Manhunt

Δολοφονίες κατόπιν...σκηνοθεσίας. 

Το τελευταίο διάστημα γίνεται ιδιαίτερος λόγος για games των οποίων απαγορεύεται η προβολή σε διάφορα streaming networks. Καταθέσαμε τις απόψεις μας πολλές φορές στο παρελθόν σχετικά με τα δήθεν “βίαια games” που “παρασύρουν την νεολαία”. Έχουμε δει ποτέ ευρωπαίο μαθητή να βγαίνει στο δρόμο με όπλο και να θερίζει κόσμο; Προφανώς και όχι. Αντίθετα, έχουμε δει νέους να παίζουν βίαια games, ειδικά όταν είναι εύκολα προσβάσιμα από συγγενείς και φίλους; Άπειρες φορές. Συνεπώς κάθε κουβέντα επί του θέματος σχετικά με τις όποιες διεθνείς απαγορεύσεις φτάνει τα όρια της υπερβολής.

Αν το πιο βίαιο παιχνίδι της δεκαετίας του ’90 ήταν το Mortal Kombat, τότε η δεκαετία που μας πέρασε ανήκει στη Rockstar και το Manhunt. Ο developer της σειράς Grand Theft Auto δεν αρκέστηκε στη βία της ομώνυμης σειράς και στις ληστείες ή τις κλοπές αυτοκινήτων αλλά είπε να το πάει ένα βήμα παραπάνω. Όχι ότι μας χάλασε. Ίσα-ίσα μπορέσαμε να βγάλουμε τα βίαια ένστικτά μας σε ένα παιχνίδι δράσης ξεχωριστό από τα υπόλοιπα. Εκεί που επικρατούν οι νόμοι της επιβίωσης και του θανάτου. Ετοιμαστείτε λοιπόν να ζήσετε…πέρα από κάθε όριο βίας.

Δολοφόνος μετά σκηνοθεσίας
Πρωταγωνιστής είναι ο δολοφόνος James Earl Cash (επίθετο κι αυτό ε;) ο οποίος καταδικάζεται σε θανατική ποινή. Η υποτιθέμενη θανατηφόρα ένεση που του χτύπησαν όμως δεν ήταν τελικά…τόσο θανατηφόρα. Ο James καταλήγει να ξυπνάει σε ένα δωμάτιο γεμάτο κάμερες όπου του συνομιλεί ένας…σκηνοθέτης, ο οποίος τον καθοδηγεί μέσω ενδοεπικοινωνίας. Στόχος του να δημιουργήσει την πιο αιματηρή ταινία δράστης με πρωταγωνιστή τον δολοφόνο τον οποίο και ελέγχετε!

Τι θα ήταν όμως μια ταινία χωρίς τους απαραίτητους…κομπάρσους; Ο σκηνοθέτης λοιπόν φρόντισε να προδιαγράψει εξ αρχής το μονοπάτι σας και να σας οδηγήσει στις πιο αλητήριες γειτονιές, όπου έχει ήδη συννενοηθεί με άλλα κακοποιά στοιχεία (που μπροστά σας είναι γατάκια) ώστε να πάρουν κι εκείνοι το χαρτζηλίκι τους. Ο στόχος σας είναι απλός και ξεκάθαρος. Ξυλοκοπήστε τους μέχρι θανάτου! 

“Βγες έξω…μυρίζομαι ξύλο”
Το Manhunt διαφέρει από την πεπατημένη των Grand Theft Auto, καθώς συνδυάζει στοιχεία Action και Stealth. Πρακτικά θα πρέπει να ξεπαστρέψετε ομάδες κακοποιών όσο το δυνατόν πιο αθόρυβα μέσω απλών Stealth μηχανισμών, προκειμένου να μην σας ορμήξουν…μπουλούκι. Εύκολα κι απλά, ορμήξτε πισώπλατα και μαχαιρώστε, πνίξτε, ξεκάνετε τέλος πάντων κάθε αντίπαλό σας πριν σας…μυρίσουν οι άλλοι.

Το σύστημα μάχης δεν σας αφήνει πολλά περιθώρια αντίδρασης ως προς τις διαθέσιμες επιλογές και ευνοεί την μάχη 2v1 και πάνω σε όσους…υπερέχουν αριθμητικά. Υπάρχει light attack με αριστερό mouse click και heavy attack με δεξί mouse click. Όταν στέκεστε απέναντι από τους εχθρούς σας τότε τα χτυπήματά σας φεύγουν στην ευθεία και ο χαρακτήρας σας συνεχίζει το animation της κίνησης. Στην καλύτερη αν είστε σε 1v1, αν μπλοκάρετε όπως σας χτυπούν τότε γλιτώνετε μέρος της health και μετά απαντάτε με μια αντεπίθεση. Το θέμα είναι ότι το μπλοκάρισμα γίνεται...αυτόματα (υποτίθεται) όταν δεν χτυπάτε. Κι επειδή δεν πιάνει πάντοτε αυτή η τακτική θα καταλήγετε συνήθως να βγαίνετε δαρμένοι και να προτιμάτε το stealth. Toυλάχιστον μέχρι να αποκτήσετε τον πρώτο σας σοβαρό οπλισμό που θα "καθαρίζει" για εσάς όποτε σας εντοπίσουν.

Γεγονός είναι πάντως πως ότι κι αν κάνετε, θα καταλήξετε να δεχτείτε ένα χτύπημα στο πλάι από δεύτερο εχθρό και να βγείτε νοκ-άουτ. Γενικά ακόμα και το timing των χτυπημάτων σας, το οποίο απαιτεί μπρος-πίσω βήματα παρουσιάζεται προβληματικό γιατί βασίζεται σε προγραμματισμένες κινήσεις. Ένα Free Flow ή κάποιο πραγματικά real-time σύστημα μάχης θα στεκόταν εδώ πολύ καλύτερα.

Υπάρχουν δύο επίπεδα δυσκολίας και προσωπικά ακόμα και στο Hard διαπίστωσα ότι εφόσον διατηρείτε την Stealth προσέγγιση δεν θα έχετε κάποιο πρόβλημα, τουλάχιστον κατά τις πρώτες ώρες του παιχνιδιού. Στο Hard, αν δεν προσέξετε και απλά χτυπάτε spamάρωντας σε ένα σημείο τότε θα καταλήξετε να αδειάσετε το μεγαλύτερο μέρος της health bar σας. Ευτυχώς, ανεξάρτητα απ’ το επίπεδο δυσκολίας, τα painkillers που αναπληρώνουν την ενέργειά σας, βρίσκονται άφθονα διασκορπισμένα σε διάφορες γωνίες, αρκεί να ψάξετε λίγο.

Κρύψου για να μην τις φας
Το stealth στοιχείο στο Manhunt που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του, βασίζεται κυρίως στο κρύψιμο πίσω από οποιεσδήποτε σκιές. Η νύκτα περιορίζει την ορατότητα των εχθρών σας και σας ευνοεί. Παράλληλα, μπορείτε να χτυπήσετε με το κατάλληλο αντικείμενο ένα σίδερο, να κάνετε θόρυβο και να αποσπάσετε την προσοχή των εχθρών σας φέρνοντάς τους σε συγκεκριμένα σημεία και αιφνιδιάζοντάς τους μετά πισώπλατα. Η απόσπαση της προσοχής ενός εχθρού μπορεί επίσης να γίνει αν του πετάξετε αντικείμενα όπως κονσερβοκούτια ή μπουκάλια. Πλησιάζει για να δει τι είναι και τον αιφνιδιάζετε όπως πρέπει.

Το A.I. έχει στάνταρ συμπεριφορά σε όλους τους χαρακτήρες, δηλαδή απλά πλησιάζουν και σας χτυπούν κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Πάντως όταν σας έχουν σε απόσταση αναπνοής, αρκεί να βρίσκεστε μέσα σε σκιά στα 2-3 μέτρα μπροστά τους και θα είναι…σαν να μην υπάρχετε.

Το Manhunt θεωρείται πολύ βίαιο. Αν ήθελε πάντως η Rockstar μπορούσε να κρατήσει τα ανατριχιαστικά πλάνα μέχρι τέλους και να το κάνει ακόμα πιο βίαιο, σε σημείο που το SAW να μοιάζει μπροστά του κουκλοθέατρο.

Ξεκοίλιασμα!
Η άφθονη βία του Manhunt έγκειται κατά κύριο λόγο στις stealth επιθέσεις, εκεί όπου έχετε όλο τον χρόνο να δράσετε. Επιτιθέμενοι πισώπλατα στραγγαλίζετε τους εχθρούς σας, τους μαχαιρώνετε, τους πνίγετε με σακούλα, τους ξεκοιλιάζετε κι άλλα τέτοια χαριτωμένα. Το τραγικό της υπόθεσης; Ότι όσο κρατάτε το πλήκτρο της επίθεσης και μέχρι να το αφήσετε, το stealth kill σας γίνεται ακόμη πιο…βίαιο, οδηγώντας σε απίστευτα σκηνικά. Να ‘χει ο σκηνοθέτης πλάνα να χαίρεται ρε παιδί μου.

Το gunfight ακολουθεί τα επιτυχημένα πρότυπα του GTA, αν και τα όπλα σας όπως πιστόλια, shotguns και λοιπά θα τα απολαύσετε αφού προχωρήσετε αρκετά στο παιχνίδι. Έχουν περιορισμένα πυρομαχικά, αλλά θα σας ανταμείψουν για την αναμονή σας, καθώς θα βγάλετε το άχτι σας ελεύθερα χωρίς να ανησυχείτε για τυχόν σωστό timing σε stealth επιθέσεις. Οφείλω βέβαια να ομολογήσω ότι υπάρχουν γρήγοροι εχθροί που σας επιτίθενται melee κι εκεί πιθανόν να χρειαστεί να αλλάξετε αντίστοιχα σε melee όπλο ή να κάνετε γρήγορα πίσω βήματα για να τους αδειάσετε… έναν γεμιστήρα για να δουν τα ραδίκια ανάποδα. Η μάχη είναι σε γενικές γραμμές ευχάριστη αλλά αυτό που ενοχλεί λίγο είναι το inventory καθώς θα πρέπει να θυμάστε κάθε φορά τι είδος όπλου έχετε και όταν βρίσκετε κάτι καλύτερο να το αλλάζετε υποχρεωτικά με κάποιο που ανήκει στο ίδιο είδος χρησιμοποιώντας τα σχετικά εικονίδια στα δεξιά.

Μην περιμένετε καμιά σοβαρή εξέλιξη σεναρίου στο Manhunt. Οι συγγραφείς είχαν απλά αρρωστημένη έμπνευση ή πολύ απλά η Rockstar πειραματίστηκε κατά κάποιο τρόπο. Η λογική “Simon says” σας βάζει απλά να σκοτώσετε, να σκοτώσετε, άντε και να κουβαλήσετε κανένα πτώμα έτσι για αλλαγή. Η βία για την οποία κατακρίθηκε το παιχνίδι αφορά τα stealth σκηνοθετικά πλάνα, τα οποία κατά την άποψή μου θα μπορούσαν να είναι ακόμη πιο βίαια, δείχνοντας ακρωτηριασμούς, ξεκοιλιάσματα, σκηνικά τύπου Χάνιμπαλ και τα συναφή. Κάπου η Rockstar φρέναρε. Τουλάχιστον στα πρώτα στάδια του παιχνιδιού, διότι λίγοι θα αντέξουν μέχρι το τέλος. Όχι απαραίτητα λόγω βίας. Πιθανόν και λόγω βαρεμάρας.

Το σενάριο διαρκεί 11-12 ώρες, διάστημα αρκετά μικρό για τίτλο της Rockstar, με το πιο εκνευριστικό σημείο να αποτελεί η επανάληψη πολλών σκηνικών μάχης μαζί, λόγω των περιορισμένων checkpoints όπου επιτρέπεται να κάνετε save. Το δε replayability είναι μηδαμινό. Τερματίζεις, βλέπεις για ποιο λόγο έφαγες τις ώρες σου για να φτάσεις ως εκεί και μετά…τι; Το τίποτα. Το cutscene του τέλους κρατάει μόλις λίγα δεύτερα. Γενικά η επανάληψη χτυπάει κόκκινο καθόλη την διάρκεια της περιπέτειάς σας αφού με εξαίρεση κάποιους φιλικούς NPC και 2-3 εχθρούς ανά οικοδομικό τετράγωνο, το υπόλοιπο περιβάλλον γύρω σας δεν εμφανίζει ίχνος ανθρώπων. Αναμενόμενο θα μου πείτε. Αφού όλα είναι…σκηνοθετημένα.

Ίδιο καλούπι, άλλη συνταγή
Το Manhunt αξιοποιεί την RenderWare, μηχανή γραφικών στην οποία βασίστηκε και το Grand Theft Auto: Vice City. Μπορώ να πω πάντως ότι τα οπτικά εφέ και το anti-aliasing αφήνουν ακόμη καλύτερες εντυπώσεις απ’ το Vice City, το οποίο την χρονιά εκείνη μεταφέρθηκε απ’ το PS2 στα PC. Αντίθετα, το Manhunt ήταν το “φρέσκο πράμα”.

Στο voice acting η Rockstar πήγε τη δουλειά…“στο ρελαντί”. Δεν χρειάστηκε κανένα soundtrack τύπου GTA, αντιθέτως αρκέστηκε σε υποτονικά κομμάτια. Το voice acting κρατάει την κορυφαία ποιότητα του Αμερικανού publisher, με τον πρωταγωνιστή να παρουσιάζεται υποτονικός και υπομονετικός και τον σκηνοθέτη μονίμως ενθουσιώδης σε κάθε πλάνο. Άλλωστε…αυτός έχει το πάνω χέρι…ή μήπως όχι;

Σπάει...καρδιές, κόκκαλα, κεφάλια, οτιδήποτε
Συμπερασματικά, αυτό που μπορούμε να κρατήσουμε ως τελικό συμπέρασμα από το Manhunt, είναι την ανάγκη της Rockstar να δοκιμάσει κάτι το διαφορετικό πέρα από το GTA. Σαφώς και ήθελε να…τεστάρει μέχρι πόσο μπορεί να φτάσει η βία στα games, κρατώντας παράλληλα κάποιο όριο. Ξέχωρα λοιπόν από τις καφρίλες του Grand Theft Auto, το Manhunt έχει την λογική του “Σκότωσε αθόρυβα και ξυλοκόπησε τους εχθρούς σου μέχρι να πεθάνουν”. Όλα αυτά ενώ θα σε εκλιπαρούν να σταματήσεις. Η αντίδραση στο πρόσωπό τους θα σε κάνει τις πρώτες φορές να γελάσεις, αλλά μετά από κάποιες ώρες να τους λυπηθείς, λες και είσαι ο ίδιος πρωταγωνιστής.

Το Manhunt ως Adult Only παιχνίδι δεν έχει να δώσει το καλό παράδειγμα σε κανέναν. Δεν θα περάσει κάποιο κοινωνικό μήνυμα, έστω όπως κάνει με τρόπο το Grand Theft Auto σε ελάχιστες πτυχές του σεναρίου του. Δημιουργήθηκε απλά για νου πει “Σκότωσε για να επιβιώσεις”. Μερικές φορές πάντως αναρωτιέμαι. Άραγε ο αιμοδιψής δολοφόνος James Earl Cash είναι ότι πιο διαστροφικό έχει δημιουργήσει η gaming βιομηχανία ή οι συνθήκες τον έφτασαν σε αυτό το σημείο;

Θετικά:
- Αξιόλογα γραφικά
- Ωμή βία με άφθονο splatter
Ατμόσφαιρα που τρομοκρατεί

Αρνητικά:
- Προβληματικό timing στα χτυπήματα
- Ενίοτε αλλόκοτο A.I.
- Δεν σας κρατάει εύκολα μέχρι τέλους

Βαθμολογία
Γραφικά: 8.5
Ήχος: 7.5
Gameplay: 7
Αντοχή: 7
Γενικά: 7.2

Εσείς θα γίνετε...μέρος του πειράματος;

Μάνος Γρυπάρης