Frobisher Says!

Simon says "Delete this game".

Όταν ξεκίνησα να αρθρογραφώ πριν από επτά χρόνια, έβλεπα τις βαθμολογίες στα reviews να φτάνουν στο Θεό και τα 9άρια να πέφτουν σύννεφο. Τώρα τα πράγματα είναι χειρότερα. Γιατί όχι μόνο τα 10άρια πέφτουν σύννεφο, για κάτι «αριστουργήματα» τύπου Journey που διαρκούν μιάμιση ώρα, αλλά παράλληλα έχουμε ανάγει όλα τα ανύπαρκτα casual games σε τέχνη. 

Το Frobisher Says! είναι ένα από αυτά. Κυκλοφόρησε ως pre-order bonus για το PlayStation Vita, ώστε όσοι έχετε προπαραγγείλει την κονσόλα να το έχετε στα χέρια σας απ’ τις 22 Φεβρουαρίου. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να περιμένετε τις 22 Μαϊου για να το κατεβάσετε δωρεάν. “Σιγά το κελεπούρι” θα προσθέσω. To παιχνίδι είναι προϊόν της Honeyslug, μιας Λονδρέζικης προγραμματιστικής εταιρείας τριών ατόμων. Μην εκπλήσσεστε καθόλου διότι δεν χρειάζονται παραπάνω άτομα για να φτιάξουν μια συλλογή από minigames τα οποία διαρκούν λιγότερο κι από το “Start the Party!”, δηλαδή μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Αρκεί κι ένα άτομο κι ας δουλεύει με το ένα χέρι.

Έχω λοιπόν βάσιμες υποψίες ότι παίζω το χειρότερο game ever. Αυτή την ημέρα την περίμενα μια ζωή. Μια μέρα όπου θα πάρω το μεγάλο φτυάρι και θα αρχίσω να θάβω. Κι επειδή βλέπω για άλλη μια φορά ότι οι συνάδελφοι από τα ξένα sites το παίζουν τρελοκομείο και τα 8άρια πέφτουν σύννεφο, είναι ευκαιρία να αρχίσω να trollάρω. Γιατί πρώτον, στο GameWorld δε μασάμε κουτόχορτο και δεύτερον τα games είναι διασκέδαση σε βαθμό πόρωσης και όχι σε βαθμό…χαζομάρας. Οπότε τι μένει; Let the shitstorm begin!

Κάνε ότι σου λέω
Η εφαρμογή διαθέτει πάνω από 50 minigames διάρκειας…12-15 δευτερολέπτων! (άντε με κάνα δυο εξαιρέσεις). Μάλιστα υπάρχουν δύο διαφορετικά modes, ένα με το οποίο συλλέγετε πόντους αν θα τελειώσετε το κάθε minigame εντός χρόνου κι ένα άλλο στο οποίο αν χάσετε κάπου τότε αποκλείεστε, προσπαθώντας έτσι να κάνετε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο σερί.

Η επιτομή της χαζομάρας
Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά τι σας ζητείται να κάνετε κάθε φορά μέσα σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα. Καταρχήν κάθε minigame ξεκινάει με το πρόσταγμα “Frobisher Says” και ακολούθως τις εκάστοτε οδηγίες. Στο κάτω δεξιά μέρος της οθόνης μπορείτε να δείτε πως θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε το PS Vita για να φέρετε εις πέρας αυτό που σας ζητείται.

Η πιο συνηθισμένη κατηγορία από minigames σας βάζει να χρησιμοποιήσετε την οθόνη αφής. Μεταξύ άλλων θα κληθείτε να στεγνώσετε έναν σκύλο, να βρείτε την συχνότητα στο ραδιόφωνο, να βουλώσετε τις τρύπες από σωλήνες, να «ζουλήξετε» φάτσες με τις δύο οθόνες αφής, να βρείτε από πού ανοίγει ένα πριόνι, να σπάσετε ένα αυγό κ.ο.κ.

Ίσως τα πιο ενδιαφέροντα minigames είναι αυτά που χρησιμοποιούν όλα τα εξαρτήματα του PS Vita, όπως η κάμερα το γυροσκόπιο ή το μικρόφωνο. Εκεί συναντάμε ευρηματικές προσταγές του στυλ “βρείτε μου ένα χρώμα γύρω σας”, “σκοτώστε το κουνούπι που πετάει στο δωμάτιο”, “κάντε έναν συγκεκριμένο θόρυβο”, “τραβήξτε φωτογραφία ένα αστέρι” ή “χτυπήστε στην πλάτη κάποιον με το rear touchpad”. Σε κάποιες δοκιμασίες χρησιμοποιείτε και τα κουμπιά του PS Vita, όπως για παράδειγμα σε ορισμένα platform ή σε απλές προκλήσεις του στυλ “οδήγησε την βάρκα στο νησί” ή “βάλε μπροστά το όπλο για να σκοτώσεις εξωγήινους”. Σχεδόν όλα όμως τελειώνουν μέσα σε ελάχιστα δεύτερα, ενώ αν τα ξανασυναντήσετε σας ζητούν σχεδόν το ίδιο πράγμα.

Ας μου απαντήσει κάποιος πόσο ενδιαφέρον μπορούν να έχουν 53 minigames των 10”; Προφανώς γύρω στα 10 λεπτά αν αφαιρέσουμε τις επαναλήψεις.

Το Frobisher Says! μπορεί να δείχνει αθώο, όμως δεν θα ήταν η καλύτερη ιδέα να το δώσετε στο μικρό σας παιδί. Μπροστά του, το Start the Party: Save the World είναι σαν την Αγία Γραφή. Για έναν περίεργο λόγο, αυτός ο ασχημομούρης ο Frobisher σας ζητάει πάντα να κάνετε κακό στον κόσμο. Το να οδηγήσετε το πλοίο στο στομάχι του τέρατος, να ξυπνήσετε το χωριό ή να κάνετε delete τα save games ενός εικονικού σας φίλου το καταλαβαίνω. Αλλά πραγματικά ποιο το νόημα να ακρωτηριάσεις έναν καουμπόη που κρατάει μια γλάστρα κάκτου, να σφάξεις ένα ζώο που περνάει μπροστά σου ή να σκοτώσεις με καταιγίδα μια ομάδα από ζωάκια;

Τα προβλήματα
Αν τα minigames ήταν καμιά 200αριά και διαρκούσαν 30-60 δευτερόλεπτα θα λέγαμε “Οκ, εδώ κάτι γίνεται”. Όμως τα περισσότερα από αυτά επαναλαμβάνονται αυτούσια. Αν αθροίσετε τα 50 minigames με τα 12-15” που διαρκούν, σαν σύνολο έχετε καθαρό gameplay time 12-15 λεπτά. Εκτός κι αν ψάξετε μετά μανίας κανένα φίλο σας για να παίξετε παρέα (αν αντέξει).

Αλλά σαν να μην έφτανε αυτό, το κυριότερο πρόβλημα του Frobisher Says! είναι ότι αν κολλήσετε σε ένα minigame δεν μπορείτε να το περάσετε με τίποτα! Αν επιλέξετε το mode όπου παίζετε εκτός χρόνου, τότε το παιχνίδι κολλάει και υποχρεούστε να επιστρέψετε στο βασικό μενού. Αντίθετα, αν παίξετε παιχνίδι με ξαφνικό θάνατο, τότε πάλι χάνετε κι επιστρέφετε στο βασικό μενού.

Υπάρχουν λοιπόν 4-5 minigames που θα συναντήσετε αρκετές φορές, τα οποία είναι τελείως χαζά και ασαφή. Σας ζητούν για παράδειγμα να βρείτε αντικείμενα στην οθόνη ή να κάνετε κάτι το οποίο ακόμα και μετά από ψάξιμο δεν γίνεται να επιτευχθεί. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις τα controls είναι προβληματικά και η κάμερα θέλει πολύ έντονο φως για να διακρίνει το πρόσωπό σας και να μπορέσει να λειτουργήσει. Σκεφτείτε λοιπόν να παίζετε παρέα με φίλους σας μέσω hotseat και να σας τύχει ένα τέτοιο παιχνίδι. Μετά την σπας την κονσόλα ή δεν την σπας;

Πιο άσχημος…πεθαίνεις!
Αν βάζαμε κάποιον από την δεκαετία του ’70 στην κατάψυξη, τον ξεπαγώναμε σήμερα και το πρώτο πράγμα που έβλεπε ήταν ο κ. Frobisher, πραγματικά δεν θα καταλάβαινε ότι βρίσκεται στο μέλλον. Τα γραφικά μοιάζουν λες και έχουν φτιαχτεί στη Ζωγραφική των Windows, θυμίζοντας κάτι αρχαία flash games που κυκλοφορούσαν όταν πρωτοβγήκε το Internet. Η μάλλον για να το πάμε στα δεδομένα κονσόλας, έχουν ποιότητα ανάλογη με αυτή που βλέπαμε στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Βρισκόμαστε στο 2012 και είτε κάποιοι δεν το έχουν καταλάβει και νομίζουν ότι θα το περάσουμε στο ντούκου ή κάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν. Η παλέτα 256 χρωμάτων είναι ότι χειρότερο, καθώς στην τελική είναι ζήτημα το αν χρησιμοποιούνται τα μισά στην πράξη. Η πλειοψηφία των 3D artists που ασχολούνται με game development, έστω και ερασιτεχνικά, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κάτι πολύ καλύτερο από μερικά ακατάσχετα πολύγωνα. “Ναι αλλά έτσι έχουν γέλιο” θα πει κάποιος. Όχι, γέλιο έχει και ο Rayman. Ας δημιουργούσανε λοιπόν έστω το 10% αυτών των γραφικών και θα έβγαινε κάτι πολύ καλύτερο.

Ίσως το μόνο που μπορεί να διασωθεί απ’ το όλο εγχείρημα είναι η φωνή του Frobisher. Με μια κλασική βρετανική χροιά, ο εν λόγω ηθοποιός καταφέρνει επάξια τον στόχο του, δηλαδή να σας τσαντίσει όσο δεν παίρνει! Ανά διαστήματα αλλάζει ύφος, ενώ πετάει και μερικές ατάκες, έτσι για να σας πικάρει. Όσο για τα ηχητικά εφέ και τις μουσικές των minigames, θα μπορούσαν κι αυτά άνετα να συγκαταλέγονται σε τίτλους προηγούμενων δεκαετιών.

GameWorld says…STFU!
Ευτυχώς που ακόμα και οι ίδιοι οι developers παραδέχονται στο starting menu ότι το παιχνίδι είναι χαζό, άρα αποποιούνται των ευθυνών τους. Στο άκουσμα της λέξης "games", οι πρώτοι ήρωες που μας έρχονται στο μυαλό είναι ο Mario, ο Sonic, η Lara, ο Nathan, ο Snake και άλλοι παρόμοιοι. Όταν όμως πάνε να μας πλασάρουν με το ζόρι πρότυπα όπως ο Frobisher, το μόνο που μας προκαλούν είναι αποστροφή. Δεν έχω καμία όρεξη να ικανοποιήσω τα βίτσια κανενός αρρωστημένου που θα με βάλει να ξύσω την πλάτη του Frobisher με το rear touchpad ή που θα του φέρω την τούρτα στο στόμα! Εν ολίγοις δεν σε γουστάρουμε. Είσαι ψώνιο, σε μισούμε.


Θετικά:
- Προσφέρει διασκέδαση
- Είναι δωρεάν

Αρνητικά:
- Η διάρκειά του είναι αστεία
- O Frobisher σπάει νεύρα
- Απαρχαιωμένα γραφικά
- Ορισμένες περίεργες...ορέξεις του Frobisher
- Δεν υποστηρίζει Ad Hoc ή Online

Βαθμολογία
Γραφικά: 2
Ήχος: 4 
Gameplay: 4 
Αντοχή: 3 
Γενικά: 3.2

15 λεπτά καθαρού gameplay. Φτάσαμε στον πάτο, δεν έχει άλλο.

Μάνος Γρυπάρης