F.3.A.R.

Ποιος είδε την Alma και δεν την φοβήθηκε!

Όταν πριν από περίπου έξι χρόνια κυκλοφόρησε το F.E.A.R. το σύνολο των gamers εντυπωσιάστηκε από την παρουσίασή του. Με πρωτότυπο σενάριο αλλά και έντονο μεταφυσικό στοιχείο, κάτι που είχαμε πολλά χρόνια να δούμε σε FPS, κέρδισε τις εντυπώσεις και ανακηρύχτηκε άτυπα ως «ο βασιλιάς του τρόμου» στα First-Person Shooters. Φέτος το καλοκαίρι, μετά από αναμονή σχεδόν ενός χρόνου, κυκλοφόρησε επιτέλους ο τρίτος τίτλος της σειράς το F.E.A.R. 3 , η αλλιώς F.3.A.R.

Σενάριο
Πρωταγωνιστικό ρόλο στο παιχνίδι παίζει ο Point Man, ένας γενετικά τροποποιημένος στρατιώτης που γνωρίσαμε στο πρώτο F.E.A.R. ενώ πάλι σε ηγετικό ρόλο εμφανίζεται ο Paxton Fettel, ο αδερφός του Point Man. Όλα ξεκινούν λίγους μήνες μετά το τέλος του F.E.A.R. 2, όπου η Alma, μια παραφυσική οντότητα που σπέρνει καταστροφή στο διάβα της, μένει έγκυος με το παιδί του Becket. Βασικός στόχος των πρωταγωνιστών στο F.3.A.R. είναι να παρεμποδίσουν την γέννηση του παιδιού της, κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται, αφού βρίσκονται αντιμέτωποι τόσο με τις υπερφυσικές δυνάμεις της Alma όσο και με τους στρατιώτες της Armacham, της εταιρίας που μέσω των πειραμάτων της δημιούργησε την Alma.

Gameplay
Στο παιχνίδι μπορείτε να χειριστείτε τόσο τον Point Man όσο και τον Paxton, ένα χαρακτηριστικό που αν και ακούγεται κοινότυπο, προσδίδει βάθος στο gameplay του παιχνιδιού. Με το συγκεκριμένο όμως θα ασχοληθούμε αργότερα.

Δυστυχώς το παιχνίδι από άποψη σεναρίου δεν είναι καθόλου φιλικό προς τους νέους παίκτες αφού δεν παρουσιάζει καν μια σύνοψη των προηγούμενων τίτλων, πράγμα που σημαίνει πως αν δεν έχετε παίξει τα πρώτα παιχνίδια θα δυσκολευτείτε αρκετά να βγάλετε άκρη με την υπόθεση.

Ακολουθώντας πιστά τον τρόπο παιχνιδιού της πλειοψηφίας των FPS, το F.3.A.R. είναι ένα γραμμικό, ως επί το πλείστον, παιχνίδι. Οι μάχες λαμβάνουν χώρα σε περιορισμένης έκτασης πίστες, χρησιμοποιώντας μια μεγάλη γκάμα όπλων, ενώ οι ανταλλαγές πυρών ανεβάζουν την δράση στα ύψη. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις, αν και λίγες, όπου θα εγκαταλείψετε τον οπλισμό χειρός και θα χειριστείτε κάποιου είδους τεθωρακισμένη στολή που δείχνει σαν να βγήκε από τον κόσμο του mechwarrior! Αν και η υλοποίησή της μας άρεσε (ιδίως η δύναμη πυρός της) δυστυχώς η χρήση της μπορεί να γίνει για αρκετά μικρό χρονικό διάστημα στο παιχνίδι.

Το Α.Ι. του παιχνιδιού είναι σαφώς αναβαθμισμένο, σε σχέση τόσο με τους προηγούμενους τίτλους όσο και με άλλα shooters. Οι στρατιώτες της Armacham φαίνονται να έχουν επίγνωση της κάθε κατάστασης, κινούνται άρτια στον χώρο και χρησιμοποιούν κατά κόρον κάλυψη πράγμα που κάνει το παιχνίδι ελαφρώς πιο δύσκολο από τα ομότυπά του, ακόμα και στα ευκολότερα επίπεδα.

Ίσως από τα λίγα στοιχεία που μας δυσαρέστησαν στο F.3.A.R. είναι το κλίμα τρόμου, ή μάλλον η έλλειψη αυτού. Η σειρά έγινε γνωστή για το παραφυσικό της στοιχείο και τις συχνές σκηνές τρόμου που σε αρκετές περιπτώσεις θύμιζαν κάτι από Undying. Ακολουθώντας την ίδια βάση, το F.3.A.R. παραμένει τρομακτικό, όμως η αίσθηση του φόβου και οι σκηνές τρόμου είναι αισθητά μειωμένες τόσο από άποψη συχνότητας όσο και από έντασης. Ένα ακόμη αρνητικό είναι η διαρκής αναζήτηση πυρομαχικών, τα οποία είναι ελάχιστα σε κάθε πτώμα και καταναλώνονται γρήγορα.

Αναφερθήκαμε νωρίτερα στις διαφορές μεταξύ των δυο χαρακτήρων, οι οποίες είναι αρκετά μεγάλες, σε σημείο να αλλάζουν εντελώς το gameplay του παιχνιδιού. Ο Point Man είναι ο «κλασικός» στρατιώτης ενός FPS. Μπορεί να χρησιμοποιήσει κανονικά όπλα, να χρησιμοποιήσει αρκετά εμπόδια σαν κάλυψη καθώς και να ενεργοποιήσει το… χιλιοπαιγμένο πια στα FPS slow motion προκειμένου να ανταπεξέλθει σε δύσκολες καταστάσεις. Είναι επίσης ικανός να αντέξει αρκετά πυρά από τους εχθρούς.

Στην περίπτωση του Paxton όμως τα πράγματα αλλάζουν αρκετά. Ως στοιχειό δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει όπλα, αλλά ενέργεια, η οποία εκλύεται από τα χέρια του και προξενεί αρκετή ζημιά στους εχθρούς. Σκοτώνοντας κάποιον εχθρό μπορείτε να συλλέξετε την ψυχή του, αποκτώντας περισσότερη ενέργεια. Ταυτόχρονα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τηλεκίνηση ώστε να …απογειώσετε τους εχθρούς του σαστίζοντάς τους αλλά και να τους στοιχειώσετε, ακόμα και από απόσταση, καταλαμβάνοντας το σώμα τους για περιορισμένο χρονικό διάστημα, έχοντας τότε και μόνο τότε την δυνατότητα να χρησιμοποιήστε τα όπλα του παιχνιδιού.

Τρομάζει, αλλά όχι τόσο όσο θα έπρεπε...

Ολοκληρώνοντας κάποια πίστα με τον Point Man μπορείτε να την ξαναπαίξετε με τον Paxton, πράγμα που σας δίνει μια εντελώς διαφορετική αίσθηση κάθε επιπέδου ενώ ταυτόχρονα αλλάζει εντελώς και τον τρόπο παιχνιδιού. Τόσο οι δυνατότητες του Point Man όσο και του Paxton προσφέρουν αρκετή δράση στο campaign, με τον Paxton βέβαια να κερδίζει τις εντυπώσεις. Το gameplay του παιχνιδιού όμως απογειώνεται στο co-op, όπου μπορείτε να παίξετε παράλληλα με έναν φίλο σας χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα και τους δυο χαρακτήρες. Τότε η μηχανική αλλάζει εντελώς, επιτρέποντάς σας να κάνετε άπειρους συνδυασμούς των δυνατοτήτων σας. Χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα ωμή βία αλλά και μεταφυσικές δυνάμεις το F.3.A.R. μεταμορφώνεται και μας δείχνει γιατί ακόμα και στην τρίτη συνέχειά του ξεχωρίζει από το σύνολο των FPS στο εμπόριο.

Multiplayer
To multiplayer κομμάτι του παιχνιδιού έρχεται με τέσσερα εντυπωσιακά modes, δυο σε μορφή versus, όπου παίζετε εναντίον άλλων παικτών και δυο σε μορφή co-op, πέρα από το κύριο campaign, όπου αντιμετωπίζετε την Α.Ι. του παιχνιδιού. Τα δυο versus modes είναι τα Soul Survivor και Soul King και όπως καταλάβατε από το όνομα είναι παρεμφερή.

Στο Soul Survivor τέσσερις παίκτες παίζουν σε μιας μορφής deathmatch μαζί με αρκετούς εχθρούς ελεγχόμενους από την CPU. Ένας από τέσσερις παίκτες ονομάζεται spectre (στοιχειό). Η διαφορά των άλλων παικτών με το spectre είναι ότι ο τελευταίος χρειάζεται να στοιχειώσει τα σώματα των εχθρών προκειμένου να σκοτώσει τους άλλους παίκτες.

Στο Soul King τώρα, όλοι οι παίκτες ξεκινούν ως στοιχειά και θα πρέπει να στοιχειώσουν τα σώματα των εχθρών τους (ελεγχόμενοι από την CPU). προκειμένου να σκοτώσουν, συλλέγοντας τις ψυχές τους στην πορεία. Αν και σε αυτά τα modes η Α.Ι. παίζει αρκετά ενεργό ρόλο δεν παρατηρήσαμε κάποιο σημαντικό πρόβλημα στην υλοποίησή της, αντιθέτως τις περισσότερες φορές λειτουργούν αρκετά έξυπνα, προσφέροντας μια αρκετά ικανοποιητική εμπειρία.

Περνώντας στα δυο co-op modes, τα Contractions και Fucking Run, εκεί τα πράγματα αλλάζουν εντελώς. Το Contractions θυμίζει κάτι από Left4Dead, όπου τέσσερις παίκτες ταμπουρώνονται σε διάφορα σημεία της πίστας, μαζεύουν stock με όπλα και προσπαθούν να απωθήσουν το ένα μετά το άλλο 20 κύματα επίθεσης από στρατιώτες και υπερφυσικές οντότητες του παιχνιδιού. Τέλος, στο Fucking Run και πάλι τέσσερις παίκτες ξεκινούν από ένα δωμάτιο ασφαλείας, ή αλλιώς safehouse και σκοπός τους είναι να περάσουν ανάμεσα σε κύματα πολλαπλών εχθρών, τρέχοντας από safehouse σε safehouse ενώ παράλληλα απειλούνται από τον «τοίχο του θανάτου», έναν τοίχο ομίχλης που σκοτώνει τους πάντες στο πέρασμά του. Στα δυο αυτά co-op modes, υπάρχει η δυνατότητα ανάνηψης τραυματισμένων συμπαικτών σας αλλά εάν ένας παίκτης σκοτωθεί το παιχνίδι τελειώνει.

Γραφικά- Ήχος
Τα γραφικά του F.E.A.R. καθώς και η μηχανή γραφικών του σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζουν ένα παιχνίδι του 2011. Μπορεί το gameplay καθώς και το στοιχείο του τρόμου να σας κάνουν να ξεχνάτε την ποιότητα των γραφικών αλλά αργά ή γρήγορα θα έρθετε αντιμέτωποι με υποδεέστερα textures και περιβάλλοντα στα οποία λείπει αρκετά η λεπτομέρεια. Ο σχεδιασμός των εχθρών σας είναι σχεδόν πανομοιότυπος ενώ ακόμα και οι υπερφυσικές οντότητες δεν τρομάζουν ούτε εντυπωσιάζουν με τον σχεδιασμό τους. Ο φωτισμός σώζει κάπως την κατάσταση, αλλά δυστυχώς δεν είναι αρκετός.

Ο ήχος κυμαίνεται σε ελαφρώς καλύτερα επίπεδα. Οι κραυγές και οι βρισιές των εχθρών σας και οι πυροβολισμοί καταφέρνουν να ανεβάσουν την ένταση της μάχης ενώ τα ηχητικά εφέ, ιδίως η φωνή του Paxton όταν σας δίνει συμβουλές είναι αρκετά για να ανατριχιάσετε. Όσο για το μουσικό υπόβαθρο, αυτό είναι ελλειπές, υποτυπώδες και σε ορισμένες περιπτώσεις επαναλαμβανόμενο.

Επίλογος
Η αλήθεια είναι πως το F.E.A.R. 3 ένα διπρόσωπο παιχνίδι. Από τη μία το σενάριό του χαρακτηρίζεται από έλλειψη βάθους. Η ατμόσφαιρα τρόμου που χαρακτήριζε τα πρώτα δυο παιχνίδια έχει μειωθεί κατά πολύ ενώ τα γραφικά του κάθε άλλο παρά εντυπωσιακά είναι. Από την άλλη η δυνατότητα εναλλαγής του gameplay από στρατιωτικό σε παραφυσικό, το co-op, τα πρωτότυπα multiplayer modes, ακόμα και η βελτιωμένη νοημοσύνη των εχθρών σας το κατατάσσουν αρκετά ψηλά στην λίστα και σίγουρα θα βρει θέση στο ράφι κάθε οπαδού των First-Person Shooters.

Θετικά:

- Πιστό στο κλίμα του F.E.A.R.
- Εξαιρετική μηχανική στο co-op campaign
- Πρωτότυπα multiplayer modes
- Ικανοποιητική A.I.

Αρνητικά:
- Υποτυπώδες σενάριο
- Μειωμένες σκηνές τρόμου
- Προβληματικά γραφικά
- Περιορισμένος αριθμός παικτών στο multiplayer

Βαθμολογία
Γραφικά: 5
Ήχος: 6
Gameplay: 7
Αντοχή: 7
Γενικά: 7

Παραμένοντας πιστό στο κλίμα της σειράς, εντυπωσιάζει χωρίς να προσφέρει το κάτι παραπάνω.

Αντώνης Παπαθανασίου