Fatal Frame II: Crimson Butterfly Remake

Βγάζοντας φωτογραφίες σε ένα εξαφανισμένο χωριό.

Μετά την επιτυχία των Resident Evil, έγινε σχεδόν υποχρέωση όλων των Horror σειρών να κυκλοφορήσουν τουλάχιστον από ένα remake. Όπως λοιπόν έγινε και με τα Silent Hill, Dead Space και Alone in the Dark, ήρθε πλέον η σειρά των Fatal Frame (ή αλλιώς Project Zero). Παρότι η συγκεκριμένη σειρά δεν γνώρισε την τεράστια επιτυχία κάποιων προαναφερθέντων, παραμένει γνωστό και αγαπητό όνομα την κατηγορία των Horror και πλέον είχε πάνω από 12 χρόνια να εμφανιστεί (με εξαίρεση δύο remasters). Αναμενόμενα για remake η Koei Tecmo επέλεξε τον δεύτερο και πιο ξακουστό τίτλο της σειράς, το Crimson Butterfly του 2003, το οποίο ακόμα και σήμερα βρίσκεται ανάμεσα στα καλύτερα Horror games όλων των εποχών. Η κυκλοφορία του ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2025 και με συνοπτικές διαδικασίες ήρθε στα χέρια μας τον Μάρτιο του 2025.

Δύο αθώα κορίτσια ενάντια στο απόλυτο κακό
Η ιστορία ακολουθεί τις δίδυμες αδερφές Mio και Mayu Amakura οι οποίες επισκέπτονται ένα δάσος, όπου έπαιζαν όταν ήταν μικρές. Αφού τους τραβάει την προσοχή μία πεταλούδα, βρίσκονται χωρίς την θέλησή τους στο χωρίο Minakami, μία τοποθεσία γνωστή μόνο από θρύλους η οποία φημίζεται ότι παγιδεύει όποιον την επισκεφτεί. Μπαίνοντας στο εγκαταλελειμμένο αυτό χωριό, η Mayu σύντομα εξαφανίζεται και η Mio εκτός από το να την βρει πρέπει να βρει και τρόπο για να δραπετεύσουν. Το σενάριο είναι αρκετά καλό και ενδιαφέρον αν και πολύ μεγάλο κομμάτι του το μαθαίνουμε από τα κάμποσα notes που βρίσκαμε. Συνολικά χρειαστήκαμε γύρω στις 11 ώρες για να ολοκληρώσουμε την ιστορία, ενώ, ανάλογα τις πράξεις σας κατά τη διάρκεια υπάρχουν και μπόλικα διαφορετικά endings.

Φωτογραφίες… που σώζουν ζωές
Το gameplay και η δομή του Crimson Butterfly παραμένουν ίδια με το αρχικό και είναι πρακτικά ότι έχουμε δει σε αμέτρητα Survival Horror. Ο σκοπός σε κάθε περίπτωση είναι να πηγαίνετε από objective σε objective να λύνετε puzzles και να αντιμετωπίζετε ή να αποφεύγετε τα πνεύματα που στοιχειώνουν το χωριό. Μια βασική αλλαγή-προσθήκη είναι η Third-person κάμερα, η οποία φέρνει το παιχνίδι αρκετά πιο κοντά στα σύγχρονα games του είδους, όπως τα πρόσφατα Resident Evil. Αυτό σίγουρα δεν αλλοιώνει την καλοφτιαγμένη ατμόσφαιρα που υπήρχε και στο αρχικό και θα λέγαμε ότι την εμπλουτίζει, βάζοντάς μας δίπλα στην πρωταγωνίστρια. Γενικότερα όμως το παιχνίδι δείχνει κάπως την ηλικία του κυρίως λόγω της δομής του κόσμου, όπου σας περιμένει μπόλικο, σχεδόν υπερβολικό, backtracking, όχι μόνο από δωμάτιο σε δωμάτιο αλλά και από κτήριο σε κτήριο. Έτσι σπάνια θα νιώσετε ότι ξεμπερδέψατε με κάποια τοποθεσία ή κάποιον περιπλανώμενο εχθρό.

Το βασικό σας όπλο ενάντια στα πνεύματα του χωριού είναι η Camera Obscura και πρακτικά πρέπει να τα τραβάτε φωτογραφίες για να τους κάνετε damage. Όσο πιο κεντραρισμένη και κοντινή είναι η λήψη τόσο καλύτερο το αποτέλεσμα. Μετά από κάθε φωτογραφία υπάρχει cooldown, όπου θα πρέπει να κουνιέστε για να αποφύγετε χτυπήματα, ενώ αν φωτογραφίσετε κατά τη διάρκεια της επίθεσης τους κάνετε περισσότερο damage. Το πυρομαχικό της κάμερας είναι φυσικά το φιλμ για το οποίο υπάρχουν αρκετοί διαθέσιμοι τύποι. Το default, type-07, μπορείτε να το χρησιμοποιείτε όσες φορές θέλετε όμως έχει αργό cooldown μεταξύ φωτογραφιών, ενώ κάνει και σχετικά λίγο damage. Άλλοι τύποι φιλμ έχουν γρηγορότερο cooldown, άλλοι κάνουν περισσότερο damage, όμως έχουν και περιορισμένους αριθμούς λήψεων οπότε θα πρέπει να προσέχετε που τα ξοδεύετε. Σταδιακά θα αποκτήσετε διάφορα φίλτρα για τον φακό της κάμερας, τα οποία επίσης χρησιμεύουν στις μάχες αλλά η βασική τους λειτουργία είναι για να ανακαλύπτετε και να ξεκλειδώνετε μυστικά περάσματα και πόρτες.

Διάσπαρτα υπάρχουν επίσης heals, τα οποία επίσης θα πρέπει να καταναλώνετε συνετά, πράγμα που θα βοηθήσει το μάθετε τις επιθέσεις των εχθρών. Οι εχθροί έχουν διάφορους τύπους, όπου άλλοι σας επιτίθενται με τα χέρια, άλλοι από απόσταση πετώντας σας πράγματα ενώ άλλοι πετάνε και σας έρχονται από όλες τις κατευθύνσεις. Κανένας δεν είναι τρομερά δύσκολος και οι επιθέσεις τους μαθαίνονται εύκολα, όμως τα πράγματα δυσκολεύουν όταν αντιμετωπίζετε παραπάνω από έναν ταυτόχρονα. Αυτό οφείλεται κυρίως στην βαριά και clunky κίνηση του χαρακτήρα μας, η οποία μπορεί να κάνει μόνο ένα απλό dodge και μία απλή στροφή παίρνει παραπάνω από το αναμενόμενο.

Ακόμα και το τρέξιμό της είναι περισσότερο ένα γρήγορο περπάτημα. Παρόλο που η κάμερα δέχεται αρκετές αναβαθμίσεις το ίδιο το σύστημα μάχης δεν εξελίσσεται ιδιαίτερα μέχρι το τέλος, αλλά τουλάχιστον οι μάχες δεν είναι υπερβολικά πολλές ώστε να κουράσουν. Υπάρχουν και ορισμένες περιστάσεις όπου κάποιους εχθρούς δεν μπορούμε να τους νικήσουμε και πρέπει ή να τους ξεφύγουμε ή να τους κρυβόμαστε. Παρόλο που υπάρχει αρκετή αγωνία σε αυτά τα σημεία, η λύση τους βασίζεται κυρίως στο trial and error, οπότε μετά από αρκετές προσπάθειες γίνονται λίγο επαναλαμβανόμενα.

Μία ιδανική ευκαιρία για να δείτε πως διαφέρει ο Ιαπωνικός τρόμος από τους υπόλοιπους

Όμορφο, χωρίς υπερβολές
Στον τομέα των γραφικών το remake είναι σαφώς πιο όμορφο από το αρχικό Crimson Butterfly του 2003, αλλά δεν θα το βάζαμε και στην κορυφή της βιομηχανίας. Το χωριό, τα σπίτια και γενικότερα τα περιβάλλοντα έχουν αρκετή λεπτομέρεια χωρίς να ρίχνουν σαγόνια ενώ και οι φωτισμοί είναι προσεγμένοι. Το ίδιο ισχύει και για τον σχεδιασμό των χαρακτήρων που έχουν εκσυγχρονιστεί και είναι πιο ρεαλιστικοί αλλά ταυτόχρονα παραμένουν και πιστοί στον σχεδιασμό τους. Γενικότερα φαίνεται ότι έχει γίνει προσπάθεια στο να μείνουν τα πάντα πιστά στο αρχικό.

Fatal...framedrops
Κάτι το οποίο ίσως ενοχλήσει κάποιους και ίσως θα έπρεπε να υπάρχει η επιλογή για να απενεργοποιηθεί είναι το πολύ έντονο film-grain. Εμάς δεν μας ενόχλησε ιδιαίτερα, διότι ταιριάζει στον συγκεκριμένο τίτλο και βοηθάει επίσης στην ατμόσφαιρά του. Στον τεχνικό τομέα δεν εντοπίσαμε κάποιο bug, όμως το remake κάνει την αμαρτία να τρέχει αποκλειστικά στα 30fps ακόμα και στο PS5 Pro. Ίσως να μην μας ενοχλούσε τόσο, διότι γενικότερα ο ρυθμός είναι αργός, όμως δεν μένει σταθερό ούτε εκεί και υπάρχουν μπόλικα framedrops. Πρόκειται πραγματικά για το μεγαλύτερο αγκάθι στην εμπειρία, όμως είναι κάτι που μπορεί εύκολα να διορθωθεί με patches.

Ο ήχος είναι επίσης καλοφτιαγμένος και αποτελεί τον βασικό πυλώνα της ατμόσφαιρας που επικρατεί. Από τους ambient ήχους που δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε μέχρι τα βαριά βήματα της πρωταγωνίστριας στα ξύλινα πατώματα μέσα στην ησυχία, τα πάντα βοηθούν στο να νιώθουμε συνεχώς μόνοι και υπό κάποια απειλή. Μουσική γενικότερα υπάρχει ελάχιστη πράγμα που επίσης βοηθάει στη αίσθηση της μοναξιάς. Στο voice acting και στα Ιαπωνικά και στα Αγγλικά έχει γίνει αρκετά καλή δουλειά, ώστε τα κορίτσια να είναι πειστικά, χωρίς όμως να μπορούμε να πούμε ότι κάποια θα ακουστεί στα φετινά Game Awards.

Καλό αλλά όχι αριστουργηματικό
Το remake του Crimson Butterfly αποτελεί μία ευχάριστη, αν και σε σημεία απαρχαιωμένη, Survival Horror κυκλοφορία που θα ικανοποιήσει τους fans της σειράς και του είδους γενικότερα. Σαν remake είναι αρκετά πιστό και οι μόνοι που θα χαλαστούν είναι όσοι θεωρούν ότι η fixed κάμερα και τα tank controls είναι απαραίτητα. Βασικά μας παράπονα είναι η επαναληψιμότητα σε ορισμένες μάχες και τα μπόλικα framedrops στα ήδη χαμηλά 30fps. Παρόλα αυτά με την ατμόσφαιρα και το σενάριό του μας έκανε αρκετές στιγμές να τα ξεχνάμε. Από εκεί και πέρα, αν έχετε normal προσδοκίες και δεν περιμένετε μεγαλεία, όπως του Silent Hill 2 remake, τότε αποτελεί μία τίμια Horror πρόταση (ειδικά σε κάποια πτώση τιμής), είτε έρχεστε για πρώτη φορά, είτε την αγαπάτε από παλιά.

Θετικά:
- Πολύ καλή ατμόσφαιρα τρόμου
- Ενδιαφέρον σενάριο με πολλαπλά endings
- Σύστημα μάχης που ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα του είδους
- Καλοφτιαγμένα γραφικά και ηχητικός τομέας

Αρνητικά:
- 30fps με μπόλικα framedrops
- Κάποιες μάχες γίνονται επαναλαμβανόμενες
- Υπερβολικό backtracking
- Ο clunky χειρισμός της πρωταγωνίστριας σε ορισμένα σημεία

Βαθμολογία
Γραφικά: 8
Ήχος: 8
Gameplay: 7
Σενάριο: 8
Αντοχή: 7
Γενικά: 7.5

Μία ακόμα αξιόλογη προσθήκη στα Horror για το 2026

Ερμής Δερβίσης