Ψυχολόγος λέει ότι τα games των 90s έκαναν τα παιδιά να σκέφτονται διαφορετικά

"Σε σχέση με την GenZ είχαν να λύσουν πιο δύσκολες δοκιμασίες χωρίς tutorials."

Μια νέα συζήτηση έχει ανοίξει στα social media σχετικά με το πώς τα video games επηρεάζουν τη σκέψη και τη συμπεριφορά των παιδιών, συγκρίνοντας τη φιλοσοφία των παιχνιδιών των 90s με αυτή των σύγχρονων τίτλων. Σύμφωνα με έναν ψυχολόγο, τα games της δεκαετίας του ’90 ήταν σχεδιασμένα γύρω από την αποτυχία, την επανάληψη και την επιμονή — στοιχεία που, όπως υποστηρίζει, συνέβαλλαν στην ανάπτυξη σημαντικών γνωστικών δεξιοτήτων.

Ο ψυχολόγος είπε τα εξής:

1. Τα παιδιά των 90s έπαιζαν games που τα ανάγκαζαν να αποτυγχάνουν και να προσπαθούν ξανά
Κλασικοί τίτλοι όπως το Super Mario Bros., το Sonic the Hedgehog και το Prince of Persia έδιναν στον παίκτη περιορισμένες ευκαιρίες: λίγες ζωές, χωρίς autosave και χωρίς καθοδήγηση. Αν αποτύγχανες, έπρεπε να ξεκινήσεις ξανά — και μέσα από αυτή τη διαδικασία μάθαινες υπομονή, στρατηγική σκέψη και αντοχή στη ματαίωση. Σε αντίθεση, πολλά σύγχρονα games καθοδηγούν τον παίκτη βήμα-βήμα, προσφέροντας συνεχές autosave και αφαιρώντας μεγάλο μέρος της πρόκλησης.

2. Τα games τότε διεύρυναν, επίσης, την μνήμη εξερεύνησης
Τα παλαιότερα games ενίσχυαν τη χωρική μνήμη. Τίτλοι όπως το Tetris, το Doom, το Quake και το The Legend of Zelda δεν παρείχαν χάρτες ή οδηγούς. Οι παίκτες έπρεπε να θυμούνται διαδρομές, μοτίβα και μυστικά μόνοι τους. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη άποψη, αυτό βοηθούσε στην ενίσχυση του ιππόκαμπου — της περιοχής του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη μνήμη και τον προσανατολισμό. Αντίθετα, πολλά σύγχρονα games χρησιμοποιούν δείκτες αποστολών, γραμμές καθοδήγησης και φωνητικούς βοηθούς, οδηγώντας τους παίκτες αντί να τους αφήνουν να ανακαλύψουν μόνοι τους τον κόσμο.

3. Τα games διαρκούσαν λιγότερο, αλλά ήταν πιο δύσκολα
Όταν αποτύγχανες, έπρεπε να σταματήσεις. Τα νεότερα games έχουν σχεδιαστεί για να μην τελειώνουν και να τραβούν την προσοχή για πάντα. Αντί να ολοκληρώνουν αποστολές, τα παιδιά εθίζονται σε ένα συνεχές simulation. Ένας γονιός είπε: «Ο γιος μου δεν ξέρει ποτέ το πότε πρέπει να τελειώσει. Το game τον τελειώνει – όχι εκείνος το game». Αυτό δεν γινόταν ποτέ με κονσόλα SEGA ή το PlayStation 1

4. Στα 90s τα games ήταν κοινωνικά στην πραγματική ζωή
Θα πήγαινες στο σπίτι ενός φίλου σου, θα καθόσασταν στον ίδιο καναπέ, θα τσακωνόσταν για τα controllers, θα μοιραζόσασταν μυστικά και θα περνούσατε levels μαζί. Σήμερα τα παιδιά παίζουν μόνα τους με ακουστικά, τριγύρω από χιλιάδες κόσμο, αλλά συνδεδεμένα με κανέναν. Οι ψυχολόγοι παρατηρούν μεγαλύτερη μοναξιά στα παιδιά που παίζουν μόνο online games, σε σύγκριση με αυτά που παίζουν offline games. Το Mario Kart έφερε την κοινονικοποίηση. Τα σύγχρονα games φέρνουν την απομόνωση με θορύβους.

5. Τα games στα 90s διδάσκουν υπομονή για την ανταμοιβή
Έπρεπε να περιμένεις εβδομάδες για νέο περιοδικό και μήνες για νέο video game. Τώρα τα παιδιά νιώθουν την ντοπαμίνη κάθε λεπτό – skins, lootboxes, rewards, upgrades. Το νευρικό σύστημα προσαρμόζεται σε γρήγορη απόλαυση, ενώ η πραγματική ζωή φαίνεται πλέον αργή. Τα παιδιά των 90s ήταν υπομονετικά. Τα σημερινά παιδιά νιώθουν υπερδιέγερση πριν από τα 10 τους.

Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις για retro games και συζητήστε για την ιστορία των video games στο σχετικό forum topic.