Painkiller (PC)

Painkiller
Το θρίλερ των νεκροζωντανών!

Site: www.painkillergame.com



Τι γυρεύει ένας τυπάς με προφίλ Max Payne μέσα σε νεκροταφεία με φαντάσματα; Προφανώς δεν βγήκε έξω για να ανάψει καντήλι αλλά για να ρίξει αρκετούς τόνους μολυβιού. Το σενάριο είναι χιλιοπαιγμένο, τα γραφικά και η ατμόσφαιρα ευτυχώς στέκονται στο ύψος των περιστάσεων και το Painkiller καταλήγει να είναι ένα αμφιλεγόμενο FPS που σίγουρα δεν απευθύνεται στους πάλιουρες του είδους αλλά σε ένα διαφορετικό είδος κοινού που ζητάει ένα splatter FPS για να βγάλει τα απωθημένα του.



Σενάριο
Είστε ο Daniel Garner. Ένας άνθρωπος που σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα με απαίσιο τρόπο. Δυστυχώς σας έχει απαγορευτεί η είσοδος στον παράδεισο κι έτσι είστε παγιδευμένοι σε ένα μονοπάτι μεταξύ παραδείσου και κόλασης προσπαθώντας να ανακαλύψετε τα αίτια για τα οποία βρίσκεστε εκεί. Μέχρι να εξαγνιστεί η ψυχή σας θα πρέπει να πολεμήσετε με ατέλειωτες ορδές δαιμόνων της κόλασης οι οποίες αποφάσισαν να εξαπολύσουν επίθεση στον παράδεισο. Χαρά στο κουράγιο σας!

Γραφικά
Το μεγάλο όπλο του Painkiller είναι η PAIN Engine η οποία επιτρέπει την ταυτόχρονη εμφάνιση ενός πολύ μεγάλου αριθμού πολυγώνων στην οθόνη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι στα 15-20 ζόμπι που θα εμφανίζονται ταυτόχρονα (υπάρχουν και τόσα, πιστέψτε μας!) δεν θα έχουμε και πτώση του frame rate. Το αντίθετο μάλιστα. Για να “στρώσει” το frame rate θα πρέπει να καθαρίσετε τουλάχιστον τουςισούς δαίμονες που θα σας εμφανίζονται σε κάθε αιφνιδιαστική παγίδα.



Η ατμόσφαιρα του Painkiller θυμίζει πραγματική κόλαση. Έχουμε επιθέσεις σκελετών σε νεκροταφεία την νύκτα, στρίμωγμα από μοναχούς σε μοναστήρια, μαζική έφοδο από ιππότες σε μεσαιωνικά κάστρα και γενικά αξιοπρόσεκτη ποικιλία τοπίων. Ότι προσεγγίζετε διαθέτει μοναδική λεπτομέρεια όσον αφορά την σκίαση και τον φωτισμό, την απεικόνιση του νερού ή το DOT3 bump mapping. Κι όλα αυτά χάρη στην Havok 2 physics engine. Πρόκειται λοιπόν για ένα FPS το οποίο μπορεί πραγματικά να σας τρομάξει αν το παίξετε βράδι αλλά ταυτόχρονα να σας πορώσει με τον επιθετικό τρόπο που παρουσιάζει την εξέλιξη της πλοκής. Τα οπτικά εφέ του παιχνιδιού, που απευθύνεται καθαρά σε ηλικίες άνω των 18 είναι πολύ σκληρά και βίαια αφού το αίμα και το πετσοκόψιμο άκρων κάνει την εμφάνισή του κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Μέσα στην όλη splaterrιά έχουμε και την ομίχλη, τους τάφοι, τα κοράκια και τις φωτιές της κόλασης να συντελούν σε ένα τελείως φρικαλέο περιβάλλον.



Ήχος
Όσο καλή δουλειά έχει γίνει στις φωνές των δαιμόνων, άλλο τόσο μέτρια δουλειά έχει πραγματοποιηθεί στην (Metal) μουσική που συνοδεύει το παιχνίδι και η οποία μπορεί να είναι επιθετική αλλά καταντά επαναλαμβανόμενη μετά από μισή ώρα παιχνιδιού. Τα δεύτερα ακούσματα από το περιβάλλον της εκάστοτε πίστας και οι συνοδευτικοί ήχοι των κρότων και των όπλων σώζουν αρκετά την κατάσταση.

Gameplay
Το σενάριο ίσως να το έχετε διαβάσει 10 με 20 φορές σε παρόμοια παιχνίδια. Η κυρίως δράση επικεντρώνεται στην εξόντωση νεκροζωντανών όπως σκελετοί, ζόμπι, μούμιες κτλ. Ξεκινάτε από ένα νεκροταφείο βλέποντας ορδές σκελετών να έρχονται κατά πάνω σας. Έχοντας ως όπλο σας μία λεπίδα-έλικα που πετσοκόβει τους δαίμονες σαν την μηχανή του κιμά προσπαθείτε να τα βγάλετε πέρα. Ένα έξτρα όπλο το οποίο απαιτεί αρχικά μία σοφή αξιοποίηση των σφαιρών είναι το shotgun. Οι σφαίρες βρίσκονται ανά διαστήματα σε χρυσά κουτιά, τα Ammo Packs, τα οποία και θα πρέπει να αναζητείτε στα διάφορα σημεία της πίστας. Επιπλέον, θα πρέπει να συλλέγετε τόσο το armor όσο και τις πράσινες λάμψεις (σ.σ. ψυχές) οι οποίες σας δίνουν πόντους ενέργειας και τις οποίες βρίσκετε αφού σκοτώσετε τους υποχθόνιους εχθρούς σας.



Η συνήθης τακτική των συγκεκριμένων FPS τρόμου είναι η μαζική επίθεση από τους νεκροζωντανούς μέχρι να σας κοπεί η χολή! Αν δεν είστε έμπειρος FPS user τότε θα πρέπει να δουλέψετε στην τακτική “προχωράω σε κύκλους και πυροβολάω” διαφορετικά θα καταλήξετε να είστε μονίμως περικυκλωμένοι από σατανικά πλάσματα.

O Hitman του παραδείσου έρχεται στην κόλαση. Το Painkiller είναι μία μίξη από Blood (στο single-player) και Unreal Tournament (στο multiplayer). Η επιλογή είναι δική σας.

Το παιχνίδι διαθέτει τρία επίπεδα δυσκολίες κι ένα τέταρτο, κλειδωμένο επίπεδο, το οποίο μπορείτε να ξεκλειδώσετε αφού πρώτα συλλέξετε 23 κάρτες ταρώ σε οποιοδήποτε από τα ήδη διαθέσιμα επίπεδα. Η δράση επικεντρώνεται σε 24 levels μέτριας δυσκολίας τα οποία μάλιστα διαθέτουν πολύ συχνά checkpoints που δηλώνονται με μία κόκκινη φλόγα και σας δείχνουν το επόμενο σημείο στο οποίο θα εμφανιστούν τα τέρατα (εκτός αυτού μπορείτε να κάνετε save όποτε το θελήσετε). Η μόνη δυσκολία εστιάζεται στα bosses τα οποία συχνά περιτριγυρίζονται από συνοδευτικές μονάδες που μπορούν να σας απασχολήσουν και να δυσκολέψουν το έργο σας.

Η γενικότερη αίσθηση που αφήνει το (ρηχό) gameplay στα levels του Painkiller είναι η βαρεμάρα. Κάθε level έχει διαφορετικούς εχθρούς αλλά μέσα σε ένα level το περιβάλλον, οι εχθροί, καθώς και η αντιμετώπισή τους, παραμένουν τα ίδια μέχρι το τέλος. Συν τις άλλοις, τα bonus του παιχνιδιού δεν είναι ικανά ώστε να σας δώσουν ένα σοβαρό κίνητρο για να ασχοληθείτε. Πολύ θετική χαρακτηρίζεται η αλληλεπίδραση με τα αντικείμενα του περιβάλλοντος, τα περισσότερα από τα οποία μπορούν να καταστραφούν, κατά προτίμηση με το αρχικό σας όπλο, το Painkiller.



Υπάρχουν μόλις πέντε διαθέσιμα όπλα. Το Painkiller (ο έλικας που όλα τα αλέθει), το Shotgun (με δεξί κλικ μπορείτε να παγώσετε τον εχθρό), το Stakegun (εξαπολύει πασσάλους ενώ λειτουργεί κι ως grenade launcher), το Rocket Launcher (λειτουργεί και ως Chaingun) και το Electrodriver (εκτελεί τους εχθρούς με αστεράκια νίντζα και κεραυνούς).

Multiplayer
Tο multiplayer παιχνίδι στο Painkiller στέκεται πολύ καλύτερα απ’ το single-player. Το παιχνίδι έκανε επίσημο ντεμπούτο σε game event στην Ελλάδα, το 2005 στην έκθεση Gamics στο Helexpo Palace. Η δράση είναι γρήγορη, χωρίς reload και παρά τα πέντε όπλα και τους επτά χάρτες (που χαρακτηρίζονται λίγα) συνδυάζει πέντε διαφορετικά modes (τα οποία για δικτυακό παιχνίδι σε FPS χαρακτηρίζονται πολλά). Τα κλασικά Deathmatch και Team Deathmatch, το People Can Fly mode, το Voosh και το The Light Bearer. Στο “People Can Fly” (το οποίο πήρε το όνομά του απ’ την προγραμματιστική εταιρεία του παιχνιδιού) χρησιμοποιείτε μόνο το Rocket Launcher, προσπαθώντας να σκοτώσετε τον αντίπαλο με το δεξί κλικ το οποίο αμολάει το Chaingun. Η διαφορά είναι ότι το kill επιτυγχάνεται μόνο όταν ο αντίπαλος βρίσκεται στον αέρα (αν δεν κάνει άλμα τότε θα χρειαστείτε διπλό χτύπημα). Το Voosh mode μοιάζει με το Deathmach μόνο που στην προκειμένη περίπτωση όλοι οι συμμετέχοντες έχουν το ίδιο όπλο, το οποίο αλλάζει κάθε λίγα λεπτά. Τέλος, στο “The Light Bearer” όλοι οι χρήστες πολεμούν μεταξύ τους προσπαθώντας να κρατήσουν στην κατοχή τους το Quad damage, το οποίο προκαλεί τετραπλή ζημιά σε κάθε βολή. Νικητής είναι όποιος χρήστης το κρατήσει όταν θα λήξει ο χρόνος του παιχνιδιού.



Επίλογος
Από τεχνικής άποψης το Painkiller μπορεί να σταθεί επάξια στον χώρο των FPS. Το θέμα είναι όμως ότι παρά το οργανωμένο στήσιμό του, η μικρή ποικιλία στο gameplay του, συντελούν αρνητικά στην πολύωρη ενασχόληση μαζί του. Μέχρι την κυκλοφορία του Painkiller δεν είχαμε και την καλύτερη γνώμη για τις Πολωνικές προγραμματιστικές εταιρείες, αλλά στην προκειμένη περίπτωση μπορούμε να πούμε ότι η People Can Fly τουλάχιστον έκανε μία υπέρβαση.

Θετικά:
- Ατμόσφαιρα τρόμου
- Καλοσχεδιασμένοι χαρακτήρες
- Πολύ καλό multiplayer

Αρνητικά:
- Το gameplay καταντά επαναλαμβανόμενο στο single-player mode
- Η πτώση του frame rate σε πολυπληθέστατα σημεία
- Μικρή ποικιλία όπλων

Βαθμολογία
Γραφικά: 9
Ήχος: 8
Gameplay: 7.5
Αντοχή: 8
Γενικά: 8.2

Ένα απλό FPS που προσφέρεται για αρκετό χαβαλέ είτε βρίσκεστε μόνος, είτε (κυρίως) με παρέα.

Μάνος Γρυπάρης