Pirates of the Caribbean: At World's End (PS2, PS3, Xbox 360, PC, Wii)

Pirates of the Caribbean: At World’s end
Βουτιά στα ρηχά!

Site: disney.go.com/disneyinteractivestudios/pirates3



Ο Τζακ Σπάροου ήξερε για την κατάρα του μαύρου μαργαριταριού, αλλά για την κατάρα των παιχνιδιών που στηρίζονται σε ταινίες λογικά δεν έχει ιδέα. Δυστυχώς για τους απανταχού gamers, τόσα χρόνια και τόσοι κόποι δε στάθηκαν ικανοί να την σπάσουν. Η κατάρα του παιχνιδιού που βασίζεται σε ταινία είναι να είναι από μέτριο έως κακό και σπάνια κυκλοφορεί κάποιο παιχνίδι που να αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα. Αν και οι πειρατές στην εν γένει ζωή τους δεν παίζουν με τους κανόνες, στη συγκεκριμένη περίπτωση δυστυχώς τους ακολουθούν κατά γράμμα. Και το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό.

Οι πειρατές της Καραϊβικής, ως ταινία, κατάφεραν να συνδυάσουν μια σειρά από πράγματα και λεπτομέρειες και να δημιουργήσουν το δικό τους φανατικό κοινό. Οι παραγωγοί τους κατάλαβαν ότι οι λεπτομέρειες μετρούν πολύ και αυτό το εκμεταλλεύτηκαν προς τη σωστή κατεύθυνση. Η σημασία στη λεπτομέρεια δεν απουσιάζει από το παιχνίδι, που βασίζεται στην ταινία. Απλά…δεν υπάρχει. Από το πρώτο καρέ της ιστορίας καταλαβαίνετε ότι το όλο σκηνικό έχει στηθεί απλά για να πουλήσει γρήγορα, εκμεταλλευόμενο τη φήμη της ταινίας. Μάλιστα η κυκλοφορία του game έγινε λίγο πριν την προβολή της τρίτης ταινίας. Στην τηλεόραση μιλάμε για το lead in, τη θεαματικότητα την οποία αφήνει μια εκπομπή για να την εκμεταλλευτεί η επόμενη και να κρατήσει το θεατή. Ευτυχώς για το τρίτο μέρος της ταινίας, λίγοι πήραν χαμπάρι την πρόωρη κυκλοφορία του παιχνιδιού. Γιατί αν ήταν αυτό το επίσημο lead in, η ταινία ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα…βυθιζόταν αύτανδρη!



Το απόλυτο σύστημα μονομαχίας
Η διαφήμιση του παιχνιδιού αναφέρει για το εξελιγμένο σύστημα μονομαχίας και το χαρακτηρίζει ως μοναδικό και απόλυτο. Αυτό που δε λέει είναι ότι πρακτικά πρόκειται για το απόλυτο και ανηλεές πάτημα κουμπιών, το οποίο μάλιστα συχνά δεν έχει αποτέλεσμα. Υπάρχει μία καθυστερημένη απόκριση μεταξύ της ακολουθίας και του συνδυασμού κουμπιών που επιλέγετε και της εμφάνισής της ως τρόπο ξιφομαχίας στο παιχνίδι. Οπότε από ένα σημείο και μετά κι αφού έχουν προηγηθεί αρκετά… «γαλλικά» για τους συνδυασμούς χτυπημάτων που δεν πιάνουν στην πράξη, ακολουθεί η τυχαία επιλογή κουμπιών και ότι βγει. Οι αντίπαλοι κάποιες φορές δεν έχουν τελειωμό και το μόνο σίγουρο είναι ότι η αγκύλωση στα δάχτυλα είναι πιθανή εξέλιξη. Εκτός αν ήθελαν να δείξουν τι παθαίνει κάποιος αν κρατάει όλη τη μέρα το σπαθί σε μάχη, θεωρία μάλλον απίθανη.

Το παράλογο του συστήματος
Μπορεί ένα εύκολο σχετικά παιχνίδι να σπάσει τα νεύρα αυτού που ασχολείται μαζί του; Φυσικά και το συγκεκριμένο αποτελεί την καλύτερη επιβεβαίωση. Κάποιες αποστολές είναι απλά παράλογες και τόσο η ποσότητα όσο και η συχνότητα των εχθρών που βγαίνουν δε σας αφήνει περιθώρια λάθους. Για παράδειγμα σε μία αποστολή σε ένα απομονωμένο νησί, μπροστά σε κάποια χαλάσματα, βγαίνουν τόσοι πολλοί και καλά εξοπλισμένοι αντίπαλοι, που συνεχώς σας τρώνε τη ζωή και αναγκάζεστε να ξαναρχίσετε από την αρχή. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένο κόλπο να τους περάσετε. Απλά ποντάρετε στο ότι θα σου βγουν οι τυχαίοι συνδυασμοί στα κουμπιά. Ούτε…τζόκερ να ήταν. Μιας και το αναφέραμε, αν στη μέση της αποστολής ο ήρωας μας αφήσει χρόνους…φτου κι απ’ την αρχή και ξανά-μανά τα ίδια πρόσωπα και οι ίδιες καταστάσεις. Φυσικά δεν υπάρχουν απαιτήσεις για διαφορετικούς χαρακτήρες. Όλοι οι στρατιώτες που θ’ αντιμετωπίσετε θα πρέπει ή να είναι…δίδυμα αδέρφια ή κλώνοι του ενός. Καμιά πρωτοτυπία, καμιά αλλαγή.



Υπάρχουν και καλά
Κι όμως, μέσα στη χαώδη κατάσταση υπάρχουν και ικανοποιητικά σημεία. Το πρώτο είναι το χιούμορ και οι ατάκες, που αν μη τι άλλο παραπέμπουν στην ταινία. Μπορεί ο Τζόνι Ντεπ να μην έχει δανείσει τη φωνή του στον Τζακ Σπάροου του παιχνιδιού, αλλά ο αντικαταστάτης του τα καταφέρνει μια χαρά. Ακόμη, η ατσούμπαλη κίνησή του από την ταινία έχει μεταφερθεί και στο παιχνίδι με αρκετά πετυχημένο τρόπο. Το νέο αυτό στοιχείο είναι το λεγόμενο «Jackanism», όπου καλείστε να πατήσετε συγκεκριμένα κουμπιά την κατάλληλη στιγμή (πολλή μόδα έχει γίνει αυτό) και ο κάπτεν Τζακ Σπάροου εκτελεί περίτεχνες και αρκετά χιουμοριστικές κινήσεις, που αποτελούν ευχάριστο διάλειμμα. Κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά.

Σενάριο (αν υπάρχει)
Η ιστορία προσπαθεί να ακολουθήσει τα μονοπάτια της δεύτερης και της τρίτης ταινίας και να οδηγήσει τον Τζακ Σπάροου και τους φίλους του στην τελική αναμέτρηση. Οι φίλοι των ταινιών θα αναγνωρίσουν κάποιες τοποθεσίες και θα μπερδευτούν με κάποιες άλλες, οι οποίες χρησιμοποιούνται καθαρά για να εξελίσσεται η ιστορία (το κατά πόσο υπάρχει εξέλιξη είναι άλλο θέμα). Τελικά το όλο σενάριο καταλήγει στο να μονομαχήσετε με όλη την…Άρτα και τα Γιάννενα για να φτάσετε στο τέρμα.



Γραφικά
Δυστυχώς… επτωχεύσαμεν. Γραμμικά, καρτουνίστικα (το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι), θολά (ειδικά στο PS2) με κάποιες αναλαμπές στη σχεδίαση των χαρακτήρων από κοντά. Το background είναι συχνά ασαφές και μονότονο ενώ γενικά η όλη εντύπωση που δίνει είναι αυτή της προχειροδουλειάς που πάει να εκμεταλλευτεί την αποδοχή της ταινίας (ως συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις). Για να μην υπάρχει αδικία, στο PS3 και στο Xbox 360 τα γραφικά μοιάζουν να είναι καλύτερα, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν εκμεταλλεύονται τη δυνατότητα των δύο κονσολών.

Πειρατές για γέλια (λόγω του χιούμορ) και για κλάματα (αν συγκεντρωθούν τα υπόλοιπα στοιχεία)

Ήχος
Οι φωνές των ηρώων είναι ικανοποιητικές, παρόλο που δεν είναι οι αυθεντικοί πρωταγωνιστές. Η μουσική της ταινίας υπάρχει και στο παιχνίδι, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο είναι υποτονική και χαμηλή. Από κει και πέρα η επανάληψη αποτελεί τη μητέρα της μάθησης και προφανώς αυτό σκέφτηκαν και οι προγραμματιστές, αφού συχνά-πυκνά θα ακούσετε, ιδιαίτερα από τους αντιπάλους, τις ίδιες ατάκες και τις ίδιες κραυγές αγωνίας. Η ποιότητα του ήχου ακολουθεί γενικά την εικόνα του παιχνιδιού.



Gameplay
Πρόκειται για ένα στοιχείο που απουσιάζει, αν εξαιρέσουμε το παράλογο και ανελέητο πάτημα των κουμπιών. Όλο το παιχνίδι είναι μια συνεχής ξιφομαχία και τίποτα παραπάνω. Τα πρόσθετα όπλα που σας δίνονται (βόμβες, πιστόλια, μαχαίρια), ουσιαστικά δεν παίζουν ρόλο, αν και οι βόμβες κάποιες φορές μπορούν να σας βγάλουν από δύσκολες καταστάσεις. Η κάμερα είναι προβληματική, καθώς δεν μπορείτε να έχετε και μάτια στην πλάτη. Συχνά ο ήρωάς σας θα βρίσκει έναν αόρατο τοίχο και δεν θα μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτόν, ενώ αναφέρθηκε ήδη σε κάποια επίπεδα το παράλογο της μεγάλης ποσότητας αντιπάλων οπλισμένων σαν αστακών, που σας βγάζουν την πίστη μέχρι να τους περάσετε. Οι αποστολές συχνά είναι ασαφείς ή υπερβολικά απλοϊκές και πολλές φορές ο παίκτης ανακαλύπτει τυχαία τι πρέπει να κάνει. Ο βαθμός δυσκολίας δεν είναι μεγάλος, αλλά πολλές φορές αυξάνει απότομα και μάλιστα στο όριο, με αποτέλεσμα να σας έρχεται να πετάξετε το παιχνίδι από το παράθυρο. Τα bonus που ξεκλειδώνονται στο τέλος είναι ενδιαφέροντα, αλλά όχι κάτι το συνταρακτικό κι έτσι η αξία επανάληψής του νέου Pirates of the Caribbean είναι δυστυχώς μικρή.

Το σύστημα αποφυγής
Υπάρχει κι ένα σύστημα αποφυγής του αντιπάλου, το οποίο λειτουργεί με το πάτημα ενός κουμπιού και το δεξί αναλογικό μοχλό προς κάποια κατεύθυνση. Υποτίθεται ότι αυτό μπερδεύει τον αντίπαλο, τον αναγκάζει να χάσει την ισορροπία του και τον κάνει περισσότερο ευάλωτο. Υποτίθεται! Κι αυτό γιατί η πραγματικότητα είναι ότι σπάνια πιάνει στην ώρα του και συνήθως μπερδεύει τον ίδιο τον παίκτη και κατά συνέπεια το χαρακτήρα που ελέγχει. Δεν μπορεί επίσης να εφαρμοστεί εν κινήσει. Με πιο απλά λόγια, πρέπει ο ήρωάς σας να είναι ακίνητος, μπας και εκτελεστεί σωστά η κίνηση.



Επίλογος
Αν κάποιος είναι φανατικός θαυμαστής της ταινίας, καλό θα είναι να αποφύγει το συγκεκριμένο παιχνίδι, γιατί θα χάσει πάσα ιδέα. Πρόκειται για μία προχειροδουλειά, στημένη απλά για να υπάρχει και να ξεχαστεί με το τέλος του παιχνιδιού. Λίγοι θα είναι αυτοί που θα μπουν στον κόπο να το παίξουν. Κι αν υπάρχουν…χαρά στο κουράγιο τους.

Θετικά:
- Το χιούμορ που ευτυχώς υπάρχει διάχυτο
- Τελικά ένας Τζακ Σπάροου μπορεί να σώζει κάποιες καταστάσεις
- Τα mini games δεν είναι κακά αλλά μετά το σοκ του κυρίως παιχνιδιού, δύσκολα θα ασχοληθεί κάποιος μαζί τους
- Όμορφο voice-over.

Αρνητικά:
- Αν εξαιρέσετε τα θετικά που αναφέρθηκαν παραπάνω, όλο το υπόλοιπο παιχνίδι είναι ένα αρνητικό σημάδι, μια μαύρη κηλίδα στην ιστορία των Action/Adventures, παρόμοια μ’ αυτήν που είχε στο χέρι του ο Τζακ Σπάροου, από τον πλοίαρχο του Ιπτάμενου Ολλανδού. Μπορεί να φαίνεται αυστηρό αυτό που διαβάζετε, αλλά μετά την επιτυχημένη τριλογία, οι απαιτήσεις ήταν μεγάλες και το παιχνίδι ούτε καν τις ακουμπάει.

Βαθμολογία
Γραφικά: 5
Ήχος: 6
Gameplay: 5
Αντοχή: 6
Γενικά: 5.5

Αν τελικά σας αρέσει η ταινία τότε μείνετε μ’ αυτήν και κρατήστε τις καλές της στιγμές. Γιατί αν ψάξετε για θησαυρό στο παιχνίδι, το πιθανότερο είναι να μείνετε με την όρεξη.

Μιχάλης Μερτζιανίδης