Rise of the Triad

A blast from the (Doom clone) past.

Στο μυαλό κάθε fan των αγνών First-Person Shooters των 90's, το Rise of the Triad αποτελεί ένα άκρως πωρωτικό δείγμα. Στον γράφοντα, κάνει ένα ιδιαίτερο κλικ στoυς gaming νευρώνες, των εξωφρενικά διασκεδαστικών, fast-paced, γελοιωδώς κάφρικων και βουτηγμένων στην old-school-ίλα αγαπημένων Doom-clones...και όχι First-Person Shooters! Ας σοβαρευτούμε όμως. Επειδή η δουλειά μας είναι να κάνουμε μια όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική παρουσίαση του εκάστοτε game που αναλαμβάνουμε, θα αντιμετωπίσουμε συγκρατημένα και λογικά την όλη υπόθεση.

Το εν λόγω FPS ας πούμε αρχικά πως αποτελεί remake/reboot του παλαιότερου και μάλλον κλασικού πλέον Rise of the Triad: Dark War της ιστορικής Apogee Software, γνωστότερης μάλλον με την ονομασία 3D Realms, δημιουργό ή/και publisher μνημειωδών ανάλογων τίτλων όπως τα Duke Nukem 3D, Shadow Warrior, Blood, Wolfenstein 3D κλπ. Το remake αυτό ανέλαβε η Interceptor Entertainment, μια ανεξάρτητη ομάδα 16 ανθρώπων που αρχικά είχε ως σκοπό να ασχοληθεί με ένα remake του Duke Nukem 3D. Η ιδέα όμως αυτή εγκαταλείφθηκε καθώς «έφαγε πόρτα» από την Gearbox, κάτοχο των πνευματικών δικαιωμάτων της σειράς Duke Nukem. Ωστόσο η Apogee, βλέποντας το μεράκι των developers, αποφάσισε να μην πάει χαμένη η ευκαιρία και να τους έδωσε την άδεια για να φτιάξουν τελικά ένα remake του Rise of the Triad.

Παραλίγο… Wolfenstein!
Το παλιό Rise of the Triad ίσως να μην το θυμούνται οι νεότεροι και η αλήθεια είναι πως είχε ατυχήσει όταν κυκλοφόρησε γιατί εμπορικά κονταροχτυπήθηκε με το Doom και μοιραία η ιστορία γράφτηκε υπέρ του μνημειώδους τίτλου της id. Συν τοις άλλοις, το development του ήταν κάπως επεισοδιακό, καθώς αρχικά προοριζόταν ως sequel του Wolfenstein 3D (παίζοντάς το θα δείτε πολλά στοιχεία που μαρτυρούν το γεγονός αυτό), όμως μάλλον για να μην αποσπαστεί η προσοχή του κοινού από το επερχόμενο τότε Doom, η id και συγκεκριμένα ο ίδιος ο John Romero ακύρωσαν το εν λόγω project.

Παρόλα αυτά όμως το Rise of the Triad κυκλοφόρησε εν τέλει ως ξεχωριστός τίτλος και μάλιστα αποτέλεσε ένα εξωφρενικά διασκεδαστικό FPS με χαρακτηριστικά που έφεραν πολλές καινοτομίες στο είδος. Η μηχανή γραφικών του παιχνιδιού πρωτοπόρησε σε δεκάδες features όπως προσομοίωση του dynamic lighting, τρύπες από τις σφαίρες στις επιφάνειες, γυάλινοι τοίχοι που μπορούσαν να θρυμματιστούν, πανοραμική απεικόνιση του ουρανού, περίπλοκο level design κλπ., ενώ το gameplay ξεχώρισε για την πλούσια καφρίλα του και διάφορες τρελές ιδέες όπως το Dog mode, όπου ο παίκτης μετατρεπόταν σε ένα αθάνατο λυσσασμένο σκυλί!

Από τα 90’s με αγάπη
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πως παρόλο που δεν μιλάμε για έναν τόσο γνωστό τίτλο στις ημέρες μας, το Rise of the Triad ήταν αναμφίβολα ένα εκ των κορυφαίων FPS της εποχής του και η «φανέλα» που κλήθηκαν να βγάλουν από το… πατάρι της ιστορίας οι developers της Interceptor είναι βαριά. Τι κατάφεραν λοιπόν τελικά; Ε λοιπόν, το σίγουρο είναι για αρχή πως κατάφεραν να αναβιώσουν το ύφος και την αισθητική του παλιού game και να ανασύρουν το στυλ των πρώιμων Doom-clones των 90’s με θρησκευτική ευλάβεια!

Πραγματικά, το Rise of the Triad επαναφέρει ένα σωρό χαρακτηριστικά που είχαμε πάρα πολύ καιρό να δούμε και που είχαν κυριολεκτικά εκλείψει στην εξέλιξη των FPS στον χρόνο. Πιο κοντινό παράδειγμα συγγενούς game για να πάρετε μια πρώτη ιδέα είναι μάλλον το –επίσης- προπέρσινο Shadow Warrior, αλλά ούτε καν αυτό είναι τόσο «ξεροκέφαλα» παλαιολιθικό όσο το Rise of the Triad! Επομένως, όσοι νομίζετε πως η ιστορία πρέπει να μένει στην ησυχία της και περιμένετε τα σύγχρονα Shooters να μοιάζουν πχ. με το Battlefield Hardline, μπορείτε να σταματήσετε κάπου εδώ την ανάγνωση. Όσοι είστε αμετανόητοι old-school-άδες, ρομαντικοί κάφροι και (παραφράζοντας Mikieus) «πρωτό-παιχνιδάκηδες», μόλις βρήκατε το νέο σας σκάλωμα!

Καλοί εναντίον κακών
Η «γραφικότητα» του τίτλου είναι εμφανής από την αρχή κιόλας, από το σενάριό του ή μάλλον καλύτερα… την απουσία αυτού. Ξεχάστε τα όμορφα κινηματογραφικά cut-scenes, η πλοκή παρουσιάζεται με την μορφή ενός κόμικ στην αρχή και η ιδέα είναι γελοιωδώς απλή. Ουσιαστικά αναλαμβάνετε ένα εκ των μελών της ομάδας κρούσης H.U.N.T. (High-risk United Nations Task-force), η οποία μεταβαίνει στο νησί San Nicolas για να ερευνήσει την δραστηριότητα της τρομοκρατικής ομάδας Triad.

Οι κακοί είναι πολύ κακοί και θυμίζουν Ναζί, έχουν ένα αφελές σχέδιο να ρίξουν πυρηνικά στο Los Angeles και όταν εντοπίζουν την ύποπτη παρουσία σας στο νησί ανατινάζουν το σκάφος της ομάδας. Έτσι, οι ήρωές μας πλέον δεν έχουν άλλη λύση από το να πυροβολήσουν ολόκληρο τον στρατό της Triad για να φτάσουν στην καρδιά του αρχηγείου τους και να τους σταματήσουν. Η bad-ass-οσύνη και η αγνή τεστοστερόνη (αν και μπορείτε να ελέγξετε και γυναικείους χαρακτήρες) ξεχειλίζουν στα 20 levels του παιχνιδιού, στα οποία ξεδιπλώνεται ένα φεστιβάλ γελοίας καφρίλας και ατέρμονης old-school-ίλας. Δεν πιστεύω να θέλετε να κρίνουμε βεβαίως το σενάριο σε αυτή την περίπτωση.

Τρέξιμο και πιστολίδι
Όπως έχουμε καταστήσει σαφές μέχρι τώρα, το Rise of the Triad είναι ένα κλασικό παλαιάς κοπής FPS με όλα τα συστατικά που γνωρίζετε οι παλαιότεροι και που ποτέ δεν προλάβατε οι πιο νέοι. Αφού επιλέξετε τον χαρακτήρα σας από τους πέντε διαθέσιμους πράκτορες (καθένας με λίγο διαφορετικά stats σε ταχύτητα και αντοχή), εισβάλετε στο αρχηγείο της Triad σαν να κλωτσάτε πόρτα σε σαλούν της Άγριας Δύσης και… μπουμπουνάτε ό,τι αναπνέει.

Η κίνηση στο παιχνίδι είναι εξωπραγματικά γρήγορη (σαν να έχετε συνεχώς το sprint πατημένο και βάλε), οι ρυθμοί της δράσης φρενήρεις, το gunplay το αντίθετο της εξομοίωσης και η βία πλούσια και παντελώς ασόβαρη. Ακόμη πιο παλιάς αισθητικής είναι τo level design, το οποίο αγνοεί όλες τις μοντέρνες τάσεις και ακολουθεί τα πρότυπα της id των Doom και Wolfenstein 3D. Αυτό σημαίνει πως έχουμε μη γραμμικούς χάρτες σαν λαβύρινθους, με πολλές πόρτες εδώ και εκεί και τα κλασικά κρυφά μέρη που περιμένουν να τα ανακαλύψετε και συνήθως περιλαμβάνουν κάποιο χρήσιμο μυστικό (κάποιο όπλο, armor κλπ).

Ένα remake βγαλμένο από την παλιά καλή εποχή των Doom clones!

 
Έσκασε ο «παλαίουρας»
Φυσικά όλα τα μοντέρνα στοιχεία που διαθέτουν τα FPS την σήμερον ημέρα θα πρέπει να τα ξεχάσετε στο Rise of the Triad. Health regeneration με τον χρόνο; Μπα, healthpacks εδώ και εκεί με την μορφή πιάτου σούπας (!), τα οποία σας δημιουργούν και ορισμένα «αέρια» ενίοτε! Stealth σημεία και κάποιο cover system με tag-άρισμα εχθρών; Μπα, χοροπηδητό πέρα δώθε και ταυτόχρονη πυρπόληση των εχθρών, όπως στα κλασικά arena shooters!

Εχθρική Α.Ι. που προσπαθεί να καλυφθεί και να σας περικυκλώσει; Μπα, ανεγκέφαλοι και βλακώδως επιθετικοί αντίπαλοι που είτε στέκονται και βαράνε είτε τρέχουν κατά πάνω σας και βαράνε, μέχρι να τους μακελέψετε δημιουργώντας μια λιμνούλα αίματος όπου κολυμπούν διαμελισμένα σώματα. Ναι, το Rise of the Triad ακολουθεί παλιές λογικές και δεν ντρέπεται για αυτό, ίσα-ίσα είναι τιμή του καμάρι του.

Μυστικά δωμάτια, παλαβοί αντίπαλοι, δυνατότητα να κουβαλάς πάνω από 2 όπλα, platforming sections, ψυχοβγαλτικά bosses και τα παλιά καλά cheat codes στην κονσόλα -μέχρι και το Dog Mode έχει επιστρέψει- εγγυώνται πως το πνεύμα του παλιού game παραδίδεται άθικτο. Μέχρι και collectible νομίσματα συλλέγετε σαν άλλος Super Mario!

More firepower
Όσον αφορά τα όπλα και το gunplay, συνεπάγεται πως το παιχνίδι είναι «εξωφρενικό» και σε τούτο το τομέα. Εδώ δεν υπάρχουν πιστόλια με σιγαστήρες και sniper rifles με αληθοφανές interaction. Εδώ μιλάει η τάξη του ’94, και όταν βαρεθείτε τα dual wielded pistols και το τυπικό SMG αρχίζει το πραγματικό γλέντι.

Rocket launchers, κάτι σαν flak cannon που φτύνει εκρηκτικά, ραβδί μάγου (!) και διάφορες άλλες παλαβές επιλογές σας προσφέρουν αρκετούς τρόπους για να σπείρετε τον όλεθρο –διαθέτουν και εναλλακτικό fire. Το gunplay δεν έχει την στιβαρότητα ενός σύγχρονου τίτλου, αλλά παραπέμπει σε εντελώς arcade fun καταστάσεις προσφέροντας ένα χορταστικό και χαώδες λουτρό αίματος. Σε συνδυασμό με το πολύ γρήγορο gameplay γενικότερα, αντιλαμβάνεστε πως μιλάμε για ένα δεκάωρο περίπου (ανάλογα και με το πόσο θα «σκαλώσετε») καταιγισμό over-the-top δράσης χωρίς καμία επαφή με την σημερινή πραγματικότητα.

Η συνολική διάρκεια του Rise of the Triad ανέρχεται σε οκτώ ώρες. Για τα σημερινά δεδομένα μπορεί να θεωρηθεί σχετικά σύντομη, παρότι αναφορικά με το κοινό που απευθύνεται είναι λογική. Αν θελήσετε να ψάξετε κάθε σπιθαμή των levels τότε ίσως χρειαστείτε διπλάσιο διάστημα.

Κάποτε έτσι ήταν τα games…
Το Rise of the Triad είναι «κολλημένο» πίσω στο 1994, επομένως τα πράγματα είναι απλά. Εάν θεωρείτε πως αυτό είναι το «σωστό» gameplay στα FPS ή εάν απλά γουστάρετε να θυμηθείτε τις παλιές καλές μέρες των Doom-clones, πρόκειται για μια εγγυημένη πρόταση. Εάν όμως πιστεύετε πως όλα αυτά τα στοιχεία που το απαρτίζουν έχουν πολύ σοβαρό λόγο που εξαφανίστηκαν από τα μοντέρνα shooters, τότε η δημιουργία της Interceptor δεν θα σας αλλάξει γνώμη. Κοινώς, το ROTT έρχεται με όλα τα προβλήματα εκείνα που θα περιμένατε από ένα παιχνίδι 20 χρόνων.

Πολλές φορές θα χαθείτε στις δαιδαλώδεις πίστες ψάχνοντας το που θα πρέπει να πάτε, καθώς δεν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για να μας κατευθύνουν. Οι εχθροί είναι απλά χαζοί κινούμενοι στόχοι, το platforming σε πρώτο πρόσωπο μπορεί να γίνει αρκετά σπαστικό, ορισμένα bosses είναι αδικαιολόγητα δύσκολα και γενικότερα το παιχνίδι θα προκαλέσει τα gaming skills σας αλλά και τα νεύρα σας, με το ragequit να αποτελεί ένα όχι τόσο σπάνιο φαινόμενο. Μάλιστα, το γεγονός πως δεν μπορείτε να κάνετε save όποτε θέλετε αλλά υπάρχουν checkpoints (ορισμένες φορές αραιά μεταξύ τους), θα σας αναγκάζει να παίζετε ξανά και ξανά διάφορα sections μέχρι να τα «βγάλετε».

Triad Arena
Αξίζει να αναφέρουμε πως το Rise of the Triad διαθέτει και multiplayer, προφανώς στα πρότυπα των γνωστών arena shooters. Γρήγοροι ρυθμοί και εξωφρενικά frags σε τρία modes, τα –ω, τι έκπληξη- deathmatch, team deathmatch και capture the flag, που υποστηρίζουν παιχνίδι έως και 16 παικτών. Νομίζω πως και εδώ η κατάσταση είναι love it or hate it, και οι φίλοι του Quake ή του Unreal Tournament ίσως βρουν κάποιο ενδιαφέρον, καθώς το αποτέλεσμα έχει την πλάκα του. Να σημειώσω επίσης πως συν τοις άλλοις υπάρχει και ο ανάλογος level editor για να δημιουργήσετε τους δικούς σας χάρτες.

Horns up
Όσον αφορά το θέμα των γραφικών, ως remake το Rise of the Triad είναι πλήρως αναβαθμισμένο σε σχέση με το original game, με την βοήθεια της Unreal Engine 3. Το αποτέλεσμα είναι αρκετά συμπαθητικό τηρούμενων των αναλογιών, αλλά ακόμη κι έτσι δείχνει κάπως ξεπερασμένο, με μέτρια textures, μια γενική «φτώχεια» και διάφορα περιστασιακά bugs. Tα εφέ αίματος και gore πάντως είναι εντελώς ασόβαρα αλλά πολύ διασκεδαστικά και τα περιβάλλοντα διατηρούν την παλιά τους αισθητική, χαρίζοντας τελικά στο όλο αποτέλεσμα μια ευπρόσδεκτη ρετρό αύρα, αν και είναι φανερό το περιορισμένο «indie» budget.

Η μουσική ωστόσο του ROTT είναι απλά πώρωση! Αν και συνθέτης είναι εδώ ο Andrew Hulshult, στη διαδικασία παραγωγής του soundtrack συμμετείχε και ο Lee Jackson, συνθέτης του original game αλλά και των Duke Nukem 3D και Shadow Warrior μεταξύ άλλων. Επομένως καταλαβαίνετε για τι… μουσικάρες μιλάμε! 90s arcade-ίλα, δίκασες, σολίδια και μέταλλοriffs συνθέτουν ένα τρομερό αποτέλεσμα, ενώ εάν επιθυμείτε έχετε την δυνατότητα να επιλέξετε το original σsoundtrack από το menu του παιχνιδιού. Τα ηχητικά εφέ ακολουθούν την όλη γραφικότητα και κάνουν αρκετά καλά την δουλειά τους, ενώ ξεχωρίζουν οι cult φωνές των χαρακτήρων που ξεστομίζουν διάφορες ατάκες ανάλογα με την δράση.

Αν το ‘χεις, θα το νιώσεις!
To Rise of the Triad αποτελεί μια old-school hardcore gaming εμπειρία, ένα FPS που μας ήρθε από το παρελθόν, ένα remake ενός παραγνωρισμένου μα ιστορικού Doom-clone από την πρώτη χρυσή περίοδο του είδους. Αυτό σημαίνει ότι κουβαλάει όλα τα καλά και τα κακά της εποχής εκείνης. Ενώ μπορεί μεν να θεωρηθεί άκρως επιτυχημένο ως πιστό στο πνεύμα του original, από τη στιγμή που δεν είστε νοσταλγοί του είδους φαντάζει ως ένα αναχρονιστικό δείγμα παιχνιδιού, σχεδόν αστείο εν έτει 2015.

Εγώ προσωπικά ανήκω εύκολα στην κατηγορία αυτή των «νοσταλγών» και των φίλων του old-school FPS gameplay, αν και σε κάθε περίπτωση είμαι υπέρ της ποικιλίας, δεν θα θεωρούσα άσχημη την ιδέα να βλέπουμε που και που περισσότερα τέτοια games, δεν είναι κακό! Λίγη cult-ίλα και χαβαλές πάντα χρειάζονται… Εάν σας αρέσει λοιπόν η γενική ιδέα του Rise of the Triad, χωθείτε άφοβα –και όλα αυτά μόνο με 14,99€!

Θετικά:
- Βουτηγμένο στην old-school-ίλα
- Ασόβαρο, ταχύτατο, βάρβαρο και πλήρως διασκεδαστικό
- Εντελώς πιστό στο original
- Περιλαμβάνει όλα αυτά που κάποτε αγαπήσαμε στο είδος

Αρνητικά:
- Καμία επαφή με σύγχρονες παραμέτρους σεναρίου, A.I. ή level design
- Τα γραφικά δείχνουν κάπως ξεπερασμένα
- Ορισμένα μικρό-bugs
- Μόνο για ορκισμένους hardcore FPS fans!

Βαθμολογία
Γραφικά: 7
Ήχος: 8.5
Gameplay: 7
Αντοχή: 6
Γενικά: 6.9

Εάν μεγαλώσατε με Doom, Blood, Duke Nukem 3D και τα συναφή, πρέπει να το τσεκάρετε!

Γρηγόρης Βούλγαρης