Guitar Hero: Aerosmith

Λίγο πριν το GH : World Tour, η Activision μας δίνει το πρώτο από μια σειρά παιχνιδιών αφιερωμένων σε συγκεκριμένα συγκροτήματα

Το Guitar Hero: Aerosmith προέκυψε μετά από μια συμφωνία με το ομώνυμο συγκρότημα, που έδωσε τη δυνατότητα στη Neversoft να κυκλοφορήσει ένα παιχνίδι αποκλειστικά αφιερωμένο στην διάσημη μπάντα. Στην προκειμένη περίπτωση θα το εξετάσουμε και ως stand alone παιχνίδι, αλλά πιο ουσιαστικά ως συνέχεια και εξέλιξη της συγκεκριμένης σειράς που έχει λατρευτεί από εκατομμύρια χρήστες. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το Guitar Hero 3 ήταν το αγαπημένο παιχνίδι της σειράς αφού πούλησε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο την προηγούμενη χρονιά.

Τι νέο υπάρχει
Στο νέο Guitar Hero, θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε την καριέρα των Aerosmith από τα ξεκινήματά τους, στο Λύκειο Nipmuc, μέχρι την καταξίωση. Αρχικά θα παίξετε στα πρώτα tiers τα παλιά και σχετικά άγνωστα κομμάτια τους και αργότερα θα απολαύσετε και τα χιτάκια που όλοι μας αγαπήσαμε, όπως το “Walk this way”, το “Pink” και το “Dream Οn”. Αυτή τη φορά τα tiers δεν προχωρούν με αυξανόμενη δυσκολία, απλά περιγράφουν χρονικά την εξέλιξη των Aerosmith μέσα στις δεκαετίες μέχρι σήμερα.

Πέρα από τα τραγούδια του ίδιου του συγκροτήματος που καταλαμβάνουν περίπου το 60% του παιχνιδιού, υπάρχουν και αρκετά άλλα από μπάντες με τις οποίες έχουν παίξει μαζί ή γενικά τους αρέσουν. Αναφέρουμε ενδεικτικά τον Lenny Kravitz, τους Clash και φυσικά τους Run DMC.

Γραφικά
Στον τομέα των γραφικών δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική διαφορά από το GH3. Οι δημιουργοί απλά προσέθεσαν τα μοντέλα του καθενός από τους Aerosmith και τους γυρίσανε σε motion capture ώστε οι κινήσεις τους να είναι πειστικές στη σκηνή (όπως δηλαδή έκαναν και στο προηγούμενο παιχνίδι με τον Slash). Όλη η υπόλοιπη παρουσίαση του παιχνιδιού είναι ακριβώς η ίδια, απλά περιλαμβάνει διαφορετικές εικόνες στα μενού και στο artwork. Επιπλέον, ο χώρος όπου παρακολουθείτε τις νότες να έρχονται, είναι ακριβώς ο ίδιος οπότε δεν θα χρειαστεί καμία επίπονη μετάβαση ή εξοικείωση εκ μέρους σας.

Ήχος
Εδώ είναι όλο το “ψητό” σε ένα τέτοιο παιχνίδι μουσικής. Ας δούμε λοιπόν για μια στιγμή τι ζητούσαν οι φανατικοί του είδους εδώ και ένα χρόνο που κυκλοφόρησε το GH3. Πάρα πολλοί από αυτούς ήθελαν Master Tracks, δηλαδή τα αυθεντικά κομμάτια και όχι διασκευές τραγουδισμένες από άλλους. Αυτό έγινε πράξη. Ακόμη, αρκετοί ζητούσαν παιχνίδια αφιερωμένα στα αγαπημένα τους συγκροτήματα (Metallica, Iron Maiden, Pink Floyd κτλ). Η Activision λοιπόν τους έκανε τη χάρη και έφτιαξε ολόκληρο παιχνίδι για τους συμπαθέστατους Aerosmith.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναρωτηθούμε σκεπτόμενοι κάποια απλά πράγματα που αγγίζουν τον χώρο της μουσικής και του γούστου. Πρώτον, πόσοι από εμάς ακούνε Aerosmith για την κιθάρα τους; Σίγουρα ο Perry είναι αξιόλογος κιθαρίστας, αλλά η κιθάρα ποτέ δεν είχε τόσο κυρίαρχο ρόλο σε αυτό το συγκρότημα όσο η φωνή του Tyler. Στα περισσότερα τραγούδια δεν υπάρχουν τα τρομερά σόλο που θα ανεβάσουν την αδρεναλίνη. Άρα ποιος ο λόγος ύπαρξης αυτού του παιχνιδιού, όταν ο κόσμος απαιτεί κάτι πιο δυνατό και κιθαριστικό; Δεύτερον, ακόμα και αν κάποιος είναι φανατικός οπαδός του συγκροτήματος, θα στενοχωρηθεί όταν μάθει πως κάποια πολύ αγαπημένα και γνωστά τραγούδια τους δεν συμπεριλήφθηκαν στην λίστα. Συγκεκριμένα, το “Cryin’”, το “Amazing” και το “Jaded” απουσιάζουν. Τα τραγούδια των υπολοίπων συγκροτημάτων μάλλον κλέβουν την παράσταση με την ποικιλία τους. Το “I Hate Myself for Loving You”, το “Always on the Run” και το “All day and all of the night” είναι οι καλύτερες επιλογές.

Το Guitar Hero:Aerosmith είναι ευχάριστο αλλά για τα δεδομένα του γνωστού Guitar Hero είναι πολύ λίγο για να σας κερδίσει.

Gameplay
Για όσους δεν έχουν επαφή με το θέμα, το Guitar Hero είναι ένα παιχνίδι όπου χρησιμοποιείτε ένα είδος κιθάρας με κουμπάκια αντί για χορδές και καλείστε να παίξετε σωστά τα τραγούδια. Στην οθόνη εμφανίζεται ένας κάθετος “σωλήνας” που θυμίζει λίγο tetris. Από την κορυφή αρχίζουν και “πέφτουν” οι νότες οι οποίες είναι χωρισμένες σε πέντε είδη, από τις χοντρές στις ψιλές με αντίστοιχο χρώμα η καθεμία. Σε κάποια φάση οι νότες αυτές περνούν από μια νοητή γραμμή και εξαφανίζονται. Ο παίχτης πρέπει την κατάλληλη στιγμή να πατήσει το ανάλογο κουμπί στην κιθάρα του και φυσικά να παίξει την “πενιά” ώστε να ακουστεί η νότα. Διαφορετικά δεν θα ακουστεί τίποτα. Ακόμα χειρότερα, αν παίξετε τη νότα σε λάθος χρόνο θα ακουστεί ένα αντιαισθητικό γρατσούνισμα.

Προκειμένου να παίξετε σωστά, θα πρέπει να συγχρονιστείτε με τη μουσική και το ρυθμό καθώς οι αλληλουχίες που έρχονται έχουν συνήθως μια λογική σειρά. Κάποιες φορές θα πρέπει να παίξετε δύο νότες μαζί, κάποιες άλλες θα πρέπει να ανεβάσετε την ταχύτητά σας (στα σόλο) και κάποιες άλλες θα πρέπει απλά να κάνετε την προσευχή σας. Πρόκειται δηλαδή για μια προσομοίωση και απλούστευση της αληθινής κιθάρας.

Πέρα απ’ όλα αυτά, υπάρχουν κάποιες σειρές από νότες οι οποίες είναι διαφορετικές από τις άλλες. Όσες έχουν σχήμα αστεριού είναι το λεγόμενο star power. Παίζοντάς τες γεμίζει μια μπάρα και όταν θέλετε μπορείτε να σηκώσετε όρθια την κιθάρα σας και να ροκάρετε για παραπάνω πόντους στο score. Επίσης, υπάρχουν και τα λεγόμενα taps, τα οποία είναι νότες με λευκό κέντρο. Αυτές παίζονται απλά και μόνο πατώντας το ανάλογο κουμπί χωρίς να χρειάζεται “πενιά”. Θα τις βρείτε συνήθως ανάμικτα μαζί με άλλες στα γρήγορα σημεία του κάθε κομματιού.

Τα τραγούδια, είναι χωρισμένα σε ομάδες των τεσσάρων ή πέντε, τα λεγόμενα tiers. Στο campaign ξεκινάτε από τα εύκολα προς τα πιο δύσκολα κομμάτια που είναι και τελευταία. Υπάρχουν τέσσερα είδη δυσκολίας, καθώς και μια λίστα με bonus τραγούδια για να απολαύσετε. Στο easy παίζετε μόνο με τρία κουμπιά, στο medium με τέσσερα και με αυξημένη ταχύτητα, στο hard με πέντε και ακόμα πιο γρήγορα και στο expert...καλή τύχη! Αυτά τα ολίγα αξίζει να αναφερθούν ως εισαγωγικά για να σας κατατοπίσουμε στο στυλ του παιχνιδιού.

Τα ατού που έχει η σειρά Guitar Hero είναι ότι το πολύ ευχάριστο συναίσθημα που θα αισθανθείτε την ώρα που θα παίζετε κάτι σχετικό με μουσική, καθώς και το γεγονός ότι δίνει τη δυνατότητα σε άτομα άσχετα με μουσικά όργανα να ροκάρουν και να νιώσουν λίγο από αυτή τη γκλαμουριά. Το πολύ ωραίο στοιχείο είναι ότι στην πράξη, όπως και στην πραγματική κιθάρα, ο κάθε παίχτης αποκτά το δικό του στυλάκι στον τρόπο παιξίματος. Άλλος παίζει με τρία δάχτυλα, άλλος με τέσσερα. Κάποιοι παίζουν τα πολύ δύσκολα taps και με τα δύο χέρια στον κορμό, ενώ σε άλλους αυτό φαίνεται αδιανόητο. Η μεγαλύτερη επιτυχία του παιχνιδιού είναι η ατμόσφαιρα που καλλιεργεί στην παρέα, καθώς είναι μια κατ’ εξοχήν κοινωνική εμπειρία. Όλα αυτά τα καλά υπάρχουν και στο Guitar Hero:Aerosmith.

Πάμε τώρα και στα αρνητικά. Το βασικό λάθος που έχει το παιχνίδι είναι ότι είναι αρκετά εύκολο σε σχέση με τον προκάτοχό του. Όσοι από εσάς έχετε παίξει το Guitar Hero 3 σίγουρα θα εντυπωσιαστήκατε από την έντονη κλιμάκωση που είχε στον βαθμό δυσκολίας. Από το easy στο medium και από το medium στο hard η προσαρμογή στην ταχύτητα και στην παραπάνω νότα ήταν τρομερά δύσκολη. Από εκεί και πέρα, οι δημιουργοί του παιχνιδιού είχαν προβλέψει ώστε να βάλουν και κάποια τρομαχτικά δύσκολα τραγούδια όπως το “Raining Blood” των Slayer και φυσικά το “Through the Fire and Flames” των Dragonforce που ταλαιπωρούν τους παίχτες για πάρα πολύ καιρό. Στο GH: Aerosmith δεν υπάρχει κάτι ανάλογο. Η απόκλιση στη δυσκολία των τραγουδιών είναι μικρή και οι βετεράνοι της εικονικής κιθάρας δεν θα ασχοληθούν πάνω από μερικές ημέρες για να το τερματίσουν σε όλα τα επίπεδα. Έτσι, ενώ το παιχνίδι θα ικανοποιήσει τους αρχάριους, δεν αρκεί για τους πιο “φτασμένους”.

Πάμε τώρα να αναλύσουμε πιο τεχνικά θέματα. Μια βασική και ίσως η μόνη μεγάλη διαφορά στο GH:Aerosmith είναι ότι το λεγόμενο tapping είναι πλέον πιο δύσκολο στο παίξιμο. Για κάποιο λόγο πρέπει ο παίχτης να πατάει το κουμπί ακριβώς τη στιγμή που πρέπει. Το περιθώριο λάθους δηλαδή είναι πολύ πιο μικρό απ’ ότι στο GH3 και τιμωρεί τον παίχτη. Αυτό ίσως να ξενερώσει πολλούς λάτρεις των σόλο κι ευχόμαστε να μην επαναληφθεί στο επόμενο Guitar Hero.

Επίλογος
Σίγουρα είναι ευχάριστο να κυκλοφορούν παιχνίδια αφιερωμένα σε συγκροτήματα, αλλά η αρχή που έγινε με τους Aerosmith είναι λίγο χλιαρή και άχρωμη. Το Guitar Hero:Metallica που έχει ανακοινωθεί για τις αρχές του 2009 υπόσχεται πολύ περισσότερα, καθώς πρόκειται για μια πανίσχυρη μπάντα που πραγματικά θα ροκάρει την κονσόλα σας, το δωμάτιό σας, το σπίτι σας και τους δυστυχείς γείτονες. Πρέπει άραγε να καταδικάσουμε τους Aerosmith ως δράκουλες που ήρθαν να βγάλουν μερικά εύκολα χρήματα πουλώντας το όνομα τους στο franchise; Όχι βέβαια, αλλά ούτε πρόκειται και να επικροτήσουμε την επιλογή της Neversoft.

Εν κατακλείδι, σας προτείνουμε το GH:Aerosmith για δύο λόγους. Αν σας αρέσει πολύ το συγκεκριμένο συγκρότημα, καθώς επίσης και για να έχετε κάτι να παίξετε στους φτωχούς (σε τίτλους) μήνες του καλοκαιριού. Πολλοί από εσάς θα έχετε ήδη βαρεθεί τα τραγούδια του GH3 και θα θέλετε κάτι καινούργιο να παίξετε. Το GH:Aerosmith είναι μια πιθανή λύση, αλλά καλά θα κάνετε να δοκιμάσετε και τις πολυάριθμες custom-made συλλογές που έχουν εμφανιστεί στο internet.

Θετικά:

- Το φανταχτερό στυλάκι των Aerosmith έχει περάσει επιτυχώς και στο παιχνίδι.
- Χαλαρωτικά τραγούδια που ανεβάζουν τη διάθεση.
- Καλή παρουσίαση.

Αρνητικά:
- Υπερβολικά εύκολο.
- Λείπουν πολύ βασικά κομμάτια που θα έπρεπε να είχαν συμπεριληφθεί.

Βαθμολογία
Γραφικά: 8
Ήχος: 9
Gameplay: 7
Αντοχή: 6
Γενικά: 7.5

Το Guitar Hero : Aerosmith είναι απ’ όλες τις πλευρές μια καλή, αλλά μικρή μερίδα που θα σας αφήσει πεινασμένους. Οι προγραμματιστές θα έπρεπε να είχαν αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην ανάπτυξή του, καθώς δίνει την εντύπωση βιαστικής και πρόχειρης δουλειάς.

Χάρης Αποσπόρης