In Verbis Virtus

Φωνή των Spells εν τη ερήμω.

Έχει τύχει να σε πιάσει πονοκέφαλος που να θέλεις να περάσεις τις παλάμες σου μέσα στο κρανίο σου για να αγκαλιάσεις τον εγκέφαλο σου; Ήθελες ποτέ να πυροβολήσεις μια ασπιρίνη στο στόμα σου γιατί δεν μπορείς να περιμένεις να φτάσει στο στομάχι; Αυτή είναι η κατάσταση μου την ώρα που σταμάτησα το In Verbis Virtus για να γράψω αυτό το άρθρο. Ελάτε μαζί μου να μοιραστούμε παρέα τον πόνο.

Το In Verbis Virtus εκτός του ότι στα λατινικά σημαίνει ¨Από την άποψη της εξουσίας¨ είναι και το πρώτο παιχνίδι της Indomitus Games, μιας ιταλικής εταιρείας ανάπτυξης. Αποτελεί ένα Puzzle Adventure πρώτου προσώπου, με ελάχιστες μάχες και με την ιδιαιτερότητα ότι χρησιμοποιείτε σαν έξτρα περιφερειακό το μικρόφωνο. Ναι δεν μπορείτε να τιθασεύσετε τα αρχαία μαγικά αν δεν έχετε τουλάχιστον ένα μικρόφωνο. Εδώ στο Hogwards ζητούσαν έξι ταινίες πράγματα για να σε κάνουν καλό μάγο. Το In Verbis Virtus είναι ένα παιχνίδι που προσπαθεί να ξεχωρίσει τον εαυτό του από τα υπόλοιπα games του είδους και το καταφέρνει. Την στιγμή όμως που το καταφέρνει και λάμπει σαν άστρο στον κατάμαυρο ουρανό, χάνει εσάς ως παίκτες. Τώρα θα αναρωτιέστε…πως γίνεται να χάσετε κερδίζοντας;

Στην αρχή ήταν ο... Θεός;
Η εισαγωγή μας βρίσκει τον πρωταγωνιστή να παραπατάει στην έρημο. Το ιδανικό σημείο του πλανήτη όπου μπορείτε να πάτε για... παραπάτημα. Προσπεράστε το κακό αστείο όπως θα προσπεράσετε το γεγονός ότι ο χαρακτήρας μας δεν βρίσκει ποτέ νερό και όλη η κούραση του περνάει, μόλις κοιτάει το χέρι του πριν ξεκινήσει το gameplay. Ο χαρακτήρας κουβαλάει ένα μενταγιόν που ταιριάζει στην αισθητική των αγαλμάτων μέσα στον αρχαίο ναό που βρήκε. Άλλο ένα Adventure όπου υπάρχει ένας αρχαίος ναός. Ουσιαστικά κάνετε το ταξίδι των προσκυνητών αυτών των θεών, παίρνοντας τις δυνάμεις που σας δίνουν όσο καταφέρνετε να μένετε ζωντανοί σε εκείνο το τρισκατάρατο μέρος.

Μέσα του θα αποκαλύψετε αρχαία μυστικά, γιατί οι τρεις θεοί που τους είχε εμπιστευθεί να δημιουργήσουν τον κόσμο και οι άνθρωποι, προσπάθησαν να τον καταστρέψουν. Η γλώσσα τους την οποία και θα εμπεδώσετε αρκετές φορές in-game, ονομάζεται ¨Maha'ki¨ (Maha=Θεός, Ki=φωνή). Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο καβαλημένος ή ψώνιο θεός μπορείς να είσαι για να ονομάσεις την γλώσσα σου έτσι ή ότι έτσι λες στη μαμά σου πως πονάει το στομάχι σου όταν είσαι τεσσάρων ετών.

Να σου πω δύο λογάκια;
Στο In Verbis Virtus κινείστε και κοιτάτε με τον τρόπο που κάνετε σε οποιοδήποτε άλλο Puzzle Adventure πρώτου προσώπου. Μαθαίνετε τις λέξεις δύναμης των θεών για τις οποίες πρέπει να κρατήσετε πατημένο το δεξί κουμπί του ποντικιού σας και να τις απαγέλλετε στο μικρόφωνο. Καλό θα ήταν να έχετε ένα χαρτί και μολύβι πρόχειρο για να μην ξεχνάτε τα spells. Βασικά γενικά καλό είναι μαζί με το παιχνίδι να πάρετε και ένα σημειωματάριο γιατί θα χρειαστεί να γράψετε πολλά. Από τον χάρτη που σας δίνει το In Verbis VIrtus σε δύο ή τρία σημεία σε κάθε επίπεδο και δεν μπορείτε να τον δείτε οποιαδήποτε άλλη στιγμή, μέχρι το τι εξυπηρετεί κάθε δωμάτιο, καλό είναι διαρκώς να σημειώνετε.

Υπάρχει και μάχη σε μερικά σημεία, στο δεύτερο level, εναντίον δύο εχθρών. Αποτελεί puzzle για το πως θα φυλακίσετε τον έναν και πως θα καταστρέψετε τον δεύτερο που είναι και το final boss της πίστας. Υπάρχουν και τρεις εχθροί σε συγκεκριμένα σημεία αλλά εκτός από shock value δεν προσφέρουν και πολλά. Μικροί εχθροί σε σμήνη περιφέρονται από την πρώτη πίστα αλλά δεν είναι απαραίτητο να τους πολεμήσετε και βρίσκονται εκεί απλά για να σε κρατάνε σε εγρήγορση.

Οι γρίφοι έρχονται σε πολλά σχέδια, χρώματα και διαστάσεις. Είσαι σε ένα δωμάτιο και πρέπει να χρησιμοποιήσεις ένα spell που δημιουργεί μια ακτίνα φωτός να περάσει μέσα από πολλά σημεία που αντικατοπτρίζουν την ακτίνα για να ανοίξεις μια πόρτα. Σε κάποιο άλλο σημείο χρειάζεται να περπατήσεις αργά κοιτάζοντας το πάτωμα για να δείξεις την ευσέβεια σου σε μια θεότητα, όπως γράφει σε ένα βιβλίο που βρίσκεις νωρίτερα.

Νομίζετε ότι όλα αυτά είναι απλά; Αν ναι, πως θα σας φαινόταν αν στα προηγούμενα παραδείγματα το δωμάτιο ήταν μια μεγάλη αίθουσα και έπρεπε να βάλεις κάποια διαμάντια σε συγκεκριμένες θέσεις ενώ μπορείς να τα ακουμπήσεις σε οποιαδήποτε επιφάνεια; Πως θα σου φαινόταν αν δεν έπαιρνες κυριολεκτικά τα μισόλογα ενός κειμένου για το πως να περπατήσεις, σε ποιο μέρος της πίστας πρέπει να το κάνεις, ειδικά όταν είναι ανάμεσα σε άλλα κείμενα που έχει το παιχνίδι; Πως τα παντρεύεις όλα αυτά όταν η πίστα είναι εντελώς ανοιχτή και όταν κάνεις μια κίνηση δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι έχει κάποιο αποτέλεσμα; Πως μπορείς να λύσεις όλους τους γρίφους ενός ορόφου όταν οι ενδείξεις για το τι πρέπει να κάνεις, το μέρος που πρέπει να τις κάνεις και πολλές φορές το αποτέλεσμα αυτού που έκανες είναι σε διαφορετικά δωμάτια που χωρίζονται από τρία λεπτά περπατήματος στο παιχνίδι;

Δεν μπορείς. Το χειρότερο σημείο του παιχνιδιού είναι το ίδια το κεντρικό σημείο που φαντάζομαι έπεσε η περισσότερη δουλειά. Οι γρίφοι είναι ότι χειρότερο έχω δεί τα τελευταία χρόνια. Δεν θα με πείραζε να ήταν το είδος παιχνιδιού που δεν χαρίζεται στον παίκτη και απαιτεί την ευφυΐα του. Με ενοχλεί οτι δεν είχα ποτέ ξεκάθαρο στόχο, κάνοντας κινήσεις που δεν ξέρω αν είχαν κάποια επίδραση. Μερικά spells είναι τόσο ¨αναλογικά¨, όπως το να τοποθετήσεις κάποια διαμάντια σε συγκεκριμένες θέσεις ή κάποιες πέτρες στον τρισδιάστατο χώρο και θα έμεναν εκεί μέχρι να τα κουνήσεις εσύ, όπου οι πιθανότητες για το τι έπρεπε να κάνεις ήταν απεριόριστες. Δεν ήταν όμως άμεσα αναγνωρήσιμο αν όντως το έβαλες στην σωστή θέση. Δεν άνοιγε πάντα μια πόρτα δίπλα σου ή να σου εξηγήσει το παιχνίδι οτι όντως είσαι στην σωστή πορεία.

Για να καταλάβετε τι λέω θα πάρω για παράδειγμα το παιχνίδι Portal. Είναι αντιεπαγγελματικό να αναφέρω άλλο παιχνίδι στην κριτική του In Verbis Virtus, αλλά δεν μπορώ να σας μεταδώσω το τι αντιμετώπισα και μου δημιούργησε πονοκέφαλο- κάτι που μου συμβαίνει στην χειρότερη δύο φορές τον χρόνο. Στο Portal κάθε δωμάτιο, ειδικά στα αρχικά στάδια, είναι ένας γρίφος. Λύνεις τον γρίφο και συνεχίζεις στον επόμενο χρησιμοποιώντας μόνο ότι έχει κάθε δωμάτιο, είτε αυτό είναι διακόπτης, κουτιά, κουμπιά.

Κύριε Αρχισυντάκτα παίζει καμία ασπιρίνη;

Φαντάσου το Portal να μην ήταν χωρισμένο σε δωμάτια, και κάθε 10 τεστ να είναι ένας όροφος. Να έχεις 2 κουτιά που μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις σε ολόκληρο τον όροφο, για 10 διαφορετικά τεστ, οπότε όταν αφαιρούσες ένα κουτί από ένα γρίφο να σταματούσε να δουλεύει ανεξαρτήτως εάν τον έχεις λύσει και δεν χρειαζόταν κάτι παραπάνω ή ήταν μισοτελειωμένος. Φαντάσου κάποιο κουμπί στο ένα δωμάτιο να ανοίγει την πόρτα στο μεθεπόμενο και να είχες χρόνο μέχρι να κλείσει. Φαντάσου μερικά κουμπιά να ήταν τόσο καλά κρυμμένα που να θες άλλα 250 άτομα στο chat του stream για να σε πληροφορήσει ένα άτομο που είχε δει walkthrough πριν από εσένα. Φαντάσου ότι αν περπάταγες τον χάρτη αντίστροφα από την φορά του ρολογιού έβρισκες πρώτα τους γρίφους και μετά τις λύσεις χωρίς να υπάρχει κάτι να τα ενώνει έστω θεματικά για να καταλάβεις τι παίζει. Φαντάσου τα όλα αυτά να γίνονται μαζί.

Μια καταπληκτική τρύπα
Φίλε αναγνώστη έχω δεί τρύπες και τρύπες αλλά σαν αυτή του In Verbis Virtus καμία (-Ζοκ 2015). Μπήκα στο ναό και στις σπιλιές και περίμενα μέτρια πράγματα αλλά πραγματικά εντυπωσιάστηκα τόσο, που πιστεύω άνετα οτι είναι το δυνατότερο σημείο του τίτλου. Η Unreal Engine που είναι φτιαγμένο, πραγματικά δείχνει τα δόντια της και την τεχνογνωσία των artists που ασχολήθηκαν με τα γραφικά του τίτλου.

Καταρχάς ας ξεκινήσω εκθιάζοντας την αρχιτεκτονική. Ναι, υπάρχουν σπηλιές οι οποίες είναι δαιδαλώδεις και αχανείς και ξεκινάν από το μικρό τούνελ καταλήγοντας σε τεράστιες αίθουσες που θέλεις αρκετά λεπτά να διασχίσεις οι οποίες δίνουν την θέση τους εντελώς φυσικά σε πλακόστρωτα δωμάτια με αντικείμενα που αψηφούν τους φυσικούς νόμους. Αγάλματα, ανδριάντες, περίεργοι μηχανισμοί είναι εκεί και νιώθεις ότι έχουν λόγο ύπαρξης. Το πως έχουν διαχειριστεί το περιβάλλον είναι απλά καταπληκτικό σκεπτόμενος άλλα παιχνίδια με μεγαλύτερο budget και το πως καταφέρνει να έχει μια εντελώς ξεχωριστή οπτική για το πως θα ήταν ένας αρχαίος ναός.

Εκεί που τα γραφικά δίνουν τα ρέστα τους είναι στο φως. Ο τρόπος που διαχέεται ή αντανακλάται στα διάφορα αντικείμενα ή στις γωνίες του περιβάλλοντος δίνουν βάρος και υφή σε αυτά που βιώνεις. Ειδικά όταν μιλάμε για έναν σχετικά σκοτεινό, οπτικά, κόσμο ήταν ένα ευχάριστο σοκ κάθε φορά που κάποιο spell μου, έσκιζε την μαυρίλα και μου έδειχνε το τι πραγματικά ήταν γύρω μου.

Καθένα από τα τρία levels είναι εντελώς ξεχωριστό οπτικά και σε αρχιτεκτονικό επίπεδο με αποκορύφωμα τα οράματα που η θεότητα ξυπνάει για να σας δώσει τα spells ημίγυμνη. Εννοώ…το πόσο ωραίο είναι το περιβάλλον το οποίο αντικατοπτρίζει την εξωγήινη τεχνολογία που έχει η θεότητα. Σε περίπτωση που δεν το έσωσα, να υπενθυμίσω ότι δεν υπάρχουν βρώμικα λόγια, υπάρχουν βρώμικα βυζ...μυαλά. Ναι, μυαλά. Οι Ιταλοί πάντως φημίζονται για την λατρεία τους στο γυναικείο φύλο και το μεσογειακό τους ταπεραμέντο, συνεπώς ήταν λογικό να αποτυπωθούν όλα αυτά κάποια στιγμή in-game.

Είπες κάτι;
Το soundtrack του παιχνιδιού είναι ακριβώς αυτό που πρέπει. Τίποτα περισσότερο ή λιγότερο. Είναι ατμοσφαιρικό ενώ ταυτόχρονα αρκετά μακρόσυρτο γιατί ξέρει ότι δεν πρέπει να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον ή την προσοχή σας από τους γρίφους που έφτιαξαν αυτοί οι τρελοί developers που ήταν υπεύθυνοι για το level design. Δεν είναι κάτι που θα σιγοτραγουδάτε για να καταφέρετε να την παλέψετε την ώρα που ο κολλητός σας έχει βάλει Παντελίδη, αλλά αποτελεί το τέλειο συμπλήρωμα στα γραφικά για να βιώσετε το παιχνίδι.

Ο θόρυβος που έκαναν μερικοί εχθροί στο πρώτο κεφάλαιο ήταν το καμπανάκι του συναγερμού. Ειδικά σε level με τόσες γωνίες ήταν ο μόνος τρόπος να αποφύγετε ή να προετοιμαστείτε. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα την μουσική και τον ήχο να κλείνουν τις πληγές που μου άνοιξε το gameplay, αλλά ομολογουμένως τα σημεία αυτά ήταν μετρημένα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η χρήση των ambient sounds και της μουσικής γίνεται τόσο σωστά, ώστε δεν δίνεται η αίσθηση ότι λείπει κάτι από τον εικονικό αυτό κόσμο.

Η αποτυχία
Έχοντας παίξει εκατοντάδες Adventures, στο In Verbis Virtus βρέθηκα σε αδιέξοδο. Μετά από πολλές ώρες gameplay αναγκάστηκα να εξετάσω walkthroughs για να δω τι κάνω λάθος. Είμαι μεγάλο αγόρι μπορώ να δεχτώ αυτό το χτύπημα στην αυτοεκτίμηση μου, με μεγάλη χαρά μάλιστα. Ψάχνοντας ωστόσο το YouTube βρήκα ότι 20 ημέρες μετά, κανείς δεν έχει τερματίσει το παιχνίδι! Όλοι είχαν κολλήσει πάνω κάτω εκεί που το είχα αφήσει, είτε λίγο πιο πριν ή πιο μετά! Σε κάθε περίπτωση, η διάρκεια θεωρητικά είναι μικρή αν αναλογιστούμε ότι έχουμε να κάνουμε με μόλις τρία chapters και προσωπικά βρέθηκα προς το τέλος του δεύτερου. Το δε τρίτο chapter προστέθηκε πάνω στο release, δείγμα του ότι το development έπρεπε να διαρκέσει περισσότερο κι όχι η διάρκεια να αυξάνεται εν μέσω ακατανόητων γρίφων.

Αποφάσισα να μπω στα global achievements του Steam για να δω αν κάποιος το έχει τερματίσει γενικά. Η απάντηση είναι οτι μόνο το 1,2% των ατόμων που αγόρασαν το παιχνίδι το έχουν τερματίσει, ποσοστό το οποίο πρέπει να αφαιρέσετε ένα μέρος του λόγο του ότι κάποιοι χρησιμοποιούν προγράμματα για να ξεκλειδώσουν achievements στο steam (δεν συμφωνώ με αυτή τη κίνηση και τονίζω ότι ορισμένα από αυτά τα trainers είναι ορισμένες φορές επικίνδυνα για το PC σας). Οπότε χωρίς να θέλω να απαξιώσω την νίκη σε περίπτωση που κάποιος όντως τερμάτισε το In Verbis Virtus, αμφιβάλω ότι είναι ένα παιχνίδι που τερματίζεται αν δεν ξέρεις… κάποιον από τους developers. Εν κατακλείδι είναι το ομορφότερο indie Adventure που δυστυχώς…δεν θέλω να ξαναδώ ποτέ στην ζωή μου.

Θετικά:
- Μοναδική ατμόσφαιρα
- Όμορφα γραφικά για τα indie δεδομένα
- Το αίσθημα ζωντανού κόσμου
- Η καινοτομία της χρήσης μικροφώνου στο gameplay
- Χαμηλές απαιτήσεις

Αρνητικά:
- Προκαλεί πονοκέφαλο
- Δυσνόητο από ένα σημείο κι έπειτα
- Πέραν των καινοτομιών του το gameplay καταντάει βαρετό
- Ημιτελής δημιουργία

Βαθμολογία
Γραφικά: 7.5
Ήχος: 7
Gameplay: 5
Αντοχή: 5
Γενικά: 6

Θα μπορούσε να ήταν το αγαπημένο μου indie αν…υπήρχε δυνατότητα τερματισμού.

Γιώργος Ζώκας