Sniper Elite (PC, PS2, Xbox, Wii)

Sniper Elite
Reach out and touch someone…



Ήταν χειμώνας του 2005 όταν για πρώτη φορά η Rebellion μας παρουσίαζε το Sniper Elite, ένα παιχνίδι που αρχικά φαινόταν ως ένα ακόμα shooter του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η εν λόγω προγραμματιστική εταιρεία είναι λίγο έως πολύ γνωστή, αφού στο παρελθόν έχει κυκλοφορήσει ορισμένους σημαντικούς τίτλους, όπως το ατμοσφαιρικό Aliens vs Predator (1994 για Atari, 1999 PC), καθώς και το Rogue Trooper. Πρόσφατα ήταν υπεύθυνη για το μέτριο παιχνίδι δράσης NeverDead. Απ’ την άλλη, το Sniper Elite αποτελεί παιχνίδι-ορόσημο στην καριέρα της, καθώς δεν πέρασε απαρατήρητο και δίχως αμφιβολία αποτέλεσε μια συνταγή της Rebellion που τελικά πέτυχε το στόχο της.

Σενάριο
Στο Sniper Elite αναλαμβάνετε τα ρόλο του Αμερικάνου σκοπευτή Karl Fairburne. Προς το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου και την αρχή του Ψυχρού Πολέμου, οι Αμερικάνοι έχοντας πια κερδίσει τον πόλεμο, στρέφουν την προσοχή τους στα πυρηνικά σχέδια των Γερμανών. Σκοπός τους βέβαια δεν είναι απλά να τα αποκτήσουν, αλλά να αποτρέψουν τους Ρώσους από το να τα αποκτήσουν πρώτοι, πάγια τακτική των Αμερικανών στα χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στέλνουν λοιπόν τον Fairburne ως μυστικό σκοπευτή των Γερμανών προκειμένου να απομακρύνει τους Ρώσους από τα πυρηνικά σχέδια των Γερμανών.



Πέρα από αυτή την σύντομη εισαγωγή, αλλά και 2-3 χαρακτήρες που παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του παιχνιδιού, η πλοκή του χρησιμεύει απλά στο να δικαιολογεί τις 28 συνολικά αποστολές, χωρίς να προσδίδει το απαραίτητο βάθος και βέβαια χωρίς ίχνος εξέλιξης των χαρακτήρων, κάτι που για shooter θεωρούμε ανεκτό αν και θα θέλαμε λίγο περισσότερο βάθος στην ιστορία του.

Γιατί Sniper;
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισε η Rebellion ήταν το πως θα μπορούσε να αποδώσει (αποκλειστικά και μόνο) την οπτική ενός ελεύθερου σκοπευτή, ιδίως όταν στα περισσότερα παιχνίδια ο ρόλος αυτός ήταν υποτυπώδης. Συνοδεύονταν δε και από ανάλογα -όχι και τόσο θετικά- σχόλια από τους παίκτες. Η Rebellion θέλησε να αλλάξει το κλίμα και να αποδώσει στους snipers, ακόμα και στο λεγόμενο «camping» την πραγματική τους αξία: το ότι μπορούν δηλαδή να κάνουν τη διαφορά στην μάχη.
Αυθεντικό υλικό
To Sniper Elite βέβαια δεν είναι το μοναδικό παιχνίδι στο οποίο μπορείτε να χειριστείτε σκοπευτές. Είναι όμως το μόνο που πραγματεύεται αποκλειστικά την τέχνη του ελεύθερου σκοπευτή, κάτι που έδωσε την δυνατότητα στην Rebellion να επικεντρωθεί σε υπερβολικό βαθμό σε αυτό.

Η κύρια οπτική του παιχνιδιού είναι αυτή του τρίτου προσώπου, η οποία αν συνυπολογίσουμε την στρατηγική προσέγγισή του, μας θυμίζει κάτι από Hidden & Dangerous. Στη διάθεσή σας, κυρίως για τις κοντινές μάχες, έχετε μια γκάμα ιστορικά αυθεντικών όπλων, όπως το πιστόλι P-38 Luger, το αυτόματο MP-40 αλλά και το πολυβόλο MG-42. Παράλληλα με την πρόοδό σας στο παιχνίδι θα αποκτήσετε και λοιπό επιθετικό εξοπλισμό, όπως χειροβομβίδες και νάρκες, τις οποίες μάλιστα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να φτιάξετε αυτοσχέδιες παγίδες.



Μπορεί ο τίτλος του παιχνιδιού να παραπέμπει μόνο στο sniping, αλλά γεγονός είναι πως προκειμένου να τοποθετηθείτε στην κατάλληλη θέση για να εξουδετερώσετε τον στόχο σας, θα πρέπει πρώτα να φτάσετε σε αυτή. Και μιας και το να αντιμετωπίσετε πολλαπλούς εχθρούς σε κοντινή απόσταση με το τουφέκι σας δεν είναι και ότι καλύτερο, τα παραπάνω όπλα θα βοηθήσουν αρκετά στις περισσότερες μάχες, μέχρι τουλάχιστον να ανακαλύψετε το ιδανικό σημείο υπεροχής ώστε να μπορέσετε να χρησιμοποιήσετε το τουφέκι σας με σχετική ασφάλεια.

Ρεαλισμός: η λέξη κλειδί
Προχωρώντας στο πιο στρατηγικό κομμάτι του παιχνιδιού, σημαντικό ρόλο παίζει το καμουφλάζ ή μάλλον το κατά πόσο είστε εκτεθειμένοι στον εχθρό. Μέσω μιας ένδειξης στο GUI σας, αποκαλύπτεται ανά πάσα στιγμή το ποσοστό της ορατότητάς σας και όπως καταλαβαίνετε οτιδήποτε πάνω από ένα 40%-50% σημαίνει αυτομάτως συναγερμό. Κινούμενοι σε έρπην και χρησιμοποιώντας το περιβάλλον σας ως κάλυψη, η πιθανότητα να αποκαλυφτείτε μειώνεται αρκετά.

Περνώντας στην βολή, εκεί τα πράγματα περιπλέκονται αρκετά. Το παιχνίδι μετατρέπεται αυτομάτως σε πρώτου προσώπου, κοιτώντας μέσα από τα σκοπευτικά του όπλου σας. Το GUI αλλάζει και αυτό, δίνοντάς σας σημαντικά στοιχεία για την βολή σας, όπως την ταχύτητα και την κατεύθυνση του ανέμου, την στάση σας και τον καρδιακό ρυθμό σας, στοιχεία που όπως θα δούμε παρακάτω επηρεάζουν άμεσα κάθε βολή.



Το σταθερό σημάδι και η δυνατότητα να μπορείτε να εστιάσετε το σταυρό του σκοπευτικού σας σε κάποιο στόχο, κινούμενο ή όχι, μπορεί να είναι αρκετό για την εξουδετέρωση οποιουδήποτε εχθρού σε άλλα παιχνίδια, αλλά στο Sniper Elite είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Στο παιχνίδι συναντάμε ίσως για πρώτη φορά στοιχεία βαλλιστικής, με τα στοιχεία του περιβάλλοντος να επηρεάζουν άμεσα ακόμα και τις πιο κοντινές βολές. Όσο αυξάνει η απόστασή σας από τον εχθρό, τόσο θα πρέπει να ρυθμίζετε τα σκοπευτικά σας για το λεγόμενο bullet drop, την πτώση δηλαδή της σφαίρας λόγω της βαρύτητας. Συνεπώς, για να πετύχετε έναν μακρινό στόχο θα πρέπει ουσιαστικά να σημαδέψετε πάνω από αυτόν, πράγμα που αρχικά δεν είναι και τόσο εύκολο ειδικά αν αναλογιστούμε πως η ταχύτητα του βλήματος δεν ήταν και από τα καλύτερα χαρακτηριστικά των όπλων της εποχής.

Παρομοίως, θα πρέπει να λαμβάνετε σοβαρά υπόψη σας τόσο την ταχύτητα όσο και την κατεύθυνση του ανέμου. Οι δυνατοί πλευρικοί άνεμοι είναι ικανοί να αλλάξουν σε μεγάλο βαθμό την πορεία της σφαίρας σας οπότε και πάλι θα πρέπει να ρυθμίσετε το σημάδι σας αναλόγως. Για παράδειγμα, σε δυνατό άνεμο από τα αριστερά, θα πρέπει να σημαδέψετε αντίστοιχα αρκετά αριστερά από τον εχθρό σας προκειμένου να τον πετύχετε. Μπορεί αρχικά αυτά τα δυο στοιχεία να σας μπερδέψουν αρκετά, σύντομα όμως θα τα συνηθίσετε, αν βέβαια διαθέτετε την απαραίτητη υπομονή.

Ένα παιχνίδι που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τους ελεύθερους σκοπευτές στα games.

Η στάση σας και ο καρδιακός ρυθμός σας παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο, όχι τόσο στη βαλλιστική αλλά κυρίως στην σταθερότητα των σκοπευτικών. Αν επιχειρήσετε να σκοπεύσετε όρθιος ενώ τρέχετε, με την καρδιά σας να χτυπάει στους 120 σφυγμούς τότε το σκόπευτρο θα πηγαινοέρχεται στην οθόνη σας και δεν θα μπορείτε να σταυρώσετε βολή, άσχετα με το πόσο σταθερό χέρι έχετε. Παραμένοντας ξαπλωμένοι στο έδαφος όμως, με χαμηλούς σφυγμούς, το σκόπευτρο θα είναι εντελώς ακίνητο, επιτρέποντάς σας να προγραμματίσετε άριστα τις βολές σας. Το παιχνίδι διαθέτει επίσης την τεχνική του empty lung, καθώς πατώντας το πλήκτρο «Ε» μπορείτε να εκπνεύσετε εντελώς τον αέρα που έχετε στα πνευμόνια σας, πράγμα που σας επιτρέπει να κρατήσετε ένα εντελώς ακίνητο σκόπευτρο, αλλά για περιορισμένο χρονικό διάστημα.

Προκειμένου να δοθεί ένας πιο «προσωπικός» τόνος στις βολές σας, σε κάποιες από αυτές (κυρίως στα headshots) αμέσως μετά την βολή η κάμερα ακολουθεί την σφαίρα σε αργή κίνηση, επιτρέποντάς σας να δείτε την πορεία της στο περιβάλλον αλλά και το σημείο στο οποίο χτυπάει τον εχθρό, ένα χαρακτηριστικό που σίγουρα θα σας εντυπωσιάσει αρχικά, αλλά αργότερα θα καταντήσει βαρετό.



Επίπεδο δυσκολίας
Μπορεί τα παραπάνω στοιχεία να φανερώνουν ήδη την αυξημένη δυσκολία του παιχνιδιού, γιατί όμως να περιοριστούμε σε αυτά; Ξεκινώντας από την Α.Ι., ακόμα και στο φυσιολογικό επίπεδο δυσκολίας οι εχθροί σας είναι αρκετά ικανοί στο να χρησιμοποιούν το περιβάλλον τους ως κάλυψη αν και περιέργως δεν τα πάνε τόσο καλά στο σημάδι, τουλάχιστον από κοντά. Οι αντίπαλοι σκοπευτές όμως δεν συγχωρούν λάθη και αν δεν είστε αρκετά προσεκτικός, αργά ή γρήγορα θα σας αναγκάσουν να ξεκινήσετε και πάλι το επίπεδο από κάποιο save. Σε περίπτωση που χτυπηθείτε, στο παιχνίδι υπάρχουν health packs και επίδεσμοι που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ώστε να αναπληρώσετε την υγεία σας. Επειδή όμως η απόκτησή τους δεν είναι και η πιο εύκολη, καθώς θα τα βρείτε σχεδόν αποκλειστικά στα πτώματα των εχθρών σας, το καλύτερο θα ήταν να αποφύγετε τα εχθρικά πυρά πάση θυσία.

Σαν να μην έφταναν αυτά, ο αριθμός των saves που μπορείτε να κάνετε σε κάθε πίστα είναι περιορισμένος, γεγονός που σας ωθεί στο να είστε πολύ πιο προσεκτικοί και μετρημένοι στο παιχνίδι. Βέβαια δεν χρειάζεται να φτύσετε αίμα για να περάσετε κάθε πίστα, μπορείτε απλά να κατεβάσετε το επίπεδο δυσκολίας στο χαμηλότερο (από τα τέσσερα συνολικά) και να περάσετε το level πανεύκολα. Το αίσθημα ικανοποίησης όμως που αφήνει η ολοκλήρωση μιας αποστολής στα υψηλότερα επίπεδα είναι ασυναγώνιστο, ακόμα και αν παλεύατε τρεις ώρες προκειμένου να την ολοκληρώσετε.

Γραμμικό ή όχι;
Το παιχνίδι διαφημίζεται ως μη γραμμικό και κατά μία άποψη είναι. Μπορεί να μην υπάρχει η απόλυτη ελευθερία κινήσεων που συναντάμε σε άλλα παιχνίδια αλλά μέσα σε κάποια όρια σας δίνεται η δυνατότητα να επιλέξετε πως θα κινηθείτε. Σε κάθε μάχη, μπορείτε να επιλέξετε μεταξύ μιας κατά μέτωπο επίθεσης όπου θα ορμήσετε με ότι έχετε επάνω στον εχθρό ή μιας πιο στρατηγικής προσέγγισης όπου θα παραμείνετε κρυμμένοι όσο το δυνατόν περισσότερο ώστε να μπορείτε να τους «καθαρίσετε» με το τουφέκι σας από κάποιο σημείο υπεροχής. Σε κάποιες περιπτώσεις, ευτυχώς όχι σε όλες, έχετε την δυνατότητα να επιλέξετε έναν συνδυασμό αυτών των δυο.



Αυτό το οποίο μας αποξένωσε αρκετά όμως, είναι ότι μετά από λίγο, το gameplay του Sniper Elite καταντά επαναλαμβανόμενο. Η εμπειρία σας περιορίζεται μόνο στις πρώτες 3-4 πίστες, από εκεί και έπειτα μπορείτε να πείτε πως έχετε κάνει τα πάντα μέσα στο παιχνίδι και απλά επαναλαμβάνετε όσα έχετε μάθει. Το Sniper Elite δεν αλλάζει καθόλου μοτίβο, δεν σας προκαλεί να ακολουθήσετε κάποια διαφορετική προσέγγιση στην πρόοδό σας, ούτε καν να αλλάξετε την τακτική σας. Αυτό το γεγονός και μόνο επισκιάζει την όποια ελευθερία κινήσεων σας δίνει το παιχνίδι και σύντομα σας κάνει να βαρεθείτε, προσεγγίζοντας κάθε αποστολή με το σκεπτικό του «ουφ, ας το κάνουμε και αυτό». Βέβαια, δεδομένης της ηλικίας του παιχνιδιού αλλά και της μικρής δημιουργικής ομάδας που είχε, ίσως αυτό να είναι αναμενόμενο αλλά σαφώς και θα θέλαμε κάτι πολύ περισσότερο.

Υποτιθέμενο multiplayer
Το Sniper Elite είναι από τα παιχνίδια εκείνα που αργά ή γρήγορα οι παίκτες επικεντρώνονται στο multiplayer κομμάτι, είτε γιατί το single-player αποτελεί απλά ένα ανεπίσημο «tutorial» και χρησιμεύει στο να προετοιμάσει τον παίκτη για το online, είτε γιατί -όπως στην παρούσα περίπτωση- δεν προσφέρει όσα απαιτούνται. Εδώ συναντάμε έναν μικρό αριθμό από multiplayer modes, τόσο online όσο και offline, τα οποία ακολουθούν ακριβώς την ίδια μηχανική με το single-player, αν και κάποια modes διαθέτουν ξεχωριστούς χάρτες. To offline παρουσιάζεται με την μορφή co-op, όπου δυο παίκτες μπορούν να παίξουν ως σύμμαχοι σε οποιαδήποτε πίστα του παιχνιδιού. Αυτό είναι ένα mode που θα μπορούσε να κινήσει το ενδιαφέρον μόνο στις κονσόλες ή έστω σε παίκτες που δεν έχουν πρόσβαση στο internet.



Το online multiplayer όμως έρχεται με τρία διαφορετικά modes. Αρχικά έχουμε τα τυπικά deathmatch και team deathmatch όπου αντίστοιχα οι παίκτες πολεμούν όλοι εναντίον όλων ή σε αντίπαλες ομάδες Γερμανών και Ρώσων. Τίποτα ιδιαίτερο εδώ. Το τρίτο mode είναι αυτό του assassination. Στο συγκεκριμένο έχουμε έναν παίκτη που ορίζεται σαν «στόχος», με την ομάδα των Γερμανών να προσπαθεί να τον προστατέψει και βέβαια τους Ρώσους να προσπαθούν να τον εξουδετερώσουν, παρέα με τους γερμαναράδες φίλους του. Αν και εμφανίζεται αρκετά ξεχωριστό από τα υπόλοιπα, σύντομα καταντά και αυτό κουραστικό.

Τα ελάχιστα modes μπορεί να θεωρούνται ως ένα βαθμό επαρκή, όμως σε σύγκριση με άλλα FPS είναι λογικό οι σύγχρονοι gamers να θέλουν το κάτι παραπάνω. Το γεγονός επίσης πως λόγω της ηλικίας του ελάχιστοι είναι οι παίκτες που παίζουν ακόμα online, δεν βοηθά καθόλου την κατάσταση.
Μέτρια παρουσίαση
Ακόμα και για τα standards της εποχής του, το Sniper Elite χάνει αρκετούς πόντους, τόσο στην γραφική παρουσίαση όσο και στην ηχητική παραγωγή. Το περιβάλλον κάθε πίστας είναι αρκετά φτωχό, με άδειες πόλεις και χοντροκομμένα, επίπεδα κτίρια, χωρίς ίχνος τρισδιάστατης λεπτομέρειας. Ο σχεδιασμός του εσωτερικού τους, καθώς και των κατεστραμμένων κτιρίων, αποδίδονται με μεγαλύτερο επίπεδο λεπτομέρειας, χωρίς όμως να ξεπερνούν την μετριότητα. Οι χαρακτήρες είναι πρόχειρα σχεδιασμένοι, χοντροκομμένοι, χωρίς ιδιαίτερη λεπτομέρεια και ειδικά στα εισαγωγικά βίντεο θυμίζουν port από κονσόλα. Από την άλλη, τα λίγα οπτικά εφέ όπως αυτά των πυροβολισμών και της βροχής φαίνονται πιο προσεγμένα χωρίς όμως να σώζουν την κατάσταση.

Το χειρότερο όλων είναι πως το Sniper Elite δεν υποστηρίζει widescreen αναλύσεις, με αποτέλεσμα αν επιχειρήσετε να το παίξετε σε υπολογιστή ή τηλεόραση με οθόνη ευρείας ανάλυσης (η πλειοψηφία των παικτών δηλαδή) θα απογοητευτείτε οικτρά. Τόσο το περιβάλλον όσο και το GUI (μαζί με τα σκόπευτρα) παραμορφώνονται με το αποτέλεσμα να είναι επιεικώς άθλιο.



Στον ήχο τα πράγματα είναι ελαφρώς καλύτερα και αυτό λόγω της ορχηστρικής μουσικής και των ήχων του περιβάλλοντος. Η μουσική, παρά την διακριτική της ύπαρξη, καταφέρνει να αποδώσει το κλίμα του παιχνιδιού, ενώ οι ήχοι των μακρινών βομβαρδισμών σας βάζουν κατευθείαν στη μάχη. Κατά τα άλλα, οι ήχοι των πυροβολισμών και των εκρήξεων είναι επαναλαμβανόμενοι και απλά αδιάφοροι, ενώ το ίδιο συμβαίνει με τις ομιλίες και τις κραυγές των αντίπαλων και των φιλικών στρατιωτών. Το voice acting είναι αρκετά ψυχρό και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στο επίπεδο της έντασης του παιχνιδιού.

Για τρελά head shots
Το Sniper Elite κατάφερε περιέργως να εντυπωσιάσει, με μόλις 2-3 χαρακτηριστικά στο gameplay, τα οποία όμως αποδείχθηκαν δυνατά. Δεν είναι τυχαίο που ο τίτλος του αποτελεί ακόμα και σήμερα σημείο αναφοράς στα shooters, ενώ ένα ακόμα θετικό είναι η «κληρονομιά» που άφησε, αλλάζοντας την όποια εικόνα είχαμε για τους snipers. Χαρακτηριστικά άγνωστα μέχρι τότε, όπως για παράδειγμα το bullet drop σιγά-σιγά άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους σε αρκετά σύγχρονα και πολύ πιο «μεγάλα» παιχνίδια. Μένει μόνο να δούμε τι μας επιφυλάσσει στο μέλλον η Rebellion.

Θετικά:
- Αυθεντικό σύστημα βαλλιστικής
- Πλήθος αυθεντικού εξοπλισμού
- Μη γραμμική πρόοδος αποστολών

Αρνητικά:
- Υποτυπώδη γραφικά και ήχος
- Χωρίς υποστήριξη widescreen
- Επαναλαμβανόμενο campaign
- Φτωχό multiplayer

Βαθμολογία
Γραφικά: 7.5 
Ήχος: 7
Gameplay: 7.5
Αντοχή: 6.5 
Γενικά: 7.5

Η ιδανική πρόταση για κάθε υποψήφιο sniper.

Αντώνης Παπαθανασίου