Street Fighter

Η γενέτειρα των fighting games!

Το ημερολόγιο γράφει 30 Αυγούστου του 1987. Η Capcom κάνει το θαύμα της. Κυκλοφορεί στα arcade ένα παιχνίδι το οποίο μέσα στα επόμενα χρόνια θα γίνει συνώνυμο του ονόματός της. Κάπως έτσι γεννήθηκε το “Street Fighter”.

H "μητέρα" των Fighting Games σχεδιάστηκε από τους Takashi Nishiyama και Hiroshi Matsumoto (οι οποίοι αργότερα έφυγαν από την Capcom και πήραν μεταγραφή για την SNK φτιάχνοντας τα Fatal Fury και Art of Fighting). Το Street Fighter έκανε το πρώτο "μπαμ" στα arcade εκείνη τη χρονιά και ο χειρισμός του ήταν πολύ πιο δύσκολος, καθώς υπήρχαν δύο εκδόσεις. Η κλασική των έξι κουμπιών και μία με δύο κουμπιά που θύμιζαν...σάκο του μποξ αφού έπρεπε να τα χτυπήσουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε για να καθορίσουμε τη δύναμη της γροθιάς ή της κλωτσιάς. Αυτό φυσικά είχε ως αποτέλεσμα μετά από λίγους μήνες το κάθε arcade να χρειάζεται...αλλαγή στα κουμπιά για να λειτουργήσει σωστά!

The story
Όλα ξεκινούν όταν ο Ryu, ένας ικανότατος μαχητής των πολεμικών τεχνών, αποφασίζει να τεστάρει τις δυνάμεις του. Ο Ken είναι παιδικός του φίλος, μιας κι έχουν μεγαλώσει μαζί αφιερώνοντας την ζωή τους στο να μάθουν την πολεμική τέχνη που τους δίδαξε ο μεγάλος δάσκαλος Shen Long. Ο Ken ακολουθεί τον Ryu κι έτσι οι δύο φίλοι (και στη μάχη αντίπαλοι) συμμετέχουν σε ένα παγκόσμιο tour με τους δυνατότερους μαχητές από κάθε χώρα.

Το concept είναι απλό. Κάνετε επίσκεψη στις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου που έχουν μια παράδοση στις πολεμικές τέχνες και αντιμετωπίζετε δύο από τους καλύτερους μαχητές κάθε χώρας. Έχοντας λοιπόν υπό τον έλεγχό σας τον Ryu θα πρέπει να αποδείξετε ότι είστε ο καλύτερος μαχητής του δρόμου από οποιονδήποτε άλλο.



Gameplay
Στο πρώτο Street Fighter συναντάμε μόνο την παρουσία του Ryu και του Ken. Ειδικότερα, στο single-player mode σας δίνεται υποχρεωτικά ο Ryu και αν υπάρξει challenge από δεύτερο παίκτη τότε μπαίνει στη μάχη και ο Ken. Αν ο δεύτερος παίκτης κερδίσει τον πρώτο τότε μπορεί να συνεχίσει να παίζει ενάντια στη CPU ως Ken. Το πέρασμά σας γίνεται από πέντε χώρες ενώ αντιμετωπίζατε δύο αντιπάλους ανά χώρα (σύνολο 10). Χαρακτηριστικό του παιχνιδιού είναι ότι τις πρώτες χώρες (Αμερική, Ιαπωνία, Κίνα και Αγγλία) μπορείτε να τις επιλέξετε εσείς οι ίδιοι (το χαρακτηριστικό αυτό αφαιρέθηκε απ' το Street Fighter 2). Η Ταϋλάνδη είναι όμως πάντοτε ο τελικός σας προορισμός.

Ο χειρισμός που εφάρμοσε η Capcom στο πρώτο Street Fighter είναι κάπως ιδιότροπος. Καταρχήν η ανταπόκριση στις κινήσεις σας έχει κάθε φορά μια μικρή καθυστέρηση, με χαρακτηριστικότερη όλων την εναέρια κλωτσιά που εκτελείται μόνο λίγο πριν προσγειωθείτε στο έδαφος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα -στην προκειμένη περίπτωση- να μην μπορείτε να χτυπήσετε τους εχθρούς σας που παίζουν κυρίως με άλματα καθώς εκείνοι έχουν την ευχέρεια να χτυπούν με κλωτσιά πιο ψηλά από εσάς άρα και πιο πριν. Αξιοσημείωτο είναι ότι δεν υπάρχουν λαβές. Μάλιστα αν πλησιάσετε έναν αντίπαλο εξ επαφής δεν υπάρχει ορισμένες φορές η δυνατότητα χτυπήματος.

Οι ειδικές κινήσεις του Ryu είναι οι κλασικές: Hadooken, Dragon Punch και Tatsumaki. Δυστυχώς όμως και εδώ η κίνηση του ημικύκλιου δεν πιάνει πάντοτε καθώς απαιτεί μεγάλη ταχύτητα. Το αποτέλεσμα είναι μόνο οι hardcore παίκτες να μπορούν να εκτελέσουν τις ειδικές κινήσεις. Αξίζει ακόμη να σημειωθεί ότι οι περισσότεροι αντίπαλοι στο Street Fighter θέλουν ειδική τακτική για να νικηθούν. Περίπου οι μισοί μπορούν να βγουν εκτός μόνο με κλωτσιές και ειδικότερα με την γνωστή "σκούπα" όπου απλά σκύβετε και κλωτσάτε ρίχνοντας τον αντίπαλο. Άλλοι όμως όπως ο κινέζος Gen, είναι ιδιαίτερα δύσκολη καθώς παίζουν πολύ επιθετικά και ως εκ τούτου το να τους νικήσετε απαιτεί τη χρήση των ειδικών κινήσεων.

"What Strength! But don't forget there are many guys like you all over the world."

Κύριο χαρακτηριστικό του Street Fighter είναι ότι κάθε μαχητής πέφτει κάτω με πολύ λίγα χτυπήματα, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα το παιχνίδι να ολοκληρώνεται μέσα σε μόλις ένα τέταρτο. Ίσως η Capcom θέλησε τότε να κάνει το παιχνίδι της πιο ρεαλιστικό, κάτι που φυσικά διόρθωσε στο Street Fighter 2. Τα special moves κάνουν παραπάνω damage, αλλά απ' την άλλη δεν σας σώζουν με βεβαιότητα. Το Dragon Punch και το Tasumaki μπορούν να προσπελαστούν από συγκεκριμένες κινήσεις (όχι απαραίτητα ειδικές) των αντιπάλων σας. Το A.I. είναι απ' τη μία υψηλό κι από την άλλη άδικο λόγω του delay στο χειρισμό που προαναφέραμε, πλην όμως θα κρατήσει το ενδιαφέρον σας αμείωτο έως το τέλος, όπου και η δυσκολία αυξάνεται κλιμακωτά.

Ανάμεσα σε κάποιες μάχες, οι developers πρόσθεσαν τότε και minigames, έτσι για να υπάρχει ελάχιστη ποικιλία. Στο ένα προσπαθούσατε να πατήσετε την γροθιά στο κατάλληλο timing για να σπάσετε μια σειρά από κεραμίδια, ενώ στο άλλο επιχειρούσατε να χτυπήσετε μια σειρά από πλάκες που κρατούσαν άλλοι μαθητές μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Η Capcom δείχνει τα δόντια της
Αν κοιτάξουμε τα games του 1987 θα αναγνωρίσουμε ιστορικές κυκλοφορίες όπως τα Double Dragon, Castlevania, Contra και Final Fantasy. Ήταν ένα έτος που πολλοί developers ξεκίνησαν ιστορικές σειρές. Από όλη αυτή τη μάζα, τεχνικά το Street Fighter ήταν ότι πιο άρτιο υπήρχε στην πιάτσα. Τα sprites που διέθετε απεικόνιζαν με τον καλύτερο τρόπο τους τότε χαρακτήρας και απέδιδαν ακόμα και τις εκφράσεις των προσώπων τους, κάτι ιδιαίτερα πρωτοποριακό για την εποχή. Τα περιβάλλοντα διακατέχονταν από μεγάλη ποικιλία και αντιπροσώπευαν πλήρως τις εκάστοτε χώρες που προβάλλονταν.



Σχετικά με τον ήχο, η Capcom ενσωμάτωσε ένα στοιχειώδες voice acting το οποίο όμως δυστυχώς ανέλαβε ένας και μόνο σπίκερ, κάτι που προκαλούσε διαρκώς το αίσθημα της επανάληψης. Τα αντίστοιχα ηχητικά εφέ των χτυπημάτων είναι ελάχιστα, ενώ η παρτίδα κατάφερε να σωθεί από την αξιόλογη δουλειά στο soundtrack, η οποία συνεχίστηκε με τον καλύτερο τρόπο και στο Street Fighter 2.

Here comes a new challenger! Good luck!
Το Street Fighter αποτέλεσε έναν τίτλο-σταθμό για την μελλοντική πορεία της Capcom αλλά και για το genre των fighting games. Παρότι απευθυνόταν σε συγκεκριμένο κοινό και περιείχε άφθονη βία, κάτι που έγινε αντικείμενο συζήτησης, εντούτοις κατάφερε να κρατήσει μαζί του μια μεγάλη μερίδα από gamers που ήθελαν να βιώσουν μια τέτοια εμπειρία και επιδίδονταν διαρκώς στο λεγόμενο διπλό. Τεχνικά το Street Fighter είναι άξιο θαυμασμού, ενώ ο μη ευέλικτος χειρισμός με τις όποιες ατέλειες ανάγκασε την Capcom να αναθεωρήσει και να επιστρέψει πέντε χρόνια μετά με μία κορυφαία στο είδος της συνταγή που εξέπληξε όλο τον κόσμο.

Θετικά:
- Κορυφαία για την εποχή γραφικά
- Μεγάλη γκάμα κινήσεων
- Υψηλό A.I.
- Δυνατό soundtrack

Αρνητικά:
- Ορισμένα βασικά προβλήματα στο χειρισμό
- Οι μάχες τελειώνουν γρήγορα

Βαθμολογία
Γραφικά: 9
Ήχος: 8
Gameplay: 7.5
Αντοχή: 8.5
Γενικά: 8.5

Το fighting που όρισε το μέλλον.

Μάνος Γρυπάρης