Operation Flashpoint: Red River (PC, PS3, Xbox 360)

Operation Flashpoint: Red River
Καλωσήρθατε στο Τατζικιστάν




Ασχέτως με το αν φέρει το όνομα, τόσο το παρόν παιχνίδι όσο και το προγενέστερο Dragon Rising, ακόμα και εκ πρώτης όψεως έχουν αρκετές διαφορές με το πρώτο Operation Flashpoint. Αυτό συμβαίνει διότι η δημιουργός εταιρεία Bohemia Interactive, έλυσε τη συνεργασία της με την Codemasters και προχώρησε στην δημιουργία της σειράς ArmA. Εντούτοις η Codemasters ανέλαβε μόνη της το development.

Σύμφωνα με τα σχόλια των οπαδών της σειράς, το 2009 το Dragon Rising «ξενέρωσε» αρκετούς οπαδούς του είδους, τα πήγε σχετικά καλά, παρότι δεν προσέφερε όσα το Operation Flashpoint, ενώ ήταν και το πρώτο του είδους του που κυκλοφόρησε σε κονσόλες. Δυο χρόνια μετά, ήρθε η ώρα να δούμε πως θα τα πάει και το τρίτο μέρος της σειράς, το Red River.



Σενάριο
Το παιχνίδι λαμβάνει χώρα μεταξύ των συνόρων του Αφγανιστάν και του Τατζικιστάν. Μια τρομοκρατική οργάνωση με το όνομα ETIM εξαπολύει επιθέσεις εναντίων Αμερικανικών φυλακίων στα σύνορα μεταξύ των δυο χωρών, με αποτέλεσμα δυνάμεις πεζοναυτών να εισχωρήσουν στο Τατζικιστάν προκειμένου να τους εξουδετερώσουν. Παράλληλα, ο Κινεζικός στρατός επεμβαίνει τόσο εναντίον των τρομοκρατών, σαν αντίποινα για τις επιθέσεις που πραγματοποίησαν σε Κινέζους αθλητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, όσο και εναντίον των Αμερικανικών δυνάμεων.

Στις πρώτες δύο εκδόσεις της σειράς, το σενάριο του παιχνιδιού παρουσιάζεται με το αντίστοιχο πολεμικό και πολιτικό υπόβαθρο. Κάτι ανάλογο συμφέρει και στο Red River. Δεν σας δίνονται δηλαδή απλώς εντολές να επιτεθείτε, αλλά σας παρουσιάζεται και ο λόγος που πρέπει να το κάνετε. Είναι ένα χαρακτηριστικό που ναι μεν φαίνεται «άχρηστο» σε όσους απλά θέλουν να σφάξουν κόσμο, αλλά ουσιαστικά συμβάλλει στον ρεαλισμό ενός tactical shooter.


Gameplay
Στο κύριο campaign του Red River αναλαμβάνετε τον ρόλο του αρχηγού μιας ομάδας τεσσάρων πεζοναυτών. Το gameplay ακολουθεί τους βασικούς κανόνες ενός tactical shooter, όπου μεθοδικότητα και προσοχή υπαγορεύουν την κατάληξη κάθε μάχης καθώς μια και μόνο σφαίρα μπορεί να σας σκοτώσει. Ακόμα και το παραμικρό λάθος μπορεί να μείνει ασυγχώρητο.

Δυστυχώς όμως, ο ρεαλισμός του παιχνιδιού φαίνεται αρκετά «πεσμένος» σε σχέση με το Dragon Rising. Για παράδειγμα, παρατηρήσαμε πως το φαινόμενο του bullet drop (επίδραση βαρύτητας στις σφαίρες) δεν έχει σχεδιαστεί σωστά και σπάνια έως ποτέ θα χρειαστεί να προσαρμόσετε το σημάδι σας για να πετύχετε μακρινούς στόχους, κάτι που υπάρχει ακόμα και σε «κοινά» shooters.

Το κύριο campaign του παιχνιδιού αποτελείται από 10 συνολικά αποστολές, ξεκινώντας από την πρώτη επίθεση στην Αμερικανική βάση. Αν και ο αριθμός είναι μικρός, κάθε αποστολή έχει αρκετά μεγάλη διάρκεια και αποτελείται από δευτερεύουσες αποστολές, ενώ καθεμία από αυτές πέρα από τους απαραίτητους στόχους που χρειάζεται να ολοκληρώσετε για να προχωρήσετε το παιχνίδι, διαθέτει αρκετούς δευτερεύοντες.



Με την επίτευξη κύριων αλλά και δευτερευόντων στόχων, κερδίζετε experience points, πόντους που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για την «αγορά» ανώτερου ή αναβαθμισμένου οπλισμού και εξοπλισμού. Χαρακτηριστικό είναι πως ακόμα και αν οι αποστολές περιλαμβάνουν μια ποικιλία στόχων, η μετάβαση μεταξύ τους συνήθως πραγματοποιείται real-time και δεν μεταφέρεστε από το ένα σημείο στο άλλο μέσω… βίντεο. Αυτό βέβαια έχει και τα αρνητικά του αφού μετά από κάθε μάχη διαρκείας λίγων λεπτών θα πρέπει να περάσετε άλλα τόσα καβάλα στο hummer ή το ελικόπτερο.

Πέρα από το campaign, το Red River διαθέτει μια σειρά αυτοτελών αποστολών, τις Fireteam Engagements. Πρόκειται για αποστολές έξω από τα πλαίσια της ιστορίας του παιχνιδιού, πιο «γρήγορες» και ελαφρώς πιο εύκολες. Αποτελούν ένα ευχάριστο διάλλειμα, από την ένταση του campaign και μια «βολική» λύση για την έλλειψη του multiplayer mode.

Ο έλεγχος της ομάδας σας γίνεται με εντολές που δίνετε μέσω συντομεύσεων, πατώντας το πλήκτρο TAB, εκεί όπου πλοηγήστε μεταξύ των επιλογών με τα πλήκτρα WSAD, κάτι που δυσκολεύει αρκετά την χρήση τους εν κινήσει. Δυστυχώς, ο έλεγχος της ομάδας σας δεν είναι και η πιο εύκολη υπόθεση. Η Α.Ι. τους αγγίζει τα όρια της κωμικής υπερβολής αφού φαίνονται εκτός τόπου και χρόνου στην πλειοψηφία των καταστάσεων. Το αισχρό pathfinding και παντελής άγνοια εντολών είναι οι κύριες λέξεις που περιγράφουν πλήρως την κατάσταση.



Χαρακτηριστικό του προβλήματος είναι η αδυναμία κάλυψης που έχουν οι στρατιώτες σας. Ακόμα κι αν τους δώσετε σαφείς εντολές για κάλυψη, αυτοί απλά στέκονται μπροστά από ένα τοιχάκι ύψους μισού μέτρου και νομίζουν ότι καλύπτονται. Εκτός αυτού, συνέχεια (και όταν λέμε συνέχεια το εννοούμε!) μπαίνουν μπροστά από το οπτικό σας πεδίο όταν πυροβολείτε, με αποτέλεσμα άθελά τους να γίνονται ανθρώπινη ασπίδα στον εχθρό. Πρόβλημά τους θα σκεφτείτε, αφού εκείνοι θα χάσουν τη ζωή τους. Αμ δε! Αν κατά λάθος σκοτώσετε κάποιον στρατιώτη, χάνετε την αποστολή και θα πρέπει να την ξεκινήσετε από την αρχή, ενώ το τελευταίο checkpoint μπορεί να είναι ακόμα και μισή ώρα πίσω.

Ευτυχώς (ή δυστυχώς) δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για την Α.Ι. των εχθρών. Υπάρχουν στιγμές όπου συμπεριφέρνονται όπως να’ ναι, αλλά και γραμμές όπου κινούνται και καλύπτονται σωστά στον χώρο. Βέβαια υπάρχει μια αδικαιολόγητη αυξομείωση στην απόδοσή τους, μπορεί τη μια στιγμή να κάθονται απαθέστατοι και να σας αφήνουν να τους πλησιάσετε αρκετά και την επόμενη να σας πλευροκοπήσουν επιτυχώς πριν καλά-καλά προλάβετε να γυρίσετε προς το μέρος τους.

Πολύ δύσκολο για να συγκριθεί με το Battlefield, πολύ εύκολο για να συγκριθεί με το ArmA

Στην χειρότερη περίπτωση λοιπόν, η μόνιμη πρόκληση θα είναι να καθοδηγήσετε μια τριάδα στρατιώτες με το iq τετράποδου απέναντι σε εχθρούς που, στρατηγικά μιλώντας, φέρνουν περισσότερο σε κομάντο παρά σε αντάρτες. Γενικώς όμως απλά προσπαθείτε να αποδείξετε στον εχθρό πως η δική σας ομάδα είναι λιγότερο καθυστερημένη από αυτούς. Εγχείρημα που δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται.

Συνεχίζοντας στο θέμα της δυσκολίας, στο Red River κάνουν την εμφάνισή τους τα λεγόμενα assists ή αλλιώς «βοήθειες». Το παιχνίδι περιέχει ένα σύστημα δυσκολίας το οποίο λειτουργεί κλιμακωτά, ενεργοποιώντας ή απενεργοποιώντας διάφορα χαρακτηριστικά όπως βοήθεια στο σημάδι, εμφάνιση εχθρών σε χάρτη, εμφάνιση διαδρομών που πρέπει να ακολουθήσει και λοιπά χαρακτηριστικά που βοηθούν τον νέο παίκτη να αποκτήσει επίγνωση του περιβάλλοντός του χωρίς απαραίτητα να είναι βετεράνος του παιχνιδιού.



Το ενδιαφέρον εδώ είναι πως ο βαθμός δυσκολίας ανταποκρίνεται μόνο σε αυτές τις βοήθειες και δεν αυξομειώνει καθόλου την «εξυπνάδα» ή την επιθετικότητα των αντιπάλων σας. Αν η Α.Ι. ήταν αντίστοιχη των προσδοκιών μας, το Red River θα είχε τα φόντα να γίνει ένα από τα πιο «δύσκολα» shooters. Δύσκολα όμως (άντε, έστω για δοκιμή) θα μπείτε στον πειρασμό να απενεργοποιήσετε όλες τις βοήθειες, αφού την οποιαδήποτε πολεμική εμπειρία σκοπεύετε να ζήσετε, θα την χαλάσουν οι υπόλοιποι στρατιώτες με τα καραγκιοζιλίκια τους.

Multiplayer
Σε σχέση με το Dragon Rising, το οποίο διέθετε κανονικό, ανταγωνιστικό multiplayer, για άγνωστο λόγο οι δημιουργοί επέλεξαν να ενσωματώσουν στο Red River μόνο co-op multiplayer τεσσάρων ατόμων! Έτσι, έχετε απλά την δυνατότητα να συνδεθείτε μαζί με άλλους τρεις φίλους σας και να παίξετε τόσο το κύριο campaign του παιχνιδιού όσο και τα Fireteam Engagements.

Έστω και έτσι μπορεί να σας προκαλέσει το ενδιαφέρον, μιας και παίζοντας με φίλους τα οποιαδήποτε προβλήματα παρουσιάζει η A.I. των συναδέλφων σας εξαφανίζονται, παραμένει όμως μια αρκετά «πρόχειρη» λύση, ειδικά αν αναλογιστούμε πως το multiplayer του Dragon Rising δεν τα πήγαινε και τόσο άσχημα.



Γραφικά
Η γραφική παρουσίαση του Red River είναι αντίστοιχη με αυτή του προκάτοχού του, με ελάχιστες βελτιώσεις αλλά και τραγικές απροσεξίες. Οι χαρακτήρες αποδίδονται αρκετά καλά, με το motion capture να δίνει ρέστα, αν και σε κάποιες περιπτώσεις τα σπασίματα είναι αναπόφευκτα. Το περιβάλλον είναι αχανές, και με ελάχιστη έως μηδαμινή βλάστηση, πράγμα που σημαίνει πως μπορείτε να διακρίνετε εχθρούς και χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος ακόμα και σε μεγάλες αποστάσεις, μην περιμένετε όμως η ποιότητα αυτών να είναι άριστη.

Αρκετές φορές είναι εμφανής η χρήση υποδεέστερων textures, κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει μόνο σε μεγάλες αποστάσεις. Το ίδιο ισχύει και για τον σχεδιασμό των όπλων, που δεν είναι σε καμία περίπτωση άσχημος, αλλά θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος. Το παιχνίδι είναι μεν όμορφο, αλλά θυμίζει επιεικώς παιχνίδι διετίας στους περισσότερους τομείς. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του όμως είναι ο φωτισμός του περιβάλλοντος, όπου όλα παρουσιάζονται με μια μουντή, πορτοκαλοκόκκινη απόχρωση. Καταλαβαίνουμε την ανάγκη των δημιουργών να αποδώσουν το περιβάλλον με αυτό τον τρόπο, θα προτιμούσαμε όμως κάτι που δεν θα μας κατέστρεφε τα μάτια.

Ήχος
Σε αντίθεση με το Dragon Rising, το Red River έχει μουσική επένδυση, έστω και με τη μορφή ραδιοcd στα τζιπάκια. Με ένα σύνολο αρκετά «δυνατών» κομματιών, με αποκορύφωμα το Symphony of Destruction των Megadeth, η μουσική ανεβάζει σιγά-σιγά την ένταση της μάχης πριν από κάθε αποστολή, χαρακτηριστικό που λείπει από όλα σχεδόν τα shooters. Οι λοιποί ήχοι είναι προσεγμένοι, οι πυροβολισμοί και οι ομιλίες των στρατιωτών ακούγονται με γεωγραφική ακρίβεια στο πεδίο της μάχης, ενώ το μοναδικό πρόβλημα είναι μικροδιαφορές του επιπέδου της έντασης σε σχέση με την πραγματικότητα.



Το voice acting κυμαίνεται σε ικανοποιητικά επίπεδα, με μοναδικό μελανό σημείο τις υπερβολικές σε συχνότητα βωμολοχίες των στρατιωτών. Ο επιλοχίας σας επίσης κάτι παθαίνει και τον πιάνει η πολυλογία σε κάθε βόλτα με το τζιπ, αναλύοντας τους κινδύνους της αποστολής και σχολιάζοντας τα πολιτικά δρώμενα της περιοχής, σε τέτοιο βαθμό που ξεπερνά τα όρια και καταντά σπαστικός. Θα μπορούσατε βέβαια να κλείσετε εντελώς τα ηχεία με το που μπείτε στο hummer, έτσι όμως ρισκάρετε να χάσετε επικές ατάκες του στυλ «αν κάνεις λάθος θα σε κοπανήσω τόσο δυνατά που δεν θα σε βρίσκει ούτε το google» και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Επίλογος
Καλώς η κακώς, το Operation Flashpoint: Red River είναι από τα λίγα ρεαλιστικά πολεμικά παιχνίδια που έχουν απομείνει. Απ’ ότι φαίνεται η Codemasters αποφάσισε να μην το εντάξει στις κατηγορίες του πολεμικού εξομοιωτή ή του «τυπικού» shooter, αλλά κάπου ενδιάμεσα, προσθέτοντας απλά στοιχεία και από τις δυο προαναφερθείσες κατηγορίες. Το παιχνίδι δεν είναι σε καμία περίπτωση άσχημο, ούτε τόσο δύσκολο όπως οι εξομοιωτές τύπου ArmA, γι’ αυτό το λόγο άλλωστε ίσως προσελκύσει όσους παίκτες έχουν βαρεθεί τα παιχνίδια τύπου CoD και Battlefield και αναζητούν το κάτι διαφορετικό. Πιθανότατα όμως ο εν λόγω τίτλος θα επισκιαστεί το 2012 με την κυκλοφορία του ArmA 3.

Θετικά:
- Ικανοποιητικό σενάριο
- Συνοχή στις αποστολές
- Μουσική επένδυση

Αρνητικά:
- Προβληματική Α.Ι.
- Έλλειψη ανταγωνιστικού multiplayer
- Άθλιος φωτισμός στο περιβάλλον
- Ανά διαστήματα εκνευριστικό voice acting

Βαθμολογία
Γραφικά: 6.5
Ήχος: 7
Gameplay: 7
Αντοχή: 6
Γενικά: 6.5

Συμπαθητικό, αλλά ως εκεί. Δεν προσφέρει ουσιαστικά τίποτε παραπάνω από τα υπόλοιπα tactical shooters.

Αντώνης Παπαθανασίου