Phoenix

Αφιέρωμα στο πιο δύσκολο Arcade Shooter!

Το ξεκίνημα των games βρήκε το αγαπημένο μας χόμπι να "γεννιέται" στις αίθουσες τον coin-op. Αρχικά με το Spacewar!, το πρώτο arcade την δεκαετία του '60, το Pong την δεκαετία του '70 και το Space Invaders της Taito που το 1978 που ενέπνευσε τα επόμενα shooters.

Το συγκεκριμένο είδος εξελίχθηκε με τα πασίγνωστα Galaxian το 1979 και Galaga το 1981. Αμφότερα της Namco. Ωστόσο, υπάρχει ένα Arcade Shooter που γνωρίζουν λιγότεροι απ΄ όσο θα έπρεπε και προέρχεται από την Taito, που ως δημιουργός του Space Invaders, θεωρείται πρωτοπόρος του genre. Το Phoenix είναι το μόνο παιχνίδι της Amstar Electronics, η οποία μετέπειτα...εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Παραδόξως, η Namco είχε ένα τεράστιο κεφάλαιο να επενδύσει, τόσο στο development και την τεχνογνωσία, όσο και στο marketing, με αιχμή του δόρατος τον Pac-Man. Αντίθετα, το Phoenix δεν διαδόθηκε όσο θα έπρεπε και όσοι το έχουν παίξει μπορούν να σας πουν μόνο θετικά λόγια για αυτό.

Coin-op: Το γρήγορο κέρδος
Η λογική της βιομηχανίας των games που βασιζόταν στα coin-op και τις (ακριβές για την εποχή) κονσόλες ήταν το να απορροφήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του χαρτζιλικιού σας σε σύντομο χρονικό διάστημα. Games όπως το Space Invaders, ο Pac-Man, το Pole Position και τόσα ακόμη της εποχής διαρκούσαν μόλις λίγα λεπτά. Άλλωστε, ποιο θα ήταν το κέρδος για τον μαγαζάτορα αν μένατε περισσότερη ώρα με ένα credit και σχηματίζατε μια ουρά πίσω σας που θα περίμενε να παίξει;

Ως gamers δεν αντιλαμβανόμασταν το τι παιζόταν πίσω απ' την πλάτη μας. Θεωρούσαμε ότι το να χάσει κάποιος είναι καθαρά και μόνο..."έλλειψη skill". Την τακτική του δύσκολου arcade game ακολούθησε και το Phoenix. Ένα Shooter που είναι ίσως το δυσκολότερο όλων των εποχών, αφού παίζεται από πολύ λίγους. Παράλληλα, δοξάζεται από τους ψαγμένους retro gamers γιατί εισήγαγε πολλά καινοτόμα στοιχεία που μιμήθηκαν οι μετέπειτα τίτλοι.

Σκληρή άμυνα!
Μία πολύ σημαντική καινοτομία του Phoenix ήταν η χρήση της ασπίδας. Ενώ με το ένα πρώτο κουμπί πυροβολάτε, το δεύτερο χρησιμεύει ως ασπίδα. Πατώντας το είχατε ασπίδα για περίπου δυόμιση δεύτερα, με ένα cooldown περίπου έξι δευτερολέπτων. Το αρνητικό εδώ είναι ότι το αεροσκάφος σας ακινητοποιείται όσο την χρησιμοποιεί (χωρίς να πυροβολάει) κι όλα αυτά ενώ γύρω σας οι σφαίρες πέφτουν βροχή. Συνεπώς θα πρέπει να έχετε πολύ υψηλά αντανακλαστικά για να κάνετε χρήση της ασπίδας όταν πραγματικά την χρειάζεστε, αποφεύγοντας σωστά σφαίρες ή αντίπαλα αεροσκάφη.

Μία δεύτερη καινοτομία είναι τα διαφορετικά levels, κάτι που δεν είχε υιοθετηθεί ποτέ άλλοτε σε Shooter, όχι μόνο στα Space Invaders και Galaxian, αλλά και στο Galaga που κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά! Στο Phoenix, τα πρώτα δύο levels παρουσιάζουν ένα κύμα αεροσκαφών, παρόμοιο με αυτό του Galaxian. Στα levels 3 και 4 εμφανίζονται τα ιστορικά πτηνά, οι φοίνικες (σε μπλε και ροζ χρώμα) εξού και το όνομα του παιχνιδιού. Στο level 5 ακολουθεί boss fight.

Εδώ αξίζει να κάνουμε μια στάση και να αναφερθούμε στον τομέα του A.I. που αποτελεί υπόδειγμα. Στο Phoenix, οι εχθροί είναι πιο επιθετικοί από κάθε άλλο Shooter της εποχής, ενώ πραγματοποιούν διαρκώς επιθέσεις καμικάζι σε χαμηλό ύψος, δυσκολεύοντας το έργο σας. Ακολουθεί ωστόσο την λογική των Space Invaders και Galaxian, κοινώς χρησιμοποιεί μια ρουτίνα στον κώδικα, βάση της οποίας λιγότεροι εχθροί στην οθόνη σημαίνει μεγαλύτερη ταχύτητα και περισσότερα πυρά. Η ταχύτητα αυτή αυξάνει όσο μειώνονται οι εχθροί. Το πρωτότυπο στοιχείο ωστόσο στα levels 3 και 4 είναι ότι αρχικά έπρεπε να πυροβολήσετε τα...αυγά των φοινίκων στην οθόνη. Μετά από ορισμένα δευτερόλεπτα, τα αυγά μετατρέπονταν σε πτηνά τα οποία έπρεπε να εξολοθρευτούν με χτύπημα στο μέσο. Τυχόν χτυπήματα στα φτερά τους...δεν τα επηρέαζαν καν! Συνεπώς το Phoenix δεν ήθελε μόνο αντανακλαστικά, αλλά και ακρίβεια στις σφαίρες.

Το πέμπτο level με το boss fight σας βάζει στη διαδικασία να αποκρούσετε την επίθεση ενός mothership, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται ένας γιγαντόσωμος χειριστής του. Στόχος σας να καταφέρετε να χτυπήσετε το κάτω μέρος του τεράστιου αυτού και να εξοντώσετε τον χειριστή για να τελειώσει το level. Όλα αυτά όμως, ενώ από το background έρχονται κατά πάνω σας κύματα εχθρών.

Ένας τίτλος-ιστορία, αυστηρά και μόνο για τους...ταχυδακτυλουργούς του είδους!

Hardcore playthrough
Τα επίπεδα που προαναφέραμε εναλλάσσονταν μεταξύ τους ανά πεντάδες, μόνο που για τα δεδομένα της εποχής προσέφεραν μια στοιχειώδη ποικιλία. Ελάχιστοι παίκτες κατάφερναν τότε να βγάλουν έστω 3-4 λεπτά κι ακόμη λιγότεροι να περάσουν το πεντάλεπτο. Ο λόγος; Το αεροσκάφος σας ήταν πολύ αργό στις κινήσεις του, οι σφαίρες εκτοξεύονταν πιο αργά οδηγώντας σε button mashing, ενώ τα εχθρικά πυρά παγίδευαν το αεροσκάφος σας εύκολα. Στους τομείς αυτούς η Taito κατακρίθηκε σημαντικά. Οι έμπειροι παίκτες βέβαια είχαν να αντιπαραθέσουν την χρήση της ασπίδας που ενίοτε τους έσωνε.

Η αυξημένη δυσκολία του Phoenix συντέλεσε στο να μην διαδοθεί ιδιαίτερα, καθώς πολλοί χρήστες αντί να επιμείνουν σε αυτό απομακρύνονταν εύκολα. Αρνητικό επίσης παράγοντα έπαιξε ο ηχητικός τομέας. Ενώ στο ξεκίνημα κάθε κόσμου υπάρχουν δύο κομμάτια κλασικής μουσικής που παίζουν εναλλάξ, τα ηχητικά εφέ αποδεικνύονται αποκρουστικά για το μέσο αυτί. Ύστερα από μερικά λεπτά...πονοκεφάλου, λογικό ήταν οι θαμώνες του εκάστοτε arcade να απομακρύνονται. Συνυπολογίστε επίσης την κυκλοφορία του Pac-Man το ίδιο έτος και αντιλαμβάνεστε ότι η συγκυρία δεν ήταν η καλύτερη.

Το Phoenix είχε την μεγαλύτερη ποικιλία εχθρών που είχαμε συναντήσει έως τότε. Το scrolling στο background, ένα ακόμη πρωτότυπο στοιχείο, βοήθησε τουλάχιστον στο να μην κουράζεται το μάτι. Ποιοτικά πάντως, το Galaga και το προγενέστερο Galaxian της Namco θεωρούνταν ανώτερα από πλευράς γραφικών, κυρίως ως προς τον σχεδιασμό αεροσκαφών. Το Phoenix πάντως κέρδισε κατά κράτος στο θέμα έμπνευσης αφού τα στοιχεία που εισήγαγε ανάγκασαν πολλά μετέπειτα games να το μιμηθούν.

Ένα από τα πιο αδικημένα Arcade games
Το Phoenix κατάφερε να κυκλοφορήσει μόνο σε Arcade μηχανήματα και στο θρυλικό Atari 2600. Ήταν το αουτσάιντερ της χρονιάς. Αξίζει να αναφέρω ότι το παρόν αποτελεί προσωρινά άρθρο στήλης Retro, καθώς θα μετακινηθεί μελλοντικά στα reviews.

Όταν γράφαμε στο GameWorld το Top 10 των μεγαλύτερων arcade όλων των εποχών είχαμε το εξής δίλημμα. Η ένατη θέση έπρεπε να καταλειφθεί από ένα εκ των Space Invaders (πρωτοπόρος), Galaxian (άξιος συνεχιστής) ή Galaga, που είναι και η πιο εξελιγμένη έκδοση ενός Shooter. Απ' την άλλη όμως, συγκρίνοντας το Galaga με το Phoenix, βλέπω ότι το δεύτερο έχει πολύ περισσότερα πρωτότυπα στοιχεία κι όλα αυτά...το 1980. Το '81 το Galaga ναι μεν αποτέλεσε εξέλιξη στην ποιότητα των sprites των γραφικών, αλλά στον τομέα της ποικιλίας και της πρωτοτυπίας του gameplay δεν μπορεί με τίποτα να κοντράρει στα ίσια το Phoenix.

Σκέφτομαι λοιπόν να αποκαταστήσουμε την ιστορία και να εισάγουμε το...αουτσάιντερ Phoenix στη θέση 9 του GameWorld Top 10 αντί του Galaga, μόνο και μόνο λόγω των πρωτοτυπιών που διέθετε και μάλιστα ένα χρόνο πριν. Εσείς τι λέτε για αυτό;

Θετικά:
- Ευρεία γκάμα εχθρών με ουσιαστικές διαφορές στα levels
- Boss fights με τακτική νίκης
- Η πρώτη χρήση της ασπίδας σε Shooter
- Υψηλό A.I.
- Το scrolling στο background

Αρνητικά:
- Υπερβολικά δύσκολο
- Τα ηχητικά εφέ σπάνε τύμπανα

Βαθμολογία
Γραφικά: 6
Ήχος: 2.5
Gameplay: 9.5
Αντοχή: 9
Γενικά: 8.2

Ένα κρυφό "διαμάντι" της εποχής του.

Μάνος Γρυπάρης