Conduit 2

Conduit 2
«Πυροβολημένοι»…απ’ τα αποδυτήρια




Σε μία περίοδο όπου οι ποιοτικοί τίτλοι για το Wii είναι ελάχιστοι, η High Voltage Software έχει βαλθεί τα τελευταία χρόνια να αναπτύσσει διαρκώς games για την κονσόλα της Nintendo. Ο πιο αναγνωρισμένος από αυτούς ήταν το The Conduit, ένα First-Person Shooter που άφησε καλές εντυπώσεις στο προπέρσινο lineup. Ήταν επόμενο λοιπόν να υπάρξει και συνέχεια.

Με μια πρόχειρη ματιά, το sequel δείχνει ότι προσπαθεί να εξελιχθεί σε όλους τους τομείς. Με μια πιο προσεκτική εξέταση όμως, θα διαπιστώσετε ότι τελικά…κάτι δεν πάει καλά. Τόσο τα τραγικά προγραμματιστική λάθη, όσο και οι τεχνικές προδιαγραφές –που περιορίζονται λόγω Wii- αφήνουν πολλά ερωτηματικά για το αν μπορεί η σειρά να σταθεί πλέον με αξιώσεις απέναντι στα υπόλοιπα FPS.

Σενάριο
Η υπόθεσή του Conduit βασίζεται κυρίως στην μυθολογία των Σουμέριων. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι οι Annunaki, μία ομάδα από θεότητες που λάτρευαν οι Σουμέριοι, ήταν στην ουσία εξωγήινοι που χρησιμοποιούσαν τους ανθρώπους ως σκλάβους. Ελέγχοντας για άλλη μια φορά τον Michael Ford -πρωταγωνιστή του παιχνιδιού- και ψάχνοντας σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, μπουντρούμια κι άλλα απόκρυφα σημεία, προσπαθείτε να ξεσκεπάσετε αποδεικτικά στοιχεία συνομωσιών τα οποία βρίσκονται κρυμμένα σε αντικείμενα που βασίζονται στην τεχνολογία των Σουμέριων. Η για να το πούμε πιο απλά, επιχειρείτε να σταματήσετε τον John Adams (δηλαδή τον «μεγάλο κακό») από το να καταστρέψει τον κόσμο.

Το ύφος του Ford είναι αρκετά cool, καθώς προσπαθεί μέσα από ανάλογες ατάκες, να κλέψει τις εντυπώσεις με τα σχόλιά του. Κατά βάση όμως το σκηνικό είναι τόσο γνώριμο και οι διάλογοι τόσο «ρηχοί», που ακόμα κι ο Λιακόπουλος δεν θα έβρισκε κανένα ενδιαφέρον στο να παρακολουθήσει την εξέλιξη της πλοκής, πέρα από την απλή περιέργεια του τι θα συμβεί στο τέλος.

Αποστολές
Αν είχατε παίξει το The Conduit τότε δεν θα βρείτε ιδιαίτερα πρωτοποριακά στοιχεία στο δεύτερο μέρος, που να μπορούν με αξιώσεις να τραβήξουν το ενδιαφέρον σας. Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να σκοτώνετε ότι κινείται μπροστά σας και βλέποντας το περιβάλλον γύρω σας, ενώ μέσω μιας ειδικής σφαίρας (την επονομαζόμενη “ASE”), επιχειρείτε να ξεσκεπάσετε μυστικά αντικείμενα, πράγμα απαραίτητο για να μπορέσετε να προχωρήσετε.

Όσο προχωρούν οι αποστολές, τα πλάσματα που αντιμετωπίζετε γίνονται ολοένα και πιο… γλοιώδη και επικίνδυνα. Οι μάχες λαμβάνουν χώρα κυρίως σε κλειστούς χώρους, όπου επικρατεί αποπνιχτική και μυστηριώδης ατμόσφαιρα, αλλά και σε ανοιχτές περιοχές που απαρτίζονται από μισοκατεστραμμένα τοπία.

Τα όπλα είναι καθαρά φανταστικού τύπου. Θα συναντήσετε τόσο τυπικά αυτόματα, shotguns, rocket launchers και snipers, όσο (κυρίως) φαντεζί ονόματα όπως Deatomizer MK4 (εκτοξευτής λέιζερ), TPC Launcher ή ακόμα πιο περίεργα, σαν το Widowmaker turret. Τόσο το armor, όσο και τα όπλα σας, δέχονται upgrades, τα οποία αγοράζονται στο ξεκίνημα κάθε level.

Χειρισμός
Ένας βασικός πονοκέφαλος που σίγουρα θα σας απασχολήσει στο Conduit 2 είναι ο χειρισμός του. Η χρήση του Wiimote είναι δυστυχώς κάκιστη, κυρίως λόγω της δύσκολης στόχευσης. Πρακτικά είναι πολύ πιο εύκολο να στοχεύσετε με το gamepad παρά με το Wiimote, καθώς υπάρχει ένα μικρό lag στην ανταπόκριση των κινήσεών σας, που σε συνδυασμό με το πεσμένο frame rate, δυσκολεύει ακόμα και όσους παίζουν εδώ και χρόνια με motion controllers. Επιπλέον, τα default controls σας βάζουν να κάνετε reload και zoom με το d-pad κάτι που πρακτικά δεν βολεύει καθόλου.

Για αρχή θα χρειαστεί να αλλάξετε όλες αυτές τις ρυθμίσεις από τα options και να πειραματιστείτε αρκετά, ειδικά με το sensitivity, για να μπορέσετε να βγάλετε άκρη. Φυσικά, όπως έχουμε δει και σε άλλα FPS του Wii, έτσι και εδώ, το να στρίψετε 180 μοίρες για να πυροβολήσετε κάποιον που σας ακολουθεί είναι στις περισσότερες περιπτώσεις αρκετά δύσκολο.

Σύστημα κάλυψης στο Conduit 2 δεν υπάρχει, επομένως με το κουμπί του crouch θα πρέπει είτε να σκύβετε και να «κολλάτε» πάνω σε αντικείμενα, είτε (κρατώντας το πατημένο) να τρέχετε προς την κατεύθυνση όπου στοχεύετε. Ακόμη, η ρίψη χειροβομβίδας γίνεται στο σημείο που βρίσκεται ο στόχος, απλά κινώντας το nunchuk απότομα. Ωστόσο, η καμπύλη που παίρνει κάθε φορά, θα σας αναγκάσει να την πετάτε κοιτώντας λίγο πιο χαμηλά, προκειμένου να μην προσκρούσει σε καμιά προεξοχή ταβανιού και σας έρθει πίσω συστημένη!

Προβλέψιμοι...όσο δεν παίρνει
Οποιοδήποτε από τα πέντε επίπεδα δυσκολίας κι αν επιλέξετε, υπάρχει ένα κοινό σημείο αναφοράς. Ότι οι εχθροί σας θα συμπεριφέρονται μονίμως σαν ρομπότ. Πραγματικά το A.I. είναι τόσο τραγικό, ώστε κανείς δεν έχει την αίσθηση του κινδύνου ή τον φόβο ότι θα πεθάνει από τις σφαίρες σας. Ανάλογα με το επίπεδο των στρατιωτών, θα δείτε άλλους να καλύπτονται κι άλλους να στέκονται απλά ακίνητοι και εκτιθέμενοι προσπαθώντας να σας πυροβολήσουν, λες και έχουν ήδη πάρει την απόφαση να πεθάνουν. Η πλάκα είναι ότι τις περισσότερες φορές «δεν νιώθουν» από τις σφαίρες σας, δηλαδή δεν αντιδρούν, παρά μόνο σωριάζονται μία και καλή όταν πεθάνουν.

Mr. Ford, πότε θα ξανασώσετε τον κόσμο;

Τα προβλήματα στην τεχνητή νοημοσύνη κάνουν την εμφάνισή τους ακόμα και σε πιο περίπλοκες λειτουργίες. Όταν κάποιος καλύπτεται, πάντοτε μένει εκτεθειμένος, οι χειροβομβίδες που πετάγονται συχνά προσκρούουν σε τοίχους και βρίσκουν τους…ιδιοκτήτες τους αντί για εσάς, ενώ για πλαγιοκόπηση ουδείς λόγος. Όποτε τα βρείτε σκούρα, απλά τρέχετε μερικά βήματα πίσω, κάνετε regen την ζωή σας και συνεχίζετε να πολεμάτε ακάθεκτοι.

Οι μάχες με τα bosses παρουσιάζουν λίγο μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Παρότι οι κινήσεις τους είναι επαναλαμβανόμενες, η μπάρα ενέργειάς τους είναι σχετικά μεγάλη, τόσο ώστε να παιδεύεστε μαζί τους για αρκετά λεπτά. Για να τα βγάλετε πέρα θα χρειαστεί να κρατήσετε σεβαστή απόσταση και βέβαια να πραγματοποιήσετε αρκετά reload.

Η διάρκεια ζωής του The Conduit είναι ένα ακόμη βασικό μειονέκτημά του. Το campaign να διαρκεί γύρω στις 5-6 ώρες και δεν έχει να προσφέρει τίποτα το συναρπαστικό. Η εξέλιξη του σεναρίου και της δράσης είναι αναμασημένη τροφή από άλλα FPS, ενώ η χαμηλή δυσκολία ίσως σας αναγκάσει να παίξετε στο ανώτερο επίπεδο, για να κερδίσετε μερικά ακόμη πολύτιμα λεπτά παιχνιδιού.

Multiplayer
Το Conduit 2 υποστηρίζει από φέτος split-screen στην ίδια κονσόλα για 2-4 παίκτες, τόσο σε ανταγωνιστικό επίπεδο, όσο και σε co-op. Ξεχωρίζουν διάφορα modes, όπως το Invasion (παραλλαγή του Firefight απ’ το Halo) όπου αντιμετωπίζετε κύματα εχθρών, έχοντας περιορισμένες ζωές ο καθένας.

Φυσικά υπάρχει και online mode, το οποίο ωστόσο δεν σφύζει από ζωή όπως θα περιμένατε. Υπάρχουν 12 χάρτες και διάφορα ενδιαφέροντα modes, στα οποία όμως δεν υπάρχει πάντοτε αρκετός κόσμος για να παίξει. Θα συναντήσετε τα τυπικά Free-For-All (Deathmatch), Team Deathmatch και Team Objective, όπου κάθε ομάδα αναλαμβάνει μία συγκεκριμένη αποστολή, όπως το να καταλάβει σημεία στον χάρτη ή να «σκοράρει» με το ASE στη βάση του εχθρού, κάτι που θυμίζει το γνωστό Capture the Flag. Η σφαίρα ASE χρησιμοποιείται και στο Free For All, όπου στο ASE Ball όλοι οι συμμετέχοντες προσπαθούν να κρατήσουν την μία και μοναδική σφαίρα που υπάρχει, σκοράροντας έτσι πόντους για κάθε δεύτερο που την έχουν στην κατοχή τους.

Στο Online του Conduit 2 υποστηρίζονται συνολικά έως και 12 παίκτες, ανάλογα με το mode, αλλά σπάνια θα δείτε τα matches γεμάτα, καθώς το activity είναι περιορισμένο. Για να αποδίδουν σωστά τα frames, ο σχεδιασμός των maps είναι υποτυπώδης και τα γραφικά μοιάζουν λίγο έως πολύ «πετσοκομμένα», δίνοντάς σας την αίσθηση ότι παίζετε το παιχνίδι σε beta. Δύσκολα λοιπόν θα βρείτε αντιπάλους σε όλα τα modes, ενώ αρκετές φορές θα καταλήξετε να παίζετε με τα ίδια άτομα.

Γραφικά-Ήχος
Η High Voltage έδωσε φέτος ιδιαίτερη βάση στα cutscenes, εκεί όπου εκμεταλλεύεται πλήρως την υπολογιστική ισχύ του Wii, πετυχαίνοντας εύστοχες παρουσιάσεις. Γενικά όμως στον in-game σχεδιαστικό τομέα δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας.

Τα textures με τα οποία έχουν σχεδιαστεί οι χαρακτήρες είναι πολύ φτωχά σε ποιότητα και το anti-aliasing ανύπαρκτο, ενώ το lipsync δείχνει σε πολλά σημεία τις αδυναμίες του. Το περιβάλλον έχει σχεδιαστεί με σαφώς καλύτερη επιμέλεια, καθώς τα φουτουριστικά τοπία παρουσιάζουν ιδιαίτερη ποικιλομορφία, σε σημείο που να μην βαριέται το μάτι, με εξαίρεση ίσως τον πρώτο κόσμο που στερείται φαντασίας.

Οι διάλογοι θυμίζουν κατά γενική ομολογία μεταγλώττιση τηλεοπτικού καρτούν και όχι ταινία δράσης. Οι φράσεις εμπεριέχουν πολλά τυπικά κλισέ, ενώ οι ερμηνείες παραείναι στημένες στα περισσότερα σημεία. Τέλος, τα ηχητικά εφέ έχουν μέτρια απόδοση, ενώ το soundtrack (όποτε παίζει) καταφέρνει με τις διακυμάνσεις του να σας κρατήσει σε εγρήγορση.

Μία από τα ίδια
Από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, το Conduit 2 αποτελεί κακέκτυπο του πρώτου μέρους. Η μικρή διάρκειά του, τα τεχνικά προβλήματά του και τα τεχνικά σημεία του, «φωνάζουν» από τα πρώτα κιόλας λεπτά ότι αυτό το First-Person Shooter δεν έχει και πολλά να δώσει. Τουλάχιστον, αν απομονώσουμε τις επιλογές που μας δίνονται στο multiplayer, τότε ίσως έχουμε να κάνουμε με το μόνο αξιόλογο FPS επιστημονικής φαντασίας στο Wii.

Θετικά:
- Καλοδουλεμένα cutscenes
- Υποστηρίζει split-screen 2-4 παικτών

Αρνητικά:
- Η σκόπευση είναι πονοκέφαλος
- Υποτυπώδες A.I.
- Προβληματικά textures
- Τραγικές ερμηνείες
- Μικρή διάρκεια στο campaign

Βαθμολογία
Γραφικά: 7
Ήχος: 7.5
Gameplay: 6.5
Αντοχή: 6
Γενικά: 6.5

Η High Voltage μας προσγειώνει…ανώμαλα σε ένα προχειροφτιαγμένο sequel.

Μάνος Γρυπάρης