Culpa Innata

Culpa Innata


Site: http://www.culpainnata.com



Ο όρος «Culpa Innata» είναι λατινικός και σημαίνει «έμφυτη αμαρτία», ή «έμφυτο σφάλμα». Πρόκειται για την πρώτη παραγωγή της Momentum DMT και αποτελεί το ντεμπούτο της Strategy First στον χώρο των adventure games. Εμπνεύση για το παιχνίδι αποτέλεσε η νουβέλα Schrödinger's Cat της τουρκάλας συγγραφέα Alev Alatlı, πράγμα καθόλου παράξενο καθώς η Momentum DMT εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη.

Σενάριο
Το 2047 σχεδόν όλες οι χώρες το κόσμου, με πιο βροντερή εξαίρεση της χώρες της Ασίας, έχουν ενώθει κάτω από την Νέα Παγκόσμια Ένωση. Η κοινωνική ουτοπία φαίνεται να έχει επιτευχθεί. Κάτι τέτοιο όμως δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί αν δεν άλλαζε ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία αντιμετωπίζει τους ανθρώπους. Μιλάμε για την πιο σημαντική θυσία που έπρεπε να γίνει προκειμένου να ευημερήσει αυτή η ιδέα: την ανθρώπινη ισότητα. Έτσι, πλέον η απληστία και ο εγωισμός δεν είναι απλά κοινωνικά αποδεκτές «αξίες», αλλά επιβάλλονται από το κράτος και αποτελούν κριτήριο αξιολόγησης μεταναστών που θέλουν να γίνουν πολίτες.

Εμείς αναλαμβάνουμε τον ρόλο της Phoenix Wallis, μίας νεαρής «αστυνομικού». Τα εισαγωγικά μπαίνουν διότι αυτό το όργανο της τάξης φαίνεται να έχει πιο λίγες αρμοδιότητες κι από ελληνική δημοτική αστυνομία. Βέβαια αυτό δικαιολογείται αν σκεφτούμε πως το έκγλημα έχει εξαλειφθεί τελείως σε αυτή την κοινωνία. Η μήπως όχι; Τα ήρεμα νερά έρχεται να ταράξει η δολοφονία-εκτέλεση ενός ανθρώπου στη Ρωσία, η οποία -όπως και όλες οι χώρες που δεν ανήκουν στη Νέα Τάξη- έχει (εντελώς αντικειμενικά) οριστεί σαν rogue state (χώρες επικίνδυνες για την παγκόσμια ειρήνη). H Phoenix Wallis είναι αυτή που καλείται να διερευνήσει την υπόθεση. Οι ανακαλύψεις που θα κάνει θα κλονίσουν την πίστη της στην κοινωνία που υπηρετεί με τόση αφοσίωση... και όλα αυτά τα συγκλονιστικά που όλοι μας αγαπάμε, αλλά δεν θα δούμε, καθώς το παιχνίδι τελειώνει απότομα πριν γίνουν όλες αυτές οι αποκαλύψεις που με τόσο πάθος μας υπσχέθηκαν οι δημιουργοί.

Γραφικά
Από το εισαγωγικό βιντεάκι καταλαβαίνετε πως πρόκειται για ένα παιχνίδι με περισσότερη έμφαση στο σενάριο παρά τα γραφικά. Αφού διαβάσετε μία μικρή περίληψη του ότι έχει διαδραματιστεί στον κόσμο μέχρι την στιγμή εκείνη, περνάτε σε ένα sequence φτιαγμένο με την in-game 3D engine του παιχνιδιού. Το πρώτο που θα παρατηρήσετε είναι τα πρόσωπα, τα οποία έχουν σαν textures φωτογραφίες από πραγματικούς ανθρώπους, με αποτέλεσμα να είναι πολύ αληθοφανή. Πραγματικά ο σχεδιασμός τους είναι τόσο καλός που σας κάνει να αναρωτιέστε γιατί αυτή η τεχνική απόδοσης προσώπων δεν συναντάται και σε άλλα games. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι όλοι οι θηλυκού γένους χαρακτήρες έχουν μαλλιά που είναι είτε κοντά, είτε πιασμένα πίσω απο το κεφάλι τους, πράγμα που οφείλεται αποκλειστικά σε σύμπτωση και όχι στην αδυναμία (ή βαριεστημάρα) των δημιουργουν να κατασκευάσουν μακριά μαλλιά (εντοπίσατε την ειρωνία;). Με πρόχειρους υπολογισμούς, την ώρα περίπου που θα το σκεφτείτε αυτο, θα δείτε μια πανοραμική άποψη της πόλης, επίσης φτιαγμένη με την in-game engine. Αμέσως θα νιώσετε ότι παίζετε κάποιο από τα πρώτα 3D παιχνίδια που κυκλοφόρησαν προ 10ετίας, εκτός αν το γρασίδι και το ποτάμι γύρω από την πόλη είναι όντως καλυμμένα απο πελώρια σεντόνια αντίστοιχου χρώματος.

Βέβαια οι δημιουργοί, ίσως γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά στο να σας προκαλέσουν το ενδιαφέρον για την πλοκή με όλα όσα διαβάσατε και ακούσατε προηγουμένως, ώστε ενστικτωδώς να συγχωρήσετε τα σεντόνια. Αμέσως μετά ξεκινά το κυρίως πιάτο. Από την πρώτη τοποθεσία, το γραφείο της Phoenix, φαίνεται πως κάτι δεν πάει καλά με τα γραφικά. Αρχικά ίσως να μπερδευτείτε και να νομίζετε πως τα backgrounds είναι pre-rendered, καθώς δεν υπάρχει κίνηση της κάμερας. Αυτό βέβαια θα συνοδευτεί από την σκέψη ότι συνήθως τα pre-rendered backgrounds είναι πολύ καλύτερης ποιότητας. Η αλήθεια φυσικά αποκαλύπτεται αφού προχωρήσετε μερικές οθόνες. Οι τοποθεσίες και η “point-n-click” κίνηση της ηρωίδας μέσα σε αυτές είναι πλήρως 3d. Ίσως έτσι δικαιολογούνται κάπως τα υπερβολικά χαμηλής ανάλυσης textures που έχουν χρησημοποιηθεί (πλην των προσώπων). Ειδίκα για ορισμένες περιπτώσεις που και η τοποθέτηση της κάμερας δεν κολακεύει καθόλου τον χώρο, μιλάμε για πραγματικό «οφθαλμόπονο». Την κατάσταση προσπαθεί κάπως να σώσει η χρήση του «film grain» εφέ, αυτό το τρεμόπαιγμα δήλαδη της εικόνας που σας δίνει την αίσθηση ότι παρακολουθείτε ταινία, κι αυτό διότι καλύπτει κάπως την έλλειψη λεπτομερειών. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι το παιχνίδι τρέχει σε χαμηλή ανάλυση και η μόνη επίλογη που δίνεται στα graphics options είναι... να την χαμηλώσετε κι άλλο. Υπάρχει επίσης η επιλογή για anti-aliasing, η οποία όμως δεν φαίνεται να κάνει τίποτα, καθώς ακόμα και στο “on” τα “jagged edges” εξακολουθούν να υπάρχουν.

Ήχος
Το παιχνίδι διαθέτει υπότιτλους σε όλα τα cutscenes και σε όλους τους διαλόγους, εκτός των σκέψεων της ηρωίδας (για παράδειγμα όταν εξετάζει κάποιο αντικείμενο). Αυτό σημαίνει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να έχετε τα αυτία σας ανοικτά ώστε να μην χάσετε κάποιο στοιχείο κι αυτό διότι, η κατανόηση της ομιλίας είναι αρκετά δύσκολη. Δυστυχώς οι δημιουργοί χάριν «ατμόσφαιρας» έχουν προσθέσει ένα εφέ βάθους στη φωνη της (ή αλλιώς «σαν να μιλάει απο το πηγάδι»). Βέβαια αυτό εξισορροπείται κάπως από το γεγονός ότι μιλάει τόσο αργά και προσεκτικά λες και τα διαβάζει απο το σενάριο για πρώτη φορά -ίσως η μοναδική περίπτωση που αυτό αποτελεί θετικό στοιχείο-. Οι διάλογοι απο την άλλη, αν και δεν διεκδικούν βραβείο Όσκαρ, είναι σε γενικές γραμμές καλοί και ξεκούραστοι, ενώ δεν παρατηρείται το φαινόμενο της απαγγελίας, όπως στις σκέψεις.

Οι ανακαλύψεις που θα κάνει η ηρωίδα, θα κλονίσουν την πίστη της στην κοινωνία που υπηρετεί με τόση αφοσίωση... και όλα αυτά τα συγκλονιστικά που όλοι μας αγαπάμε, αλλά δεν θα δούμε, καθώς το παιχνίδι τελειώνει απότομα πριν γίνουν όλες αυτές οι αποκαλύψεις που με τόσο πάθος μας υποσχέθηκαν οι δημιουργοί.

Η μουσική επένδυση του παιχνιδιού θα σας διχάσει. Υπάρχουν τοποθεσιες που συνοδεύονταιν απο πολύ όμορφες elektro μελωδίες και ρυθμούς και άλλες που προκαλούν από αδιαφορία μέχρι εκνευρισμό. Δυστυχώς για την πρώτη περίπτωση, τα μουσικά θέματα που παρουσιάζοναι είναι πολύ μικρά και επαναλαμβάνονται.

Η ποιότητα του ήχου θυμίζει ότι το παιχνίδι δεν είναι και η ακριβότερη υπερπαραγωγή όλων των εποχών, αλλά σε σχέση με τα γραφικά, κινείται σε καλύτερα επίπεδα.

Gameplay
Έχοντας συγχωρήσει την πρώτη σφαλιάρα των γραφικών, ερχόμαστε στο ζουμί του παιχνιδιού. Ο χειρισμός είναι ο κλασσικός point&click, μέσα σε 3d περιβάλλον. Όπως και σε άλλα adventures, έτσι και εδώ, ο κέρσορας του mouse αλλάζει ανάλογα με το τι υπάρχει από κάτω του. Έτσι, ο κέρσορας αλλάζει σε μεγεθυντικό φακό, ερωτηματικό, βελάκι, χεράκια και ποδαράκια. Με τον μεγεθυντικό φακό και το ερωτηματικό, η ηρωίδα παρατηρεί κάποιο αντικείμενο η χαρακτήρα. Όσο για τα χεράκια, υπάρχουν τρία ειδη: το χεράκι που χρησιμοποιεί, το χεράκι που παίρνει και το χεράκι που... περπατάει. Ειδικά για τα δύο πρώτα, αξιοσημείωτο είναι ότι πολλές φορές θα πρέπει να έχει προηγηθεί παρατήρηση του αντικειμένου με τον μεγεθυντικό φακό, προκειμένου να ενεργοποιηθούν οι επιλογές για να χρησημοποιήσει ή να πάρει αντίστοιχα το αντικείμενο η ηρωίδα. Όσο για το τελευταίο χεράκι, αυτό πολύ απλά είναι ο κέρσορας με τον οποίο κινείται η ηρωίδα μέσα στον χώρο. Τα ποδαράκια δηλώνουν έξοδο, ενώ το βελάκι δείχνει ότι μπορείτε να προχωρήσετε στις γειτονικές περιοχές του χώρου στον οποίο βρίσκεστε.

Παντώντας το δεξί κουμπί του mouse, ενεργοποιείται το PA (Personal Assistant), το οποίο μοιάζει με μικρόφωνο-ακουστικό-κάμερα-προβολέας και φοριέται υποχρεωτικά από όλους τους πολίτες, συμπεριλαμβανομένης και της ηρωίδας, πάνω από το αυτί. Πρόκειται ουσιαστικά για το main interface του παιχνιδιού, μέσου του οποίου έχετε πρόσβαση σε μία λειτουργία κινητού τηλεφώνου που σας βοηθάει να επικοινωνείτε με άλλους χαρακτήρες όταν χρειάζεται, αλλά και να δείτε το inventory, τον γενικό χάρτη της περιοχής που βρίσκεστε, το ημερολόγιο της ηρωίδας και τέλος το main menu του παιχνιδιού.

Ειδικά για το ημερολόγιο, αξίζει να αναφερθεί ότι βοηθά πολύ τον παίκτη, καθώς οι ανανεώσεις του είναι τακτικές ώστε να ξέρετε πάντα που βρίσκεστε. Συγκεκριμένα, υπάρχουν κάποιες καταχωρήσεις με κόκκινο χρώμα, οι οποίες υποδηλώνουν κάποιου είδους objective το οποίο θα πρέπει να ολοκληρωθεί για να προχωρήσει η πλοκή. Όταν αυτό το objective ολοκληρωθεί, η αντίστοιχη καταχώρηση γίνεται μαύρη όπως οι υπόλοιπες.

Από άποψη γρίφων, άσχημη πρώτη εντύπωση προκαλεί η χρήση των γρίφων που έχουμε συναντήσει σε άλλα περίπου 30 εκατομμύρια adventures και είναι αυτοί του στυλ: «ακατάστατος ήρωας δεν βρισκει το κλειδί για το ίδιο του το συρτάρι» και «κρύψιμο προσωπικού αντικειμένου του ήρωα απο τρίτο πρόσωπο χωρίς λόγο». Δυστυχώς οι υπόλοιποι γρίφοι που θα συναντήσετε είναι ακόμα χειρότεροι, καθώς εμπίπτουν όλοι στην κατηγορία trial & error, δηλαδή πρέπει να βρίσκετε κάποιους συνδυασμούς, απλά δοκιμάζοντάς τους όλους μέχρι να βρεθεί ο σωστος.

Το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού θα το περάσετε μιλώντας με άλλους χαρακτήρες. Γενικά, μία τυπική μέρα του παιχνιδιού κυλά ως εξής: Επισκέπτεστε τρεις χαρακτήρες που είχαν σχέση με το θύμα και τους κάνετε σχετικές ερωτήσεις. Μετά από αυτό κι ενώ έχει βραδιάσει, συναντιέστε με την «κολλητή» σας για καφέ, και της ανακεφαλαιώνετε τα πιο αξιοσημείωτα πράγματα που ακούσατε η σας συνέβησαν κατά την διάρκεια της ημέρας. Μετά πάτε για ύπνο και φτου κι από την αρχή. Κάθε φορά που συλλέγετε κάποιες σημαντικές πληροφορίες, πηγαίνετε αυτόματα στην «αρχηγό» σας και δίνετε αναφορά. Οι φορές που γίνεται κάτι που ανατρέπει αυτή τη καθημερινή ρουτίνα είναι λίγες.

Το μοναδικό «ατού» του παιχνιδιού είναι οι ίδιοι οι διάλογοι, που με υπέροχο τρόπο σκιαγραφούν την κοινωνία στην οποία εξελίσσεται το παιχνίδι. Ίσως είναι ο μοναδικός λόγος για να συνεχίσετε να παίζετε παρά τους απαίσιους γρίφους. Είναι γεγονός πως ο κόσμος στον οποίον εξελίσσεται το παιχνίδι είναι τουλάχιστον πρωτότυπος και ενδιαφέρον, ενώ η φανταστική δουλειά που έχει γίνει, θα σας κάνει να εισχωρήσετε στο κλίμα του παιχνιδιού.

Όσο για την σεναριακή πλοκή, αρκεί να αναφέρουμε πως κατά την διάρκεια του παιχνιδιού αποκαλύπτεται το 30% του μυστηρίου και στα 3 τελευταία λεπτά το υπόλοιπο 70%. Πραγματικά είναι λες και σε όλο το παιχνίδι ψάχνατε σε λάθος μέρη και στο τέλος ξαφνικά «πέφτετε» πάνω στον σωστό, το οποίο κρύβει όλες τις αλήθειες. Το παιχνίδι μπορεί να θεωρηθεί αρκετά μεγάλο σε διάρκεια, καθώς οι πληροφορίες που θα παίρνετε απο τους χαρακτήρες θα είναι σε μορφή «ψίχουλων». Έκτος από το μυστήριο του φόνου, υπάρχει και ενα side-story, που είναι αυτό το οποίο δήθεν θα κλονίσει την πίστη της ηρωίδας, αλλά που όπως αποδυκνείεται, είναι ουσιαστικά ένα preview για το sequel, καθώς δεν προλαβαίνει να ξεδιπλωθεί πριν τελειώσει το παιχνίδι.

Η πλοκή δεν είναι γραμμική, με την έννοια ότι μπορείτε να προσπεράσετε ορισμένα πράγματα, καθώς επίσης και ότι μπορείτε να χρησημοποιήσετε όσες «μέρες» θέλετε μέχρι να τελειώσετε, ή να «ανακρίνετε» τους χαρακτήρες με όποια σειρά θέλετε. Αυτό δεν είναι και τόσο ενδιαφέρον όσο ακούγεται, καθώς υπάρχει ένα πρόβλημα, όπου αν για παράδειγμα ο τρόπος που παίξατε είχε ως αποτέλεσμα στο τέλος να σας έχει μείνει μόνο ένας χαρακτήρας στον οποίο έχετε ακόμα ερωτήσεις που δεν έχετε κάνει, θα πρέπει αφού τις κάνετε να «ξοδέψετε» τον υπόλοιπο χρόνο της ημέρας μέχρι να βραδιάσει, κάνοντας διαδρομές από εδώ κι από κει.

Στον τερματισμό του παιχνιδιού, ο παίκτης βαθμολογείται με άριστα το 100. Η απόδοση εξαρτάται από το πόσο «επαγγελματικά» παίξατε το παιχνίδι. Όσο περισσότερες άσχετες ερωτήσεις κάνετε στους υπόπτους ή όσο περισσότερα άσχετα στοιχεία αναφέρετε στην αρχηγό σας, τόσο η βαθμολογία θα μειώνεται. Για μερικούς ίσως να είναι πρόκληση να ξαναπαίξουν από την αρχή με στόχο το καλύτερο score. Για άλλους, το απογοητευτικό φινάλε που συνοδεύει την ανακοίνωση της βαθμολογίας είναι αρκετό για να κάνουν uninstall το παιχνίδι και να μην κοιτάξουν ποτέ πίσω.

Επίλογος
Το Culpa Innata είναι μία καλή προσπάθεια από την Mementum, αλλά στο τέλος ο παίκτης πιάνεται κορόιδο, καθώς ολόκληρο το παιχνίδι φαίνεται να ήταν ενα αργό και μακροσκελές preview για το sequel, που όπως δείχνει και ο τερματισμός του παιχνιδιού, ήταν προγραμματισμένο εκ των προτέρων.

Θετικά:
- Ενδιαφέρον και βαθύ σεναριακό υπόβαθρο.
- Οι διάλογοι είναι καλοφτιαγμένοι και σας «βάζουν» μέσα στον κόσμο του παιχνιδιού.
- Καλή μουσική σε αρκετά σημεία.

Αρνητικά:
- Απαίσια γραφικά.
- Τελειώνει απότομα χωρίς να έχουν γίνει οι αποκαλύψεις που περιμένατε.
- Ενδιαφέρον side-story που όμως δεν κορυφώνεται ποτέ.
- Η μουσική γενικά είναι καλή, αλλά σε όσα σημεία δεν είναι καλη, είναι απαίσια.

Βαθμολογία
Γραφικά: 4
Ήχος: 7
Gameplay: 6
Αντοχή: 6
Γενικά: 6

Ένα adventure για όσους δεν τους ενδιαφέρουν τα γραφικά, οι γρίφοι, και η πλοκή, αλλά οι «εναλλακτικές» κοινωνίες/κόσμοι, οι χαρακτήρες και οι διάλογοι. Δηλαδή για πολύ λίγους.

Άγγελος Τσιμιδάκης