Dragon Age II

Ένα sequel με περισσότερα action στοιχεία.

Ας ξεκινήσουμε με μια σύντομη αναφορά πάνω στο Dragon Age: Origins. Ο τίτλος της BioWare που κυκλοφόρησε το 2009, θεωρήθηκε από πολλούς -και όχι άδικα- ένα από τα καλύτερα RPG της περιόδου. Μπορεί να είναι υπερεκτιμημένος σαν τίτλος, όμως αποδίδει φόρο τιμής με τον καλύτερο τρόπο στα κλασσικά Computer RPG της BioWare και της Interplay μέσα από το σύνθετο gameplay του. Θυμίζοντας ιδιαίτερα τα Neverwinter Nights, ακόμα και τα Icewind Dale και Baldur’s Gate σε επίπεδο τακτικής κατά την διάρκεια της μάχης, έγινε άμεσα αποδεκτό από το hardcore RP κοινό και όχι μόνο.

Όταν ανακοινώθηκε το sequel του Dragon Age, οποιοσδήποτε είχε ασχοληθεί με τον πρώτο τίτλο, θα περίμενε μεταξύ άλλων, να διατηρηθεί αυτούσιο το συγκεκριμένο σύστημα μάχης, που έχει εξαφανιστεί από τα RPG τα τελευταία χρόνια. Αν και το παιχνίδι βγήκε σχετικά γρήγορα, δείχνει ιδιαίτερα δουλεμένο στους επιμέρους τομείς, αλλά υπάρχουν μερικά σημεία που τονίζουν την προσπάθεια της BioWare να προσεγγίσει το κοινό των κονσολών, που δεν έμεινε ιδιαίτερα ευχαριστημένο από την πρώτη προσπάθεια.

Η ιστορία συνεχίζεται
Το σενάριο παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια ενός Dward, ο οποίος αφηγείται μία ιστορία σε μία ομάδα (των Chantry) που τον ανακρίνει. Πριν ακόμα δημιουργήσετε το χαρακτήρα σας, μαθαίνετε πως έγινε γνωστός με την επωνυμία “The Champion”, κάτι που προδιαγράφει το μέλλον και την πορεία σας.

Ο ήρωας που αναλαμβάνετε αυτή τη φορά ονομάζεται Hawke. Στα πρότυπα του John Sheppard που μας έχει συνηθίσει η BioWare από το Mass Effect, μπορεί να είναι είτε θηλυκού, είτε αρσενικού γένους. Αφήνοντας την κατοικία σας στο Lothering, φυγαδεύετε την οικογένειά σας μακριά από τον τρόμο του Blight που έλαβε χώρα στο Origins. Στο δρόμο όμως χάνετε τον αδερφό σας (ή την αδερφή σας, αναλόγως το class που έχετε επιλέξει) από την επίθεση των Darkspawn. Ακολούθως, καταλήγετε στο Kirkwall, μαζί με πολλούς συμπατριώτες σας από το Ferelden, μια οχυρωμένη παραθαλάσσια πόλη,. Εκεί, ξεκινώντας από τα χαμηλά, θα προσπαθήσετε να οδηγήσετε τον ήρωά σας στη δόξα, μέσα από ατελείωτα quests και γενναίες πράξεις.

Σε γενικές γραμμές το σενάριο είναι κατώτερο από αυτό του Dragon Age: Origins, τόσο σε μεγαλοπρέπεια όσο και σε σύνδεση μεταξύ των παράλληλων ιστοριών. Απουσιάζει τελείως η κεντρική σημαντική αποστολή και η όποια πιθανή θεία δίκη του ήρωα, που απλά καλύπτεται από μικρά γεγονότα. Αυτό δε σημαίνει ότι η αφήγηση χάνει το ενδιαφέρον της. Αντιθέτως, ξεκινάτε απ’ το σημείο μηδέν και στην πορεία ανακαλύπτετε νέους χαρακτήρες και εμπλέκεστε σε σημαντικά γεγονότα. Κατά ένα μεγάλο βαθμό όμως, λείπει η αίσθηση της επικής ιστορίας που θα κάνει την πλάτη σας να ανατριχιάσει.

Questing στο Kirkwall
Ολόκληρη η ιστορία διαδραματίζεται στην πόλη του Kirkwall και στις γύρω περιοχές. Καλείστε λοιπόν να φέρετε εις πέρας μια σειρά από αποστολές. Τα quests που αναλαμβάνετε χωρίζονται σε υποκατηγορίες μέσα στο journal, ανάλογα με την χρησιμότητά τους. Έτσι, πέρα από τα main quests, υπάρχουν αρκετά secondary, side-quests, φήμες που καλείστε να επιβεβαιώσετε και αποστολές που αφορούν τους συντρόφους σας. Η κατανομή τους μέσα στο journal είναι ιδιαίτερα βολική και θα ήταν ακόμα καλύτερη αν αναγράφονταν όλα τα στάδια του κάθε quest και όχι μόνο το τελευταίο. Ειδικά σε αποστολές μεγάλης διάρκειας με ενδιάμεσα κενά, θα ήταν προτιμότερο να μπορείτε να διαβάσετε από την αρχή τι έχει συμβεί και τι πορεία έχετε χαράξει.

Από τον κεντρικό χάρτη επιλέγετε σε ποια περιοχή της πόλης ή των γύρω βουνών θα μεταβείτε και αν αυτό θα γίνει μέρα ή νύχτα. Η διαφορά πέρα από το πασιφανές (φωτισμοί) είναι πως τη νύχτα υπάρχουν περισσότεροι ελεύθεροι εχθροί με τη μορφή ληστών, ενώ μόνο την ημέρα θα συναντήσετε εμπόρους. Ο σχεδιασμός των επιπέδων είναι αρκετά σύνθετος, δίνοντας έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα σε κάθε χάρτη, ακόμα και αν στην ουσία περιγράφει την ίδια γεωγραφική τοποθεσία. Το μειονέκτημα είναι ότι από ένα σημείο και έπειτα θα νιώσετε ότι περνάτε από τα ίδια σημεία ξανά και ξανά, για διαφορετικό λόγο όμως κάθε φορά. Υπάρχουν μικρές αλλαγές στα επίπεδα, όπως νέοι χώροι ή NPC που εμφανίζονται, αλλά το πρόβλημα δυστυχώς παραμένει. Οι τοποθεσίες μπορεί να είναι καλές, αλλά είναι λίγες.

Τα quests είναι πραγματικά πάρα πολλά σε αριθμό, περισσότερα από αυτά του Origins, αλλά είναι αισθητά πιο σύντομα σε διάρκεια. Ξεχάστε τα ατελείωτα dungeons που κατεβαίνατε με σκοπό να βρείτε τον NPC που θα σας στείλει ακόμα πιο βαθιά στην αναζήτηση για κάποιο αντικείμενο. Η συνταγή αυτή τη φορά είναι πιο απλή, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις θα χρειαστεί να διανύσετε τρία με τέσσερα δωμάτια και δυο ομάδες εχθρών, πριν φτάσετε στον τελικό προορισμό σας, που συνήθως σας περιμένει και κάποιο μικρό ή μεγαλύτερο boss.

Πέρα από τις συνηθισμένες αποστολές όπου ο ήρωάς σας μετατρέπεται σε... courier, θα συναντήσετε ορισμένες πραγματικά μοναδικές ιστορίες και ιδιαίτερους χαρακτήρες. Όσοι έχετε παίξει το Mass Effect καταλαβαίνετε απόλυτα το ταλέντο της BioWare σε αυτό τον τομέα. Αν επίσης, έχετε ασχοληθεί εκτενώς με το πρώτο μέρος ή αν έστω διαβάζετε το σχετικό lore από τα codexes, σίγουρα κάποια από αυτά τα quests θα σας βυθίσουν αμέσως στον κόσμο του Ferelden.

Διάλογοι
Η παραπάνω ιστορία ακολουθεί το κλασικό αφηγηματικό τρίπτυχο δράση-ενδιάμεσες σκηνές-διάλογοι. Οτιδήποτε συμβαίνει, παρουσιάζεται με έναν από αυτούς τους τρόπους. Το κομμάτι των διαλόγων έχει γίνει πιο συμπιεσμένο, δίνοντας γρηγορότερο ρυθμό στο gameplay. Η συμπίεση αυτή έγινε ακριβώς όπως στο Mass Effect, αλλά ίσως πιο παρατραβηγμένα. Οι απαντήσεις δηλαδή που καλείστε να επιλέξετε στιγματίζονται από ένα σύμβολο που παραπέμπει στις συνέπειες της κάθε επιλογής.

Μπορείτε να διαλέξετε επιθετική ή ηρωική στάση απέναντι σε κάποιο γεγονός, ακόμα και να δώσετε ειρωνική απάντηση σε κάποιον χαρακτήρα. Το κακό με αυτό τον τρόπο είναι ο περιορισμένος αριθμός απαντήσεων, που οδηγεί σε τυφλοσούρτη, αν το επιτρέψετε. Αποφασίζετε τι χαρακτήρα θέλετε να παίξετε και απλά πατάτε την αντίστοιχη απάντηση, χωρίς καν να τη διαβάσετε. Ενώ έγινε μια τέτοια αλλαγή στο σύστημα διαλόγων, δεν συνέβη το ίδιο και με το alignment του χαρακτήρα (evil/good και paragon/renegade), το οποίο είναι άφαντο. Παραμένει παρόλα αυτά η μπάρα που παρουσιάζει τη σχέση του πρωταγωνιστή με καθέναν από του συντρόφους του. Σε περίπτωση ακραίας σχέσης (πολύ φίλος ή μισητός εχθρός) ο εκάστοτε ήρωας αποκτάει και κάποιο bonus skill.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, το μοτίβο αυτό εξαφανίζεται και τίθενται πολύ σημαντικά διλήμματα. Δε θα αντιμετωπίσετε ιδιαίτερες σπαζοκεφαλιές, απλά σε κάποια σημεία σίγουρα θα σας πάρει λίγο χρόνο να αναλογιστείτε την επιλογή σας και τις συνέπειές της. Ότι και να γίνει πάντως, επηρεάζεται αυτούσιο το κάθε quest, ίσως και κάποιο αλληλένδετο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζεται ο βασικός κορμός της ιστορίας.

Η μάχη έχει πολύ πιο γρήγορο ρυθμό και περιορίζει σε ένα μεγάλο βαθμό τη χρήση στρατηγικής.

Inventory
Η πρώτη μεγάλη αλλαγή των προγραμματιστών στο Dragon Age 2, η οποία διαλύει το όποιο RPG πνεύμα είχε η σειρά, είναι το ασφυκτικά περιορισμένο inventory. Μπορείτε ελεύθερα να εξοπλίσετε αποκλειστικά τον/την Hawke, ενώ όλοι οι άλλοι έχουν διαθέσιμα μόνο τα δευτερεύοντα slots που προορίζονται για δαχτυλίδια και ζώνες. Σε κάποιους συντρόφους δεν μπορείτε να αλλάξετε ούτε καν τα όπλα τους, καθώς είναι δεμένοι μαζί τους με αιώνια... σεναριακά δεσμά.

Η αρχή αυτής της τακτικής έγινε με το πέρασμα από το πρώτο στο δεύτερο Mass Effect, αλλά εκεί είχε κάποιο νόημα, διότι το αποθηκευτικό σύστημα του πρώτου ήταν για κλάματα. Ωστόσο, το Origins δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα για να χρειάζεται τέτοια δραστική αλλαγή. Αντίθετα ακολουθούσε το πολύ πετυχημένο μοτίβο του Neverwinter Nights 2 και το πήγαινε κι ένα βήμα παραπέρα, με κοινό κεντρικό inventory για όλους τους ήρωες. Τώρα όμως, αυτή η «ελευθερία» που είχατε, δυστυχώς αλλάζει.

Επίσης, ένα σημάδι βιαστικής έκδοσης του τίτλου, είναι και τα εικονίδια των αντικειμένων που είναι τελείως γενικά και καθόλου περιγραφικά. Αυτό σημαίνει ότι κάθε ασπίδα, ότι διαφορά κι αν έχει πάνω στο avatar του ήρωα, στο inventory παρουσιάζεται ως μια ταπεινά σχεδιασμένη εικόνα ασπίδας. Τόση λεπτομέρεια έδωσαν σε άλλους τομείς, εδώ βρήκαν να τσιγκουνευτούν; Από την άλλη μεριά, αν το έκαναν εσκεμμένα σαν εικαστική παρέμβαση, τότε μάλλον απέτυχαν.

Ευτυχώς δεν είναι όλα μαύρα και υπάρχουν ορισμένες θετικές προσθήκες, όπως το junk tab. Σε αυτό το ξεχωριστό κομμάτι του inventory, πετάτε οποιοδήποτε αντικείμενο δε χρειάζεστε και το προορίζετε για πώληση. Όταν βρεθείτε σε κάποιον έμπορο πατάτε πολύ απλά το πλήκτρο “sell junk” και ξεφορτώνεστε όλα τα άχρηστα πράγματα που κουβαλάτε. Αυτό το σύστημα είναι αρκετά βολικό, αν και με τις παραπάνω απλοποίησεις, δε θα χρησιμοποιείτε ιδιαίτερα το inventory, επομένως μικρή σημασία έχει.

To crafting έχει γίνει αρκετά πιο απλό, τόσο στην εύρεση των υλικών, όσο και στην σύνθεσή τους. Η δημιουργία των φίλτρων ή των runes, αποτελεί πλέον... εξωτερική εργασία που αναλαμβάνουν ειδικοί έμποροι.

Classes & Skills
Παράλληλα με το φύλο του χαρακτήρα σας, διαλέγετε και το class του, ανάμεσα από τρία διαθέσιμα, τα Warrior, Mage και Rogue, τα οποία έχουν την ίδια σχεδόν υπόσταση που είχαν και στο πρώτο μέρος. Λέμε «σχεδόν», διότι υπάρχει ένας μικρός αλλά πολύ σημαντικός περιορισμός στη χρήση των όπλων.

Το σύστημα των skills του Origins ήταν απίστευτα πρωτοποριακό στον τομέα της κατανομής τους. Στην πράξη σας έδινε την απόλυτη ελευθερία να επιλέξετε τα όπλα στα οποία θα εξειδικευτεί ο ήρωας σας, ανεξαρτήτως κλάσης. Ένας warrior δηλαδή, μπορούσε να κουβαλάει δυο σπαθιά, έχοντας παράλληλα και τα ανάλογα skills για να υποστηρίξει την επιλογή του. Εδώ τα mechanics δεν σας επιτρέπουν κάτι τέτοιο, περιορίζοντάς σας στα κλασικά όπλα. Επομένως, οι warriors έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στο συνδυασμό ασπίδας/one-handed όπλου και σε ένα two-handed όπλο, όπως το greatsword, ενώ αν σας αρέσουν τα τόξα ατυχήσατε. Οι mages έτσι κι αλλιώς έχουν αποκλειστικά το staff τους, ενώ οι rogues διαλέγουν ανάμεσα σε τόξο ή duals. Αυτές ήταν άκρως περιοριστικές και στενόμυαλες επιλογές από τους σχεδιαστές.

Η ποικιλία των skills βέβαια, είναι και πάλι υψηλού επιπέδου. Ανάλογα με το class του κάθε ήρωα, σας δίνεται ένας μεγάλος συνδυασμός επιλογών. Ενδεικτικά οι rogues μπορούν να εξαφανιστούν και να μεταφερθούν άμεσα δίπλα σε κάποιον άλλο ήρωα για υποστήριξη, ενώ οι warriors έχουν την δυνατότητα να τραβήξουν όλους τους εχθρούς πάνω τους και να τους κατατροπώσουν με ένα χτύπημα. Οι mages ξεφεύγουν για μερικά βήματα, αφού τα spells, εκτός από εντυπωσιακά στην εκτέλεση, είναι και ιδιαίτερα χρήσιμα στη μάχη, αρκεί να τα χρησιμοποιήσετε την σωστή στιγμή.

Καλώς ή κακώς τα στατιστικά των ιδιοτήτων είναι αρκετά “λακωνικά” . Κάθε skill ή κομμάτι εξοπλισμού έχει μια με δυο ιδιότητες το πολύ, ανεβάζοντας αριθμητικά τα στατιστικά μάχης ή τις αντιστάσεις σας. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπερδευτείτε (ειδικά αν έχετε ασχοληθεί με οποιονδήποτε τίτλο βασισμένο στο D&D) αφού σας παρέχονται όλα στο πιάτο. Αν κάνετε τις σωστές επιλογές και τις μοιράσετε σωστά στους χαρακτήρες της ομάδας σας, θα ξεμπερδεύετε με τις μικρομεσαίου επιπέδου μάχες τάχιστα.

Σημειώστε ότι όλο το party σας ελέγχεται από το σύστημα των tactics. Όποιον ήρωα δεν ελέγχετε τον χειρίζεται η A.I., της οποίας τις εντολές αλλάζετε από το σχετικό μενού. Αν επιθυμείτε μια πιο αυθεντική εμπειρία και θέλετε να έχετε τον απόλυτο έλεγχο της μάχης, απενεργοποιήστε καλύτερα τελείως τα tactics.

Σύστημα μάχης
Η στροφή που έχει γίνει στο σύστημα μάχης είναι παραπάνω από πασιφανής. Υπάρχει μια ιδιαίτερη προσπάθεια της BioWare να αλλάξει τον τρόπο και τον ρυθμό που εκτυλίσσονται οι μάχες, κάνοντας τον τίτλο της πιο προσιτό στις κονσόλες, σε σχέση με το πρώτο μέρος.

Βασικότερη και ταυτόχρονα τραγικότερη αλλαγή, είναι η αφαίρεση της ισομετρικής κάμερας που βρισκόταν πάνω από τους ήρωες. Δεν υπάρχει ούτε καν κάποιου είδους zoom-out, κάτι που δυσκολεύει σε πολύ μεγάλο βαθμό την σύνθεση τακτικής πριν από τη μάχη. Είναι πρακτικά αδύνατο -στις περισσότερες περιπτώσεις- να σημαδέψετε από απόσταση τα spells περιοχής ή απλά να μετακινήσετε σε κάποιο απομακρυσμένο σημείο τον ήρωά σας, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι άμεσα ορατό από την κάμερα τρίτου προσώπου. Αυτό σύμφωνα με τους δημιουργούς έγινε για να εμπλουτιστούν οι οροφές των χώρων σχεδιαστικά, κάτι που θα παρεμπόδιζε η ύπαρξη της συγκεκριμένης κάμερας. Δε νομίζω πάντως, ότι έπεισαν κανέναν με αυτή τη δικαιολογία.

Από εκεί και πέρα η δράση έχει καλύτερο ρυθμό και οι μάχες είναι ασταμάτητες, αφήνοντάς σας να επιλέξετε το real-time ή το turn-based mode. Η λειτουργία αυτή είναι όπως την έχουμε συνηθίσει στους υπόλοιπους τίτλους της εταιρείας και ενεργοποιείται απλά με το space.

Θα μπορούσε κάποιος να αναφέρει παραδείγματα του παρελθόντος, όπως τα Star Wars: Knight of the Old Republic, κατηγορώντας την παρόμοια έλλειψη τακτικής εξαιτίας της κάμερας τρίτου προσώπου. Η διαφορά έγκειται στους χώρους που διαδραματίζονται οι μάχες. Το KotoR είχε με ελάχιστες εξαιρέσεις κλειστά δωμάτια με στενούς διαδρόμους και το party σας αποτελούνταν μόνο από τρεις χαρακτήρες. Η σειρά Dragon Age μας έχει συνηθίσει σε ανοιχτούς χώρους, όπου μπορούν οι τακτικές και τα spells περιοχής (area of effect) να πραγματοποιηθούν, συν ότι το party έχει τέσσερις χαρακτήρες με πολλούς συνδυασμούς.

Ο δεύτερος λόγος μειωμένης παρουσίας της τακτικής στις μάχες δεν έχει να κάνει με τον έλεγχο των ηρώων σας, αλλά με τους εχθρούς. Οι αντίπαλοί σας δεν παρουσιάζονται αυτούσιοι εξαρχής μπροστά σας στην έναρξη της μάχης σαν ομάδα, αλλά σε κύματα. Αυτό πέρα από παραπομπή του gameplay σε Αction RPG, τύπου Torchlight, καταντάει τρομερά εκνευριστικό όσον αφορά στην τακτική που θα ακολουθήσετε και τα mana/stamina points που θα σπαταλήσετε, αφού δεν είναι δυνατόν να υπολογίσετε τον αριθμό των εχθρών.

Στο Origins βλέπατε εξαρχής την θέση και τον αριθμό των αντιπάλων και αντίστοιχα τοποθετούσατε την ομάδα σας, δίνοντάς τους τις απαραίτητες εντολές. Εδώ συμβαίνει ακριβώς το ίδιο σε πρώτη φάση, αλλά στη συνέχεια και αφού αδειάσετε την οθόνη από εχθρούς, μια δεύτερη (και τρίτη ενίοτε) ομάδα αντιπάλων εμφανίζεται από το πουθενά. Ο οποιοσδήποτε στρατηγικός ρεαλισμός υπήρχε στη μάχη, αντικαθίσταται πλέον από μια αίσθηση “κλεψιάς” από πλευράς του παιχνιδιού, που εμφανίζει...κακούληδες από εκεί που δεν το περιμένατε.

Σε γενικές γραμμές, αντί για λίγους και δυνατούς αντιπάλους, στο Dragon Age II έχουμε πολλούς και μικρότερους, κάτι που τονίζει την απλοποίηση της μάχης. Μερικά συντονισμένα χτυπήματα όλης της ομάδας εναντίον ενός μικρού αντιπάλου, δεν αντιστοιχούν σε καμία περίπτωση στην αντιμετώπιση ενός δυνατού εχθρού με “σηκωμένες” άμυνες, που απαιτεί συνδυασμένες κινήσεις και επιθέσεις με skills και spells.

Γραφικά
Στο sequel του Dragon Age, οι χαρακτήρες έχουν ποιότητα ανάλογη του πρώτου μέρους, με κυριότερο στοιχείο την ποικιλία στα πρόσωπα των NPC, που δίνει μεγάλο βάθος στην αφήγηση. Αυτό είναι άλλωστε ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του πρόσφατου Arcania: Gothic 4, όπου βλέπαμε χαρακτήρες με πανομοιότυπα πρόσωπα, κάτι που ευτυχώς δεν συναντάται εδώ. Τα πρόσωπα έχουν σχεδιαστεί με λεπτομέρεια, την οποία για να αντιληφθείτε καλύτερα, αρκεί να παρατηρήσετε τις κινήσεις των ματιών του ήρωα σε κάποιο από τα κοντινά πλάνα των διαλόγων. Οι κόρες κάνουν μικρές απότομες κινήσεις και τα βλέφαρα ανοιγοκλείνουν ανά διαστήματα.

Τα τέρατα είναι λίγο πολύ ίδια με πριν, αλλά έχουν πιο καλοσχεδιασμένα textures. Ορισμένα εξ αυτών δε, είναι εξαιρετικά σε σύλληψη, όπως οι αράχνες που είναι κυριολεκτικά σιχαμερές και τα Shades που μοιάζουν απίστευτα με τα Geth του Mass Effect. Παρότι εξαιτίας των φωτισμών και των χρωμάτων, όλες οι τοποθεσίες έχουν ένα πιο σκοτεινό τόνο, οι χαρακτήρες σε γενικές γραμμές δείχνουν να τείνουν περισσότερο σε “καρικατούρες”. Αν δείτε τα Elves θα καταλάβετε αμέσως αυτή την έννοια. Τα μεγαλύτερα μάτια και οι εντονότερες εκφράσεις συνεισφέρουν σε αυτό, καταλήγοντας σε ένα όμορφο εικαστικό ταίριασμα μαζί με την συνολική αισθητική που θυμίζει γραφική νουβέλα.

Εφόσον τα cutscenes βασίζονται στην ίδια μηχανή γραφικών με την δράση του παιχνιδιού, όλες οι κινήσεις και οι ομιλίες είναι ομαλές και -σε μεγάλο βαθμό- ρεαλιστικές. Απουσιάζουν παρόλα αυτά χωρίς λόγο οι κινηματογραφικές τελικές κινήσεις (fatalities) που έκανε ο ήρωας, όταν έδινε τη χαριστική βολή σε κάποιο μεγάλο εχθρό. Κρίμα όμως γιατί δίνανε τροφή για επικά screenshots! Το μελανό σημείο της γραφικής απόδοσης εμφανίζεται στα πολύ κοντινά πλάνα, με ορισμένα textures να έχουν χαμηλή ανάλυση. Σίγουρα αυτό είναι ένα από τα μικρά στοιχεία που δείχνουν το πόσο βιαστικά κυκλοφόρησε ο τίτλος.

Ήχος
Προφανέστατα και ο ήχος κινείται σε ένα υψηλό επίπεδο, αντάξιο μιας μεγάλης παραγωγής. Οι ηθοποιοί κάνουν πολύ καλή δουλειά στην αποτύπωση των διαλόγων, ενώ επιτέλους ακούγεται και η φωνή του πρωταγωνιστή, σε αντίθεση με τον “μουγκό” ρόλο που είχαμε συνηθίσει στο πρώτο μέρους. Κατά την διάρκεια της μάχης δημιουργείται μια ηχητική πανδαισία, από τα εφέ των όπλων και των spells, ενώ κάθε εχθρός έχει την δική του κραυγή ή έστω την χαρακτηριστική ατάκα που χρησιμοποιεί πριν από κάθε μάχη.

Η μουσική υπόκρουση παραμένει στον ίδιο επικό επικό τόνο με πριν, αλλά απουσιάζει δυστυχώς κάποιο χαρακτηριστικό κεντρικό θέμα. Ορισμένα κομμάτια διατηρούν το ίδιο ύφος με το πρώτο παιχνίδι, όπως η μουσική των Dwarves που ακουγόταν στην Orzammar (πόλη των Dwarves στο Dragon Age: Origins). Τώρα, ακούγεται όταν συνδιαλέγεστε με εκπροσώπους της συγκεκριμένης φυλής.

Το αποτέλεσμα
Το Dragon Age: Origins θεωρητικά κυκλοφόρησε για PC και έγινε port στις κονσόλες, μεταφέροντας τα όποια μειονεκτήματα παρουσιάζει ο χειρισμός ενός τέτοιου τίτλου με gamepad. Το Dragon Age II κυκλοφόρησε με στόχο να ικανοποιήσει τους χρήστες των κονσολών σε ένα μεγάλο βαθμό, μεταφέροντας μια δράση πιο άμεση και απλοϊκή. Οι παραλλαγές στην κάμερα και το inventory αφαιρούν αρκετούς πόντους από το hardcore RP gameplay. Αν όμως τα παραβλέψετε, τότε έχετε στα χέρια σας μια χορταστική περιπέτεια με μοναδικούς χαρακτήρες και μεγάλη διάρκεια (πάνω από 50 ώρες) για να την ευχαριστηθείτε.

Θετικά:
- Γρήγορος ρυθμός δράσης
- Εθιστική ατμόσφαιρα
- Εκπληκτικοί χαρακτήρες
- Μεγάλη διάρκεια

Αρνητικά:
-Έλλειψη ισομετρικής προοπτικής
- Περιορισμένο inventory
- Λιγότερο επικό από το Origins

Βαθμολογία
Γραφικά: 8
Ήχος: 7
Gameplay: 7.5
Αντοχή: 8.5
Γενικά: 8.4

Δεν είναι τόσο hardcore όσο το Dragon Age: Origins, αλλά σίγουρα είναι ένας πολύ ποιοτικός τίτλος.

Σωτήρης Σωτηρόπουλος