιλέξετε βαθμό δυσκολίας στις επιπλέον αποστολές. Κατά τα άλλα δεν προσφέρει τίποτε το ουσιαστικό.

Τόσο στο Terrorist Takedown όσο και στο Payback, οι περισσότερες αποστολές είναι εξαιρετικά εύκολες, ενώ η επιλογή βαθμού δυσκολίας στο sequel δεν αυξάνει παρά μόνο τον αριθμό των εχθρών που θα κληθείτε να αντιμετωπίσετε. Το Terrorist Takedown περιλαμβάνει συνολικά 16 αποστολές, ενώ το Payback προσθέτει άλλες 10, ίδιου ακριβώς περιεχομένου. Το παράξενο είναι πως η 15η αποστολή του πρώτου τίτλου είναι εξωφρενικά δύσκολη σε σχέση με της υπόλοιπες, ενώ η 16η απλά δεν τελειώνει ποτέ.

Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με δυο παιχνίδια που διαθέτουν μικρά σε διάρκεια campaigns, τα οποία μπορείτε να τερματίσετε ακόμα και σε 2-3 ώρες παιχνιδιού. Η απουσία multiplayer (άραγε πως θα μπορούσε να υλοποιηθεί αυτό;) καθιστά την αντοχή του Terrorist Takedown στο χρόνο απλά ανύπαρκτη και το επαναλαμβανόμενο gameplay χαντακώνει κάθε απόπειρα να ξαναπαίξετε από την αρχή το παιχνίδι, ακόμα και με εναλλαγή του επιπέδου δυσκολίας.

Ένα από τα λίγα που προσφέρουν αυτοί οι τίτλοι, είναι η ατμόσφαιρα στην οποία καταφέρνουν να σας βάλουν, έστω και με το ζόρι. Στην κυριολεξία δεν θα προλαβαίνετε να εξουδετερώνετε τον ένα στόχο μετά τον άλλον, γεγονός που εντείνει την δράση και ενδέχεται να σας προξενήσει κάποιο ενδιαφέρον.

Γραφικά
Η ποιότητα των γραφικών και των δυο τίτλων είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού. Έχουν λεπτομερή και φωτεινά επίπεδα, με τις εκρήξεις να αποδίδονται ικανοποιητικά, ενώ ο σχεδιασμός των οχημάτων είναι αρκετά καλός. Οι μοναδικές παραφωνίες είναι ο σχεδιασμός των εχθρικών στρατιωτών και οχημάτων που μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά και συγκεκριμένα σημεία σε κάθε πίστα, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις φαίνονται σαν να έχουν σχεδιαστεί στο mspaint!

Ήχος
Ο ήχος των παιχνιδιών είναι επιεικώς στα όρια του μετρίου. Είναι φανερό πια πως για καθετί μέσα στο παιχνίδι, έχει ηχογραφηθεί μόνο ένας ήχος, ο οποίος και επαναλαμβάνεται. Εκτός αυτού, δεν υπάρχει αυξομείωση της έντασης των εκρήξεων και των πυροβολισμών ανάλογα με την απόσταση που αυτές γίνονται. Είτε είναι δίπλα σας είτε στο μισό χιλιόμετρο, ακούγονται σχεδόν με την ίδια ένταση. Τόσο οι ήχοι του παιχνιδιού, όσο και το voice acting (ο Θεός να το κάνει acting) επαναλαμβάνονται τόσο που κουράζουν ή ακόμα και εκνευρίζουν στο πρώτο δεκάλεπτο.

Επίλογος
Τελειώνοντας και τα δυο campaigns, δεν βρήκαμε κάτι που θα μπορούσε να μας κρατήσει, ούτε κάποιο «κρυφό χαρτί» που θα μπορούσε να μας πείσει πως τα παιχνίδια αυτά έχουν να προσφέρουν κάτι παραπάνω από το συνηθισμένο. Το μόνο που ίσως αξίζει να σημειώσουμε είναι πως το 5% των εσόδων των δυο παιχνιδιών στέλνονται σαν δωρεά στο Special Operations Warrior Foundation. Πρόκειται για έναν Αμερικανικό οργανισμό αφιερωμένο στην αποκατάσταση των μελών των οικογενειών των θυμάτων του πολέμου.

Θετικά:
- Point & click interface
- Ατμόσφαιρα

Αρνητικά:
- Έλλειψη σεναρίου
- Μικρό campaign
- Ρηχό gameplay
- Κακή ποιότητα ήχου

Βαθμολογία
Γραφικά: 4
Ήχος: 3
Gameplay: 3
Αντοχή: 3
Γενικά: 3.5

Ξεπερασμένο, ρηχό και απρόσεχτο. Αποφύγετέ το πάση θυσία.

Αντώνης Παπαθανασίου