Dig Dug

Ο άσημος διάδοχος του Pac-Man. 

Η gaming βιομηχανία χρωστάει πολλά στην Namco, η οποία είχε πολλές όμορφες εμπνεύσεις την δεκαετία του '80, οι οποίες αποτέλεσαν κίνητρο για πολλούς developers στο να μεταπηδήσουν στο game development.

Η Ιαπωνική εταιρεία που έκανε πάταγο το 1979 με το Galaxian και τα έτη 1980 και 1981 με τα Pac-Man και Mc. Pac-Man αντίστοιχα δεν έμεινε στάσιμη. Οι Ιάπωνες θέλησαν να δημιουργήσουν έναν ακόμη ήρωα που θα ξεχώριζε από το...κίτρινο ζευγάρι Pac-Man, καθώς η Nintendo άρχισε να μπαίνει κι αυτή με την σειρά της στο κόλπο και μάλιστα πολύ δυναμικά, με το Donkey Kong το 1981, από όπου προέκυψαν...με τη μία τρεις χαρακτήρες και συγκεκριμένα οι Donkey Kong, Mario (τότε Jumpman) και πριγκίπισσα (τότε Pauline). Απ' τη στιγμή που ο Ιταλός ιδραυλικός συζητιόταν ήδη, χρειαζόταν ένας δυναμικός ήρωας με πιο έντονο το Action στοιχείο.

Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ο Dig Dug, απ' τον οποίο προέκυψε το όνομα του ομώνυμου παιχνιδιού. Το άγνωστο στο μεγαλύτερο μέρος της gaming βιομηχανίας Dig Dug εμφανίστηκε στα Arcade, το Atari 2600 και πολλά ακόμη format της εποχής (όπως Commodore 64, ZX Spectrum κ.α.) το 1982. Ο ήρωάς μας φοράει μια πανοπλία και διεισδύει στα έγκατα της Γης όπου καλείται να σκοτώσει τέρατα τα οποία την έχουν καταλάβει.

Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, η Namco δημιούργησε τότε έναν απ' τους πρώτους gaming ήρωες που έκαναν χρήση βίας εξ επαφής. Μέχρι εκείνη την εποχή είχαμε συνηθίσει να πολεμάμε εξωγήινους με τα αεροσκάφη μας ή να προσπαθούμε να ξεφύγουμε από φαντάσματα ως Pac-Man, αλλά το να δίνει ένας ήρωας το παράδειγμα ότι "Υπάρχουν τέρατα εκεί έξω και πρέπει να τα σκοτώσουμε" ήταν κάτι το ασυνήθιστο. Να σημειώσουμε εδώ ότι το Outlaw στο Atari 2600 όπου καουμπόηδες έλυναν της διαφορές τους ήταν ένα από τα πρώτα βίαια games, ακολουθούμενο από τον Superman που ως ήδη γνωστός ήρωας των κόμικς έκανε ντεμπούτο επίσης για Atari 2600 το 1979. Άρα το έδαφος ήταν πρόσφορο για κάτι τέτοιο, αφού η Atari και ο designer David Crane είχαν ήδη εισπράξει την κατακραυγή.

Φούσκωσέ τα να σκάσουν
Προκειμένου να αποφύγει την χρήση γνωστών όπλων, η Namco αποφάσισε να πάει σε μία πιο safe λύση. Ο Dig Dug είχε ως όπλο του μία αντλία αέρα, με την οποία χτυπούσε τα δύο είδη τεράτων (ένας δράκος και…κάτι σαν ψάρι με γυαλιά τέλος πάντων) σε ακτίνα τριών τετραγώνων. Κάθε τερατάκι ήθελε τέσσερα συνεχόμενα χτυπήματα για να “σκάσει” κι έτσι να εκραγεί. Δυστυχώς όποτε χτυπούσατε ένα τέρας, αν βρισκόταν ένα άλλο από πίσω του τότε μπορούσε να προσπεράσει το χτύπημά σας, να σας επιτεθεί και να σας σκοτώσει επιτόπου, μιας και με ένα hit χάνατε ζωή. Ουσιαστικά το όπλο του Dig Dug “κλείδωνε” σε έναν εχθρό αν πατούσατε συνεχόμενα το fire.

Το gameplay είναι απλό καθώς θα πρέπει να σκάψετε το υπέδαφος όπως θέλετε και να δημιουργήσετε τους δικούς σας διαδρόμους. Οι εχθροί σας φυσικά δεν μπορούν να σκάψουν. Στις μάχες που θα δώσετε ρόλο παίζουν και οι βράχοι που υπάρχουν διάσπαρτοι καθώς αν σκάψετε κάτω από έναν βράχο τότε μπορείτε να χτυπήσετε κάποιο από τα διερχόμενα mobs. Οι βράχοι λειτουργούν και ως κάλυψη σε περίπτωση που ένα τέρας σας κυνηγάει, καθώς όχι μόνο παρεμβάλλονται ανάμεσα σε εσάς και τα mobs, αλλά σας επιτρέπουν να χτυπήσετε μέσα από αυτούς. Γενικά ο Dig Dug έχει το πλεονέκτημα ρίψης βολής ακόμα και μέσα από το χώμα, ενώ οι εχθροί μπορούν και πετάνε, αλλάζοντας ουσιαστικά χώρο κίνησης από αυτούς που υπάρχουν εξ αρχής ή που έχετε σκάψει.

Πάντως, ένα σημαντικό μειονέκτημα είναι η ταχύτητα του Dig Dug έναντι των εχθρών του, η οποία είναι υποδεέστερη από το πρώτο κιόλας level. Ακόμη, από τα δύο είδη εχθρών, οι δράκοι εξαπολύουν φλόγες, που μπορεί να αποδειχθούν θανατηφόρες, ειδικά στα μετέπειτα levels όπου η ταχύτητα του παιχνιδιού αυξάνεται δραματικά. Αξίζει να αναφερθεί ότι –ειδικά στην έκδοση του Atari 2600- το τελευταίο τέρας επιχειρεί να αποδράσει, βλέποντας τους φίλους του κατακρεουργημένους και στερώντας σας αντίστοιχα το επιπλέον score, το οποίο είναι και η μόνη περίπτωση όπου θα πάρετε επιπλέον ζωές, τα τότε λεγόμενα “κανονάκια”.

Αξιολάτρευτη πολυχρωμία
Σε σύγκριση με το Pac-Man που διακρινόταν από το μαύρο χρώμα, με το Dig Dug η Namco επέλεξε τα ανοιχτά χρώματα. Τα levels είχαν όμορφο σχεδιασμό για τα δεδομένα της εποχής, με το κλασικό καφέ χρώμα του χώματος να εναλλάσσεται στην πορεία, καθώς προστίθεται πράσινο χρώμα γρασιδιού ή το γαλάζιο της θάλασσας, χωρίς ωστόσο η μορφολογία του εδάφους να επηρεάζει το gameplay. Στο πάνω μέρος κάθε level υπήρχε μία ευθεία, στην οποία μπορούσαν να μεταβούν τόσο ο Dig Dug, όσο και οι εχθροί του.

Στον τομέα της μουσικής, υπήρχε μόλις ένα κομμάτι το οποίο δυστυχώς ακουγόταν όποτε ο Dig Dug περπατούσε. Τα ελάχιστα ηχητικά εφέ πάντως ήταν άκρως χαριτωμένα, καθώς το παιχνίδι ενδείκνυται και σε άτομα μικρής ηλικίας.

Το Dig Dug, ακριβώς όπως και το Pac-Man, διέθετε 255 levels. Στο 256ο level, ένας εχθρός τοποθετούνταν πάντοτε πάνω από τον Dig Dug, σκοτώνοντας αυτόματα τον ήρωα και κάνοντας έτσι ουσιαστικά τον γύρο unplayable. Όπως κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και στο Pac-Man με την μισή οθόνη να αποτελείται από σπασμένο κώδικα, την λεγόμενη kill screen! Ουσιαστικά με βάση την τεχνολογία της εποχής, οι developers της Namco δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν κάτι έξτρα, χωρίς παράλληλα να έχουν φανταστεί ότι δεκαετίες μετά οι gamers θα επιχειρούσαν να φτάσουν τα games τους τόσο μακριά, μόνο και μόνο προκειμένου να κάνουν επίδειξη των skills τους.

Θετικά:
- Υψηλό A.I.
- Πρωτότυπο για την εποχή gameplay

Αρνητικά:
- Φτωχός ηχητικός τομέας
- Μικρές παραλλαγές στα levels

Σταθμός στο είδος του.