One Finger Death Punch

Ο αυτοκράτορας του Kung Fu εναντίον του υποκόσμου.

Η Silver Dollar Games είναι ένας ανεξάρτητος publisher, υπεύθυνος για την κυκλοφορία δεκάδων τίτλων χαμηλού μπάτζετ στο Xbox Live Games Store. Ανεξάρτητα από το ισχνό κόστος παραγωγής τους, τα games της Silver Dollar Games άφησαν το χιουμοριστικό τους αποτύπωμα στην ιστορία του Xbox γιατί προξενούν αβίαστα το γέλιο με την θεματολογία και την δυναμική τους. Το I Want It είναι μια ξεκαρδιστική καταγραφή της επιμονής των μικρών παιδιών προς τους γονείς τους. Χειριζόμαστε ένα παιδί και επιχειρούμε να πρήξουμε την ψηφιακή μας μάνα μέχρι να μας πάρει αυτό που θέλουμε.

Το Try Not to Fart θα έπρεπε να ονομαστεί Try Not to Laugh. Ζούμε την πορεία μιας σχέσης από την στιγμή της γνωριμίας έως την γέννηση του πρώτου μας παιδιού. Μια μόνιμη απειλή κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, απειλή η οποία μπορεί να τινάξει το ειδύλλιο στον αέρα αν δεν πατήσουμε τα σωστά buttons. Η απειλή ονομάζεται κλάσιμο. Αν δεν συγκρατήσουμε τα αέρια εντός του εντερικού σωλήνα, το κλανίδι πάει σύννεφο, η μπόχα θα τυλίξει τους χαρακτήρες και το έτερο μας ήμισυ θα γίνει καπνός έχοντας χάσει την υπομονή του.

Σας κανονίζω όλους με το ένα δάχτυλο
Το One Finger Death Punch έχει εξίσου εξωφρενικό περιτύλιγμα με τα υπόλοιπα games της εταιρείας, ξεχωρίζει όμως από το εθιστικό gameplay του. Ένα σοβαρό σενάριο είναι πολυτέλεια έτσι, ο πρωταγωνιστής της δράσης, είναι ένας ανώνυμος master των πολεμικών τεχνών που βρίσκεται αντιμέτωπος με εκατομμύρια αντιπάλους, δίχως λόγο και αιτία. Σκοπός του να μακελέψει τους πάντες σε μια σειρά από stages με πολυάριθμους εχθρούς ανά μάχη.

Γουστάρουμε πολύ την θέση μάχης που έχει ο χαρακτήρας μας προτού αρχίσει να μοιράζει πόνο. Μας θυμίζει την κύρια στάση του wing chun, γεγονός που μας κάνει να ταυτιστούμε νοητικά με τον μέγιστο grandmaster της εν λόγω πολεμικής τέχνης, τον Ip Man. Ευτυχώς δεν μένει κλειδωμένος σε αυτή την στάση, επιτρέποντας μας να αλλάζουμε στην φαντασία μας την φύση του και να μεγαλώνουμε την ευχαρίστηση. Όταν χρησιμοποιεί drunken boxing τεχνικές νιώθουμε σαν τον Jackie Chan. Την στιγμή που στέκεται στο ένα πόδι και σηκώνει το γόνατο του άλλου είμαστε o Daniel LaRusso του The Karate Kid, έτοιμοι να εκτελέσουμε την τεχνική του γερανού με θανατηφόρα ακρίβεια.

Εχθροί πλακώνουν κατά χιλιάδες και από τις δύο μεριές της οθόνης, πλησιάζοντας τον χαρακτήρα μας με άγριες διαθέσεις. Πολεμική μανία μας τυλίγει και σπρώχνουμε με μανία μοχλούς και πλήκτρα επιχειρώντας να κινηθούμε προς το μέρος τους. Την στιγμή αυτή αντιλαμβανόμαστε την πρωτοτυπία του One Finger Death Punch. Το avatar μας δεν το κουνάει ρούπι σαν να το έχουν καρφώσει στο πάτωμα του stage. Δεν χρειάζεται να κινηθεί γιατί οι ανόητοι αντίπαλοι εισέρχονται στην εμβέλεια των χτυπημάτων μας η οποία αναπαρίσταται εξόφθαλμα με δύο μπάρες διαφορετικού χρώματος ανάλογα με την κατεύθυνση. Εισερχόμενοι στην επικίνδυνη περιοχή, οι εχθροί κόβουν ταχύτητα ανοίγοντας ένα μικροσκοπικό χρονικό παράθυρο για να πατήσουμε το button που θα τους εξαφανίσει. Αν το πετύχουμε, ο ήρωας μας εξαπολύει εντυπωσιακά χτυπήματα που τους μετατρέπουν σε... τοματοπολτό. Αν αποτύχουμε, ο εχθρός μας χώνει ένα χτύπημα μειώνοντας το μήκος του health bar μας κατά ένα τετράγωνο.

Το προϊόν που εξάγουμε ονομάζεται πόνος
Η μέθοδος δράσης του ήρωά μας θυμίζει πολύ τον Chuck Norris αλλά ο σκοπός μας είναι να τον μετατρέψουμε σε Eliot Ness, Untouchable, ανέγγιχτο. Η δράση μας δανείζεται χαρακτηριστικά και από τις δύο θρυλικές μορφές καταπολέμησης του εγκλήματος, πραγματικού και φανταστικού. Η τακτική μας είναι να σπεύδουμε βραδέως, να μην υποκύπτουμε στην γοητεία του button mushing αλλά να ζυγίζουμε το κάθε χτύπημα ώστε να βρίσκει τον στόχο του. Υπολογίζουμε τις αποστάσεις, παρατηρούμε και τις χρωματικές ενδείξεις πάνω στις οποίες πατούν οι εχθροί και δρούμε αστραπιαία.

Μια αυθεντική εμπειρία Chuck Norris για εμάς που μασάμε σίδερα στην καθισιά μας.

Το μακελειό είναι ασύλληπτο, μια ατελείωτη σπλατεριά όπου το αίμα χύνεται με τους κουβάδες από τους κομματιασμένους αντιπάλους. Τους παλουκώνουμε, τους πετάμε προς την οθόνη όπου σκάνε σαν έντομα, αφήνοντας μια κόκκινη μουντζούρα. Τους σπάμε τα κεφάλια, τους πετσοκόβουμε με αιχμηρά όπλα, τους πετάμε μαχαίρια, τους ρίχνουμε βέλη, και τι δεν σκαρφιζόμαστε για να τους αιματοκυλίσουμε. Δύο είναι τα χαρακτηριστικά που μας εθίζουν άγρια στην δράση, η ρυθμικότητα των κινήσεών μας και τα αισθητικά αποτελέσματά τους. Ο χειρισμός ακολουθεί την λογική των Rythym και απαιτεί αυτόματα να εστιάσουμε την προσοχή μας σαν ακτίνα λέιζερ στον περίγυρο. Αφού το πετύχουμε και απορροφηθούμε απόλυτα, αρχίζουμε να απολαμβάνουμε την σφαγή.

Τα αστρονομικά νούμερα των θυμάτων, τα εντυπωσιακά fatalities που τους επιβάλλουμε, το άφθονο σπλάτερ ικανοποιεί τις αισθήσεις μας. Είμαστε ελεύθεροι να εκφράσουμε την οργή μας για οποιοδήποτε ζήτημα πάνω στα άμορφα πλάσματα που μας επιτίθενται άρα οδηγούμαστε και σε συναισθηματική εκτόνωση. Τα σκηνικά bullet time που ξεπετάγονται εδώ και εκεί, μειώνουν τον καταιγιστικό ρυθμό προσφέροντας λίγο περισσότερο χρόνο για να σκεφτούμε. Οπτικά, είναι πωρωτικό το θέαμα του χαρακτήρα μας όταν διαλύει με το πάσο του τους εχθρούς και η κάμερα εστιάζει για να μην χάσουμε τίποτα από την φαντασμαγορία.

Ο ήρωας και οι εχθροί είναι σαν χάρτινα ανθρωπάκια, ο χρωματισμός τους και κάποιες έξυπνες αισθητικές πινελιές όπως τα στέμματα και τα καπέλα... Βιετκόνγκ τα καθιστούν ομορφότερα. Η πραγματική ομορφιά είναι τα animations, οι κουβάδες αίματος που χύνονται και το φόντο με την τεράστια ποικιλία από παραστάσεις εμπνευσμένες από την ασιατική τέχνη και όχι μόνο. Τα cutscenes των χαριστικών βολών που καταφέρνουμε τα προσλαμβάνουμε σαν εκπληκτικά fatalities. Σπάζουμε κόκαλά, ξεριζώνουμε καρδιές, βγάζουμε μάτια και τι δεν κάνουμε με το πανίσχυρο Kung Fu μας. Οι φωνές των εχθρών και οι κραυγές αλά Bruce Lee του χαρακτήρα μας είναι ηχητικές απολαύσεις που δεν τις βαριόμαστε ποτέ. Ακόμα και η φωνή του εκπαιδευτή μας με την γελοία προφορά έχει γούστο, παραπέμποντας υποσυνείδητα σε δευτεροκλασάτη ταινία Kung Fu, αποπνέει έναν ευπρόσδεκτο αέρα cult.

Οι εχθροί μας βλέπουν και αλλάζουν…παιχνίδι
Αισθητική απόλαυση, βελτίωση των αντανακλαστικών μας, τι γίνεται όμως με την πρόκληση που οφείλει να βρίσκεται στην καρδιά κάθε game; Ο αριθμός και η ταχύτητα των εχθρών αυξάνεται από stage σε stage. Ανθρωπάκια που φορούν στέμμα και είναι τα bosses της υπόθεσης, σκάνε μύτη και μας υποχρεώνουν να εναλλάσσουμε σαν μανιακοί τα δύο buttons σε μια χρονοβόρα αλληλουχία κινήσεων έως ότου τα διαλύσουμε.

Όταν τα skills μας φτάσουν σε σημείο να λιανίζουν τους πάντες με άνεση, πάμε στα μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας για να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας. Το μεγάλο εμπόδιο είναι φυσικά τα Survival modes. Το να ξεπαστρέψουμε εκατομμύρια εχθρούς είναι η μικρότερη ανησυχία μας σε αυτό. Μας απασχολεί περισσότερο η απουσία οπτικών ενδείξεων στους αντιπάλους στο δεύτερο mode και το σπρώξιμο της άτιμης ψιψίνας εν ονόματι Luca στο τρίτο, η οποία θέλει ντε και καλά να καλύψει όλη την οθόνη με το τρίχωμά της!

Τα skills είναι το μεγαλύτερο ατού στα χέρια μας για να ανταπεξέλθουμε στις ατελείωτες επιθέσεις. Η ενεργοποίησή τους απαιτεί ένα σεβαστό αριθμό από εχθρικά kills, τα οποία θα εκτελούσαμε ούτως ή άλλως. Για μερικά skills σαν το deep impact και το freezing point δεν μας πειράζει να κάνουμε σκυλίσια υπομονή προκειμένου να απαλλαγούμε από μεγάλο αριθμό αντιπάλων με την μια. Το heal μας φαίνεται άκυρο αφού ζητά 99 kills τα οποία θα τα δούμε μόνο στο Survival mode. Γενικός μας κανόνας είναι να αναβαθμίζουμε και να χρησιμοποιούμε τα καλύτερα skills ανά stage.

Περνάμε επτά ώρες μέσα σε ένα ανεμοστρόβιλο αίματος και τερματίζουμε το One Finger Death Punch. Αν αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε την επιλογή new game+ θα δούμε τον χάρτη να επανέρχεται στην παρθενική του μορφή με όλα τα stages “κλειδωμένα” και έτοιμα να κατακτηθούν από την αρχή. Να τονίσουμε εδώ ότι ο χάρτης είναι φτωχικός και θυμίζει Strategy της δεκαετίας του 1990. Ένα πράγμα έχει αλλάξει όμως στην περιπέτεια. Τα skills που αποκτήσαμε είναι διαθέσιμα για να τα ρίξουμε στην μάχη από το πρώτο stage. Ο σπουδαιότερος λόγος για να επιστρέψουμε στα ίδια πεδία μαχών είναι ο εθισμός στο υπέροχο gameplay. Ένα ασθενέστερο κίνητρο είναι το άνοιγμα περισσότερων θέσεων για τα skills μας εντός των stages.

Μπες στον ρυθμό και ρίξε άφθονο ξύλο
Το One Finger Death Punch είναι ένα φαινόμενο, μια υπέροχη μίξη των Rythym και Beat ‘Em Up. Τα απλά controls και η ασταμάτητη δράση μας παρασύρει πολύ εύκολα στην ροή των stages σε σημείο να μην φρενάρουμε ποτέ οικειοθελώς την πορεία μας. Διαλυμένα κορμιά πιτσιλίζουν την οθόνη με το αίμα τους και οι μεγαλειώδεις κινήσεις του ήρωα υλοποιούν μια μοναδική φαντασίωση δύναμης. Η δυσκολία είναι διαχειρίσιμη και το περιεχόμενο μπόλικο ώστε να μας κρατήσει απασχολημένους για κάμποσες ώρες. Η απορρόφησή μας στο game και τα οπτικά εφέ που μιμούνται τις εξωφρενικότερες ταινίες Kung Fu στον κόσμο μας ανάγκασαν να το αγαπήσουμε. Ειλικρινά, τα δύο ευρώ του κόστους του στο Steam έως τις 13 Μαΐου είναι σαν να το αποκτούμε δωρεάν.

Θετικά:
- Εθιστικό και πρωτοποριακό gameplay
- Kung Fu animations και εικαστικά που ευνοούν την πλήρη απορρόφηση
- Απλός χειρισμός
- Εξευτελιστική τιμή για την ποιότητά του
- Άφθονο σπλάτερ για τους λάτρεις του είδους

Αρνητικά:
- Φτωχικά γραφικά και ήχος
- Μικρή διάρκεια

Βαθμολογία
Γραφικά: 6
Ήχος: 6
Gameplay: 8
Σενάριο: 3
Αντοχή: 6
Γενικά: 6

Το Beat ‘Em Up που μας κάνει να νιώσουμε σαν τον Bruce Lee.

Γιάννης Μοσχονάς