Disciples: Domination

Η Avyanna επιστρέφει, αλλά το Nevendaar μένει στάσιμο.

Ξεκινάμε την παρουσίαση με μια εξομολόγηση: η σειρά Disciples κουβαλάει μια βαριά κληρονομιά από το 1999, όταν η Strategy First μας σύστησε ένα σκοτεινό αντίπαλο δέος για τα Heroes of Might & Magic. Στις 12 Φεβρουαρίου 2026, το Disciples: Domination ήρθε ως το τέταρτο sequel, υποσχόμενο να συνεχίσει το έπος της Avyanna. Όμως, μετά από πολλές ώρες ενασχόλησης, το ερώτημα παραμένει: είναι μια ουσιαστική εξέλιξη ή απλώς μια επανάληψη της συνταγής του Liberation με άλλο περιτύλιγμα;

Ανήσυχο είναι το κεφάλι που φοράει το στέμμα
Το σενάριο μας μεταφέρει στο Nevendaar, 15 χρόνια μετά τα γεγονότα του Liberation. Η βασίλισσα Avyanna, έχοντας αποσυρθεί από την ενεργό δράση, αναγκάζεται να επιστρέψει όταν το "μολυσμένο mana" αρχίζει να πνίγει τον κόσμο. Αν και η κεντρική ιδέα είναι ενδιαφέρουσα, η αφήγηση συχνά "κολλάει". Η Avyanna, παρόλο που υποτίθεται ότι είναι μια έμπειρη ηγεμόνας, συχνά ακούγεται και φέρεται σαν μια παρορμητική έφηβη, κάτι που σε συνδυασμό με το άνισο voice acting (πότε πειστικό, πότε εντελώς άψυχο), αφαιρεί πόντους από την ατμόσφαιρα.

Τα quests έχουν μεν χιούμορ, αλλά η δομή τους παραμένει υπερβολικά γνώριμη. Τα Grievances (αιτήματα των factions) γρήγορα γίνονται επαναλαμβανόμενα, καθώς οι σεναριογράφοι φαίνεται να ξέμειναν από φρέσκες ιδέες μετά το πρώτο εικοσάωρο, ανακυκλώνοντας παρόμοια σενάρια ξανά και ξανά.

Το κακό άρχισε να πολλαπλασιάζεται μέχρι του σημείου το Nevendaar να ομοιάζει με τοποθεσία που θα διάλεγε για να μείνει μόνιμα ο… Τζόκερ! Με το χάος να καταπίνει σταδιακά τα πάντα, η Avyanna αναγκάζεται να βγει από την “εθελουσία σύνταξη”, μαζεύει σταδιακά όλους τους ήρωες που την συντρόφευσαν στην προηγούμενη περιπέτειά της και αναζητά την δύναμη που κρύβεται πίσω από τις αναταραχές και το μολυσμένο mana που έχει πνίξει τα πάντα. Το σενάριο εξελίσσεται ομαλά μέσα από δεκάδες quests, αραιά και που εντυπωσιακά cinematics που σφραγίζουν μια πράξη του δράματος και πάρα πολλές ενδιαφερουσες συζητήσεις με NPCs. Τα quests έχουν μεγάλη ποικιλία αλλά και χιούμορ ακόμα και όταν πρόκειται φαινομενικά για fetch quests. Για παράδειγμα, το να ξεκάνουμε ένα τσούρμο πλάσματα για να προσφέρουμε έμπνευση σε μια παρανοϊκή νάνο ζωγράφο είχε πολύ γούστο.

Όσοι έχουμε επιδωθεί για πολλά χρόνια στο σπορ των Turn – Based Strategy βρισκόμαστε και πάλι στο στοιχείο μας στο Disciples: Domination με την δράση να διαμοιράζεται σε τρία επίπεδα: το κάστρο Yillian, τον χάρτη του Nevendaar και τα πεδία των μαχών που δίνουμε. Το κάστρο μας είναι η έδρα της πολιτικής εξουσίας της Avyanna και σε αυτό αναπτύσσουμε την ίδια και τις μονάδες μας, αγοράζουμε και επεξεργαζόμαστε τους πόρους που αντλούμε από τον χάρτη και τις αποστολές και λαμβάνουμε πολιτικές αποφάσεις οι οποίες επηρεάζουν σφόδρα την φήμη που έχουμε με τα πέντε factions – φυλές του παιχνιδιού. Σε επίπεδο αφήγησης γουστάρουμε τις συζητήσεις με τους companions οι οποίες αποδεικνύονται πολύ εύστοχες σε χαρακτηρολογικό επίπεδο αλλά και αρκετά από τα Grievances είναι αρκετά απολαυστικά, δηλαδή υποθέσεις που μας παρουσιάζουν εκπρόσωποι των factions, περιμένοντας από εμάς, την κεντρική εξουσία, να τους ξελασπώσουμε.

Στρατηγική με το "σταγονόμετρο"
Στο gameplay, το παιχνίδι πατάει γερά στα χνάρια του προκατόχου του. Το σύστημα μάχης σε πλέγμα παραμένει το δυνατό χαρτί του τίτλου, θυμίζοντας σκάκι. Ωστόσο, η πρόκληση είναι άνιση. Στην αρχή το παιχνίδι μπορεί να γίνει εκνευριστικά δύσκολο, ενώ αργότερα, μόλις "στήσεις" την ομάδα σου, οι μάχες μετατρέπονται σε μια ρουτίνα που απλώς καταναλώνει χρόνο.

Το μεγαλύτερο παράπονο παραμένει το Leadership cap και το Companion cap. Είναι απογοητευτικό να έχεις τόσες μονάδες και companions στη διάθεσή σου και το παιχνίδι να σε περιορίζει τεχνητά, εμποδίζοντάς σε να δημιουργήσεις την "επική στρατιά" που ονειρεύεσαι. Αυτός ο περιορισμός φεύγει μόνο στο Domination mode μετά τον τερματισμό, κάτι που μοιάζει με "τυράκι" για να δικαιολογήσει τη μεγάλη διάρκεια των 60+ ωρών, η οποία όμως συχνά οφείλεται σε grind και ανούσιες μετακινήσεις στον χάρτη.

Δυστυχώς μάλλον τελείωσαν σχετικά γρήγορα οι ιδέες των σεναριογράφων όσον αφορά τα Grievances γιατί, στα δεκάδες αιτήματα που ολοκληρώσαμε, αρκετές φορές αντιμετωπίσαμε την ίδια ακριβώς περίπτωση. Οι επιλογές μας στα Grievances καθορίζουν και την στάση των πέντε factions, αυξάνοντας σταδιακά την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό μας και στην εξουσία που ασκούμε. Εκτός από τις ηθικές επιλογές που μας αρέσουν να κάνουμε ικανοποιώντας τους προσωπικούς αξιακούς μας κώδικες, το να τα πάμε καλά με τα factions κατεβάζει το leadership που απαιτείται για να έχουμε ενεργές τις μονάδες τους στην ομάδα μας και προσφέρει ακόμα επιπλέον bonuses αλλά και σπέσιαλ μονάδες υψηλού tier.

Το leadership είναι μια πονεμένη ιστορία στο Disciples: Domination γιατί δεν είναι ποτέ αρκετό. Σε βάθος χρόνου θα έχουμε δεκάδες μονάδες στην διάθεσή μας από όλα τα factions και όλες τις βαθμίδες τους. Το πενιχρό leadership μας υποχρεώνει να κινούμαστε με ένα μείγμα από ισχυρές και μέτριες μονάδες γιατί η Avyanna δεν μπορεί να κουμαντάρει μόνο tier 4 μονάδες. Προφανώς το leadership είναι ένα επιπλέον τέχνασμα του gameplay όπως και το companion cap ώστε να μας εμποδίσει να γίνουμε ανίκητοι, στηρίζοντας τις νίκες στον αριθμό και την ισχύ των μονάδων και όχι στην στρατηγική διαχείριση τους στο πεδίο μάχης.

Η εξερεύνηση στις περιοχές του Nevendaar μας συναρπάζει γιατί πρόκειται για ένα καλοσχεδιασμένο τοπίο με άπειρα σημεία αλληλεπίδρασης, μπουντρούμια και κρυφές περιοχές τα οποία συναρπάζουν σφόδρα τον εξερευνητή μέσα μας. Τα σπουδαιότερα σημεία στον χάρτη είναι τα διάφορα ορυχεία στα οποία έχουν κάνει κατάληψη ομάδες τεράτων και εμείς πρέπει να τα καθαρίσουμε και να τα προσθέσουμε στην γραμμή τροφοδοσίας η οποία αυξάνει ασταμάτητα τις πρώτες ύλες που χρειαζόμαστε για τα πάντα, από την πρόσληψη πλασμάτων μέχρι την αναβάθμιση του κάστρου και όλου του εξοπλισμού μας.

Σκάκι με φανταστικά πιόνια
Αναμφίβολα η μεγάλη απόλαυση πηγάζει από τις μάχες οι οποίες εκτελούνται στο κλασικό πλέγμα που γνωρίζουμε από όλους τους σχετικούς τίτλους. Στο 90% των συγκρούσεων οι μονάδες μας στέκονται αντικριστά στις δυνάμεις των αντιπάλων και μας θυμίζουν ακόμα πιο έντονα το αγαπημένο μας σκάκι. Σε λιγοστές περιπτώσεις οι εχθροί μας περικυκλώνουν, οπότε καλούμαστε να τοποθετήσουμε ακόμα πιο εύστοχα τις μονάδες μας, επιλέγοντας πάντα τις ανθεκτικότερες στην πρώτη γραμμή και τις ranged στα μετόπισθεν. Στο Disciples: Domination οι σχεδιαστές του έχουν ρίξει σχεδόν όλο το βάρος του gameplay στην στρατηγική αντιμετώπιση κάθε απειλής, θυσιάζοντας αρχικά την μέγιστη απόλαυση που αποζητούμε από τα Strategy, δηλαδή την αίσθηση της δύναμης που μας προσφέρουν, το να εξουσιάζουμε μια ανίκητη στρατιά. Δεκάδες ώρες περνούν σαν νεράκι μέχρι την στιγμή που οι δυνάμεις μας θα καθαρίζουν με σχετική άνεση τις διάσπαρτες εχθρικές δυνάμεις που βρίσκονται παντού στον χάρτη. Ως συνέπεια των παραπάνω, η κάθε σύγκρουση απαιτεί αρκετή σκέψη σαν να πρόκειται για παρτίδα σκάκι. Εκτός από την σωστή επιλογή του class για την ηρωίδα μας (έχουμε ανά πάσα στιγμή την δυνατότητα να κάνουμε refund όλα τα skill points και να της αλλάξουμε class) πρέπει να επιλέξουμε και τις κατάλληλες μονάδες για κάθε σύγκρουση.

Η αντιμετώπιση των μαχών είναι πραγματικά πολυεπίπεδη και απολαυστική. Τα πάντα πρέπει να ληφθούν υπόψη, από τα φυσικά εμπόδια που υπάρχουν στο πεδίο της μάχης, μέχρι την απόσταση από τους εχθρούς ώστε να τους φτάνουν τα χτυπήματά μας αλλά και τα special bonuses που εμφανίζονται εντελώς τυχαία δεξιά και αριστερά. Στο δικό μας playthrough, χρησιμοποιήθηκε η Avyanna σαν tank – damage dealer καθώς η μοναδική της ικανότητα να τηλεμεταφέρεται σε όλο το πεδίο της μάχη και το φοβερό area of attack skill της σαν Warmaster της επιτρέπει να σπέρνει τον θάνατο στις εχθρικές μονάδες. Της ανεβάσαμε και το skill του retaliate και την μετατρέψαμε σε μια θανάσιμη μπαλαρίνα η οποία στριφογυρίζει και πετσοκόβει όσους βρίσκονται σε απόσταση βολής.

Με την Avyanna στην πρώτη γραμμή, επιλέξαμε για υποστήριξη της companions και μονάδες οι οποίες θερίζουν από μακρινή απόσταση. Οι Ejamar και Melendrach παίρνουν κυριολεκτικά ψυχές με τα ξόρκια τους, με τον πρώτο να γεμίζει ασταμάτητα το πεδίο της μάχης με σκελετούς. Στην πρώτη γραμμή τοποθετήσαμε γιγαντιαίους μαχητές από τρία διαφορετικά factions εξασφαλίζοντας την προστασία των μετώπισθεν αλλά και την γρήγορη εξόντωση των εχθρών. Η παραμετροποίηση της Avyanna, των companions και των μονάδων μας είναι πολυεπίπεδη και χρειάζεται άφθονους πόρους για να πραγματοποιηθεί σωστά.

Από την μια αποστολή στην άλλη και ανοίγοντας διάφορους θησαυρούς στο διάβα μας, η Avyanna χτίζει τον εξοπλισμό της με όπλα, πανοπλίες δαχτυλίδια και φυλακτά τα οποία της προσθέτουν ένα σωρό + στα στατιστικά της αλλά και επιπλέον debuffs για τους εχθρούς. Οι companions κουβαλάνε και αυτοί πανίσχυρα όπλα και shards με διάφορες ιδιότητες ενώ οι απλές μονάδες έχουν την δυνατότητα να κρατάνε μόνο shards. Αν αναλογιστούμε ότι ένα από αυτά τα shards μπορεί να τους δώσει την δυνατότητα να ανταποδίδουν κάθε χτύπημα ή να μην μπορεί κανείς να τους μετακινήσει από την θέση τους αντιλαμβανόμαστε πόσες επιλογές για αναβάθμιση ανοίγονται μπροστά μας.

Πέραν του εξοπλισμού, το είδος των μονάδων που στρατολογούμε σε κάθε μάχη επηρεάζει επίσης και το αποτέλεσμά της. Παραδείγματος χάριν, αν επιτεθούμε σε μια ομάδα φυλής που έχει υψηλή αντοχή σε συγκεκριμένο είδος damage τότε θα δυσκολευτούμε να την συντρίψουμε και το ανάποδο. Κατά συνέπεια, η ομάδα μας αποτελείται σχεδόν πάντοτε από πλάσματα όλων των διαθέσιμων φυλών τα οποία καλύπτουν κάθε είδος damage και μπορούν να ανταπεξέλθουν σε όλες τις συγκρούσεις.

Το επίπεδο δυσκολίας είναι δική μας υπόθεση δηλαδή εξαρτάται από το επίπεδο που θα επιλέξουμε εξαρχής, το οποίο αλλάζει βέβαια και στην συνέχεια αν τα βρούμε σκούρα. Μέτα τις πρώτες ώρες και το βάπτισμα του πυρός που θα λάβουμε, θα αντιληφθούμε ότι, ενίοτε, πρέπει να ανεβοκατεβάζουμε την δυσκολία όταν τα βρίσκουμε σκούρα, τουλάχιστον μέχρι να στήσουμε μια απόλυτα αξιόμαχη ομάδα. Ευτυχώς, ο τρόμος που δοκιμάζουμε στην αρχή αντικρίζοντας στρατούς 30ου επιπέδου να φυλάνε θησαυρούς την ώρα που εμείς ήμαστε στο 10ο, εξαφανίζεται αρκετές ώρες αργότερα όταν επιστρέφουμε στα ίδια σημεία, διαπιστώνοντας ότι αυτοί έχουν μείνει στο ίδιο επίπεδο ενώ εμείς τους έχουμε ξεπεράσει κατά πολύ. Ναι, δεν υπάρχει scaling του επιπέδου των τεράτων συνεπώς τα πράγματα ξεκινούν πολύ δύσκολα και καταλήγουν πανεύκολα όσο αναπτύσσουμε ομάδα και ηρωίδα.

Τεχνικές ατέλειες
Οπτικά το Nevendaar παραμένει πανέμορφο και ατμοσφαιρικό, αλλά δεν λείπουν τα τεχνικά προβλήματα. Frame drops (ειδικά σε χάρτες με εφέ όπως χιονοθύελλες), μερικά ενοχλητικά bugs στον εξοπλισμό των companions και μια κάμερα που μερικές φορές αρνείται να συνεργαστεί, δείχνουν ότι χρειαζόταν περισσότερο polish.

Το Disciples: Domination είναι ένας τίτλος που "φοβάται" να ρισκάρει. Διορθώνει κάποιες ανισορροπίες του παρελθόντος, αλλά μένει υπερβολικά κοντά στο Liberation. Για τους πιστούς οπαδούς είναι "περισσότερο από το ίδιο", αλλά για όσους περίμεναν το επόμενο μεγάλο βήμα στη σειρά, η γεύση είναι γλυκόπικρη.

Μακροχρόνια παραμονή στο Nevendaar
Την στιγμή που, μετά από δεκάδες ώρες μαχών, αποστολών, αναβαθμίσεων και περιπλάνησης (μιλάμε για 60 ώρες στο... νερό) αντικρίζουμε την τελική οθόνη, αντιλαμβάνόμαστε ότι μπορούμε να συνεχίσουμε τον αγώνα μας στο Domination mode. Σε αυτό, το ενοχλητικό companion cap αφαιρείται και έτσι έχουμε την δυνατότητα να ενσωματώσουμε στην ομάδα μας όλους τους companions, αποσπώντας και περισσότερα xps στην πορεία ούτως ώστε να επιχειρήσουμε να φτάσουμε στο level cap, αν υφίσταται. Το δικό μου playthrough σταμάτησε στο 51ο επίπεδο αφήνωντας με με την απορία του που βρίσκεται το “ταβάνι” στην ανάπτυξη της Avyanna και με την πίκρα του ότι το τερμάτισα δίχως να έχω τερματίσει εντελώς ούτε μια από τις δύο κατηγορίες skills του Warmaster class που επέλεξα.

Φυσικά θα μπορούσα να ρίξω όλα τα skill points στην ίδια κατηγορία για να το πετύχω αλλά αυτό θα οδηγούσε σε μια πολύ πιο αδύναμη Avyanna συνεπώς δεν το έπραξα. Με το τέλος της περιπέτειας, τσουπ πετάγεται ένα νέο mode εν ονόματι Domination το οποίο μας πληροφορεί ότι η συγκομιδή των xps σε αυτό θα είναι πολύ μεγαλύτερη, ώστε να μην σκυλοβαρεθούμε παίζοντας 100 μάχες για να φτάσουμε στο επίπεδο που τελειώσαμε το πρώτο playthrough. Η δεύτερη πληροφορία που μας δίνει είναι σαφώς σημαντικότερη. Τέρμα ο ενοχλητικός περιορισμός των δύο companions ταυτόχρονα στην ομάδα μας σε κάθε μάχη, στο Domination μπορούμε να τους έχουμε όλους ταυτόχρονα να σπέρνουν τον τρόμο με τις πανίσχυρες ultimate attacks τους αντί να χρησιμοποιούμε μονάδες β’ και γ’ διαλογής.

Θεωρώ ότι το Domination mode είναι ιδανικό για να δοκιμάσουμε τα class της Avyanna που δεν προτιμήσαμε στο πρώτο playthrough, συνεπώς αν αθροίσουμε τις ώρες που θα μας πάρει για να το κάνουμε, μιλάμε για ένα game που δεν αποκλείεται να μας απασχολήσει ακόμα και για 150 ώρες. Με όσα αναφέρθηκαν ήδη έγινε προφανές ότι τα 45 ευρώ που στοιχίζει το Disciples: Domination μας κάνουν να το λιγουρευόμαστε σφόδρα καθώς πρόκειται για φίνο τίτλο σε όλα τα επίπεδα, κυρίως όμως σε επίπεδο στρατηγικής και αντοχής στον χρόνο.

Θετικά:
- Αφθονία στρατηγικών επιλογών και παραμετροποίησης
- Ομορφο art direction
- Μεγάλη διάρκεια
- Το νέο Domination mode δίνει λόγο για endgame ενασχόληση

Αρνητικά:
- Υπερβολικά επαναλαμβανόμενα quests και Grievances.
- Τεχνικά προβλήματα (bugs, frame drops) και αργό pacing (grind).
- Ενοχλητικό companion cap
- Leadership με το σταγονόμετρο που αποτρέπει την δημιουργία επικών ομάδων για πολύ καιρό
- Το voice acting δεν μας πείθει συχνά για την προσωπικότητα των χαρακτήρων.

Βαθμολογί
Γραφικά: 7
Ήχος: 7
Gameplay: 7
Σενάριο: 7.5
Αντοχή: 8.5
Γενικά: 7

Ένα sequel που θα ήταν αντάξιο της κληρονομιάς της σειράς, αν δεν είχε μερικές κλασικές παθογένειες.

Γιάννης Μοσχονάς