Dracula: Origin

Dracula: Origin
Site: www.dracula-origin.com/



Το Dracula: Origin είναι η νέα κυκλοφορία της The Adventure Company, η οποία όπως άλλωστε δηλώνει και το όνομα, κυκλοφορεί μόνο... adventures. Φυσικά μέσα στον οχετό των τίτλων που κυκλοφορεί κάθε τρεις και λίγο, ελάχιστοι είναι αυτοί με τους οποίους αξίζει να ασχοληθείτε για πάνω από πέντε λεπτά. Το νέο δημιούργημα της Frogwares, γνωστής πιο πολύ από το Sherlock Holmes: The Awakening, σε ποια κατηγορία εμπίπτει; Θα το δούμε στην συνέχεια.

Σενάριο
Ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο του γνωστού βαμπιροκυνηγού Van Helsing. Η ιστορία ξεκινά όταν μία τρομαγμένη επιστολή καταφθάνει στα γραφεία του, απεσταλμένη από τον φίλο και συνεργάτη του Jonathan Harker. Ο Jonathan είχε ταξιδέψει στην Τρανσυλβανία, στο κάστρο του Κόμη Δράκουλα, σε μια προσπάθεια να τον προσεγγίσει προσποιούμενος κάποιον άλλον και τελικά να τον καταστρέψει. Όμως όχι απλά απέτυχε, με αποτέλεσμα να αιχμαλωτιστεί από τον οικοδεσπότη του, αλλά επίσης του έδειξε και την φωτογραφία της γυναίκας του, της Mina, με αποτέλεσμα ο Κόμης να την λιγουρευτεί και να θέλει να ταξιδέψει στο Λονδίνο για να την κάνει δική του (ναι, του είπε και που μένει).

Με την επιστολή αυτή λοιπόν, ο Jonathan αποκαλύπτει στον Van Helsing την κατάρα του και τον παρακαλεί να προστατέψει την Mina. O Van Helsing όμως δεν κάθεται στα αυγά του να κάνει μόνο αυτό που του ζητήθηκε. Έτσι, αρχίζει να κυνηγάει τον Δράκουλα, αφού κάποιοι φόνοι στο Λονδίνο δηλώνουν ότι έχει φτάσει ήδη και ψάχνει την Mina. Φυσικά όλα πάνε στραβά και η περιπέτεια αρχίζει.

Γραφικά
Τα γραφικά του Dracula: Origin είναι ίσως το καλύτερο σημείο του. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι και τέλεια. Σαν κλασικό point’n’click adventure, διαθέτει πολυάριθμες pre-rendered τοποθεσίες, η ποιότητα των οποίων είναι ομολογουμένως πολύ καλή. Έχουμε λοιπόν την απεικόνιση μεγάλων πόλεων όπως το Λονδίνο, η Βιέννη, η Αίγυπτος αλλά και η Τρανσυλβανία. Τα χρώματα κάθε πόλης είναι ζωντανά ή μουντά, ανάλογα με τα σημεία που πρέπει. Ευχάριστη έκπληξη είναι το animation που διαθέτουν τα backgrounds, όπως τα φύλλα και οι θάμνοι που κινούνται, κάτι το οποίο τους δίνει ζωή.

Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τους χαρακτήρες, τα 3d μοντέλα των οποίων ενώ είναι αρκετά καλοφτιαγμένα, είναι τελείως «νεκρά». Όχι απλά δεν παίρνουν εκφράσεις, αλλά ούτε καν ανοιγοκλείνουν το στόμα στους διαλόγους. Οι μοναδικές φορές που οι χαρακτήρες δείχνουν υποτυπώδη έκφραση είναι σε ορισμένα βιντεάκια που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα κεφάλαια του παιχνιδιού, αλλά κι αυτά είναι λιγοστά και σχεδόν όλα δείχνουν τον κεντρικό χαρακτήρα να μονολογεί σκεπτόμενος (δηλαδή ούτε εκεί ανοιγοκλείνει το στόμα). Το animation τους (π.χ. περπάτημα) είναι ικανοποιητικό και ορισμένες φορές αστείο, αν όχι υπερβολικό, όπως για παράδειγμα στα «τσιράκια» του Δράκουλα.

Ήχος
Ο ήχος είναι ο τομέας στον οποίο το παιχνίδι αποτυγχάνει παταγωδώς. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα θα βρεθείτε αντιμέτωποι με ίσως το χειρότερο voice-acting όλων των εποχών σε παιχνίδι. Μιλάμε συγκεκριμένα για την φωνή του πρωταγωνιστή, ο οποίος προσπαθεί τόσο σκληρά να μπει στο ρόλο του σοφού και ατρόμητου βαμπιροκυνηγού, που το αποτέλεσμα καταντάει κωμικοτραγικό. Τρία πράγματα μπορούν να συμβούν στη συνέχεια. Είτε θα σας εκνευρίσει τόσο που θα βγείτε από το παιχνίδι και δεν θα ξαναπαίξετε για αόριστο χρονικό διάστημα, είτε θα συνεχίσετε με κλειστό τον ήχο, είτε τέλος πάντων θα το πάρετε στην πλάκα και θα συνεχίσετε. Σε καμιά περίπτωση πάντως η ερμηνεία του δεν θα σας αφήσει αδιάφορους, καθώς είναι τόσο άσχημη που κάνει εντύπωση και σε κάποιον που δεν τον απασχολεί ο ήχος. Δεν περιλαμβάνει καθόλου χρώμα και συναίσθημα, παρά μόνο μια μονότονη βραχνή φωνή. Το μοναδικό πάθος στην φωνή θα το ακούσετε σε τελείως άσχετες στιγμές, για παράδειγμα όταν συναντάει μια κλειδωμένη πόρτα. Η παραπονεμένη και γεμάτη απορία αναφώνηση “Closed!” σε αυτές τις στιγμές, είναι πραγματικά λες και πρώτη φορά συναντάτε κλειδωμένη πόρτα σε adventure game κι αυτό κατ’ επέκταση κάνει στον χαρακτήρα μας εντύπωση!

Αν δεν ξεριζώσετε τα αυτιά σας παίζοντάς το, τότε θα σας κρατήσει συντροφιά για τρία, το πολύ τέσσερα βράδια, καθώς δεν θα μείνει και στην ιστορία σαν το πιο μεγάλο adventure.

Ξεκούραση θα σας προκαλέσει το γεγονός ότι οι φωνές των άλλων χαρακτήρων είναι απλά αδιάφορες κι έτσι δεν θα σας προκαλέσουν ούτε αηδία ούτε γέλιο, σε σύγκριση με αυτή του πρωταγωνιστή. Ατόπημα αποτελεί επίσης και το εμφανές γεγονός ότι Van Helsing και Dracula παίζονται από τον ίδιο voice actor με αποτέλεσμα να υπονομεύεται η εικόνα του δεύτερου σαν οντότητα με βαρύτητα στην συνείδηση του παίκτη. Ευτυχώς ή δυστυχώς, ο Κόμης λέει το πολύ πέντε ατάκες σε όλο το παιχνίδι, οπότε μικρό το κακό. Εξάλλου μπορεί έτσι να δικαιολογηθεί η Frogwares, καθώς δεν θα άξιζε η πρόσληψη άλλου ηθοποιού για πέντε προτάσεις (υπάρχουν βέβαια κι άλλοι μέσα στο cast που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, αλλά ας μην επεκταθούμε περισσότερο).

Στη μουσική τα πράγματα είναι…ελλεϊνά! Εδώ υπάρχει επαναλαμβανόμενη ορχηστρική μουσική παιγμένη από synthesizer (και όχι από αληθινή ορχήστρα), πράγμα που θα μπορούσε να συγχωρεθεί αν δεν ήταν εντελώς άστοχη με την πλοκή και την ατμόσφαιρα. Ένα απολύτως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι ότι ενώ εξερευνάτε ένα παλιό και απομονωμένο νεκροταφείο για τα ίχνη του Δράκουλα, από πίσω η μουσική θα βαράει λες και πολεμάτε τις ορδές των orcs έξω από τις πύλες της Mordor, ενώ καθώς μαζεύετε πληροφορίες από τους περίοικους σε μία πλατεία της Αιγύπτου, το συναίσθημα θα είναι περίπου όπως όταν σφάζατε τέρατα στο Prince of Persia: The Sands of Time. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Gameplay
Ευτυχώς το gameplay του Dracula: Origin είναι υποφερτό και περιέχει αρκετούς έξυπνους γρίφους διαφόρων μορφών. Υπάρχουν βέβαια και μερικοί κουφοί, κυρίως στον τομέα των “inventory-based”, δηλαδή των γρίφων συνδυασμού αντικειμένων, τους οποίους θα λύσετε μόνο αν δοκιμάσετε όλα τα αντικείμενα πάνω στα υπόλοιπα. Κατά τ’άλλα, το παιχνίδι διαθέτει μεγάλη ποικιλία, από την αναζήτηση αντικειμένων, το συνδυασμό τους μέσα και έξω από το inventory, τους διαλόγους, την αναζήτηση στοιχείων σε έγγραφα και την αναζήτηση του τρόπου αξιοποίησης τους, μέχρι κλασικά παζλ και μεμονωμένους γρίφους με σχήματα, χρώματα και λέξεις σε στυλ Myst.

Το παιχνίδι διευκολύνει τον παίκτη, ίσως και σε επικίνδυνο βαθμό, καθώς δεν τον αφήνει καν να δοκιμάσει για παράδειγμα να προσπαθήσει να εισάγει τον συνδυασμό μιας κλειδαριάς, αν πρώτα δεν έχει εντοπίσει (και ενδεχομένως διαβάσει) τα στοιχεία που απαιτούνται για να καταλήξει στη σωστή λύση.

Εκτός από το inventory, ο παίκτης έχει πρόσβαση σε άλλες τρεις «οθόνες» κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Η πρώτη είναι τα έγγραφα, όπου αποθηκεύονται όλα τα αποκόμματα εφημερίδων, σημειώματα, επιστολές και οτιδήποτε άλλο είναι γραμμένο σε χαρτί και μαζεύεται. Στη συνέχεια υπάρχει η οθόνη με όλους τους διαλόγους που έχουν γίνει μέχρι την δεδομένη στιγμή και η τελευταία είναι μία οθόνη με αναφορές, που ουσιαστικά είναι κάτι σαν quest log στο οποίο καταγράφονται όσα σημαντικά γεγονότα έχουν συμβεί. Μερικές φορές περιλαμβάνει πληροφορίες και για το τι θα πρέπει να κάνετε στην συνέχεια.

Στο Dracula: Origin δεν υπάρχουν «άχρηστες» περιοχές μετάβασης, δηλαδή ανούσια backgrounds (στα οποία δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα άλλο παρά να τα διασχίσετε για να προσθέσουν διάρκεια στο παιχνίδι). Σε όλες τις «οθόνες» μπορείτε και θα πρέπει να κάνετε κάτι και όταν η δράση του παιχνιδιού μεταφέρεται κάπου άλλου. Τότε το παιχνίδι συχνά θα σας πηγαίνει αυτόματα. Για παράδειγμα ένα ταξίδι με καμήλα στην έρημο διαρκεί όσο ένα loading screen και δεν απαιτείται να διασχίσετε δεκαπέντε οθόνες μέχρι να φτάσετε (βλέπε Sinking Island).

Ένα ευχάριστο feature που καλώς έχει γίνει μόδα στα adventures πλέον, είναι η δυνατότητα εμφάνισης όλων των σημείων τα οποία «κλικάρονται» (hotspots) σε κάθε τοποθεσία. Αυτό συμβάλλει άμεσα στην καταπολέμηση των φαινομένων pixel hunting, τα οποία και εδώ θα ήταν πολλά χωρίς αυτή τη λειτουργία. Εξάλλου, όσοι θεωρούν πως αυτό κάνει το παιχνίδι υπερβολικά εύκολο, μπορούν απλά να μην το χρησιμοποιούν, καθώς για την εμφάνιση τους απαιτείται το πάτημα ενός πλήκτρου (στη συγκεκριμένη περίπτωση το space).

Επίλογος
Εν ολίγοις, το Dracula: Origin είναι ένα μέτριο έως σχετικά καλό παιχνίδι, αν εξαιρέσουμε τα παρατράγουδα του ήχου. Δύο ακόμα αρνητικά είναι ότι πρώτον δεν είναι και το μεγαλύτερο adventure που έχετε παίξει και δεύτερον το φινάλε του. Η τελική αναμέτρηση με τον Κόμη Δράκουλα σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται σε όλη την ένταση που έχει χτιστεί κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Απλά τον πλησιάζετε... και όλα γίνονται μόνα τους. Μάλλον οι σημερινοί δημιουργοί των adventures πρέπει να κατεβάσουν από το σκονισμένο ράφι τους την σειρά Monkey Island και να μελετήσουν λίγο τις επικές μάχες με τον LeChuck στα φινάλε κάθε παιχνιδιού, όπου σε έσερνε σα σακί με πατάτες από οθόνη σε οθόνη και εσύ έπρεπε σε περιορισμένο χρόνο να εντοπίσεις και να αξιοποιήσεις το περιβάλλον ώστε να καταστρώσεις μία παγίδα. Πολλά ζητάμε;

Θετικά:
- Όμορφα backgrounds
- Γενικά έξυπνοι και ποικιλόμορφοι γρίφοι
- Το feature που δείχνει τα hot-spots
- Σεναριακό βάθος (αφού είναι βασισμένο στο βιβλίο)

Αρνητικά:
- Ήχος από άλλο πλανήτη (τον πλανήτη Αποτυχία)
- Ξεφούσκωτο φινάλε
- Κάποιοι αλλοπρόσαλλοι γρίφοι

Βαθμολογία
Γραφικά: 7
χος: 3
Gameplay: 8
Αντοχή: 6
Γενικά: 6

Ένα adventure που αξίζει περισσότερο από άλλες μετριότητες να συμπεριληφθεί στη συλλογή των σκληροπυρηνικών adventurάδων. Οι υπόλοιποι απλά προσπεράστε το ή τουλάχιστον νοικιάστε το.

Άγγελος Τσιμιδάκης