King Arthur II: The Role-playing Wargame (PC)

King Arthur II: The Role-playing Wargame
The Nightmare Begins…



Η Neocore Games επιστρέφει μετά τον Νοέμβριο του 2009, με το sequel της σειράς, King Arthur ΙΙ: The Role-playing Wargame, προσπαθώντας να ενσωματώσει νέα στοιχεία στο χώρο των real-time strategy. Έχοντας λάβει υπόψη τις απαιτήσεις των fans του πρώτου παιχνιδιού, παρουσιάζει το King Arthur II εμφανώς βελτιωμένο σε όλους τους τομείς και σίγουρα πιο πλούσιο σε περιεχόμενο από τον προκάτοχό του. θα καταφέρει άραγε να κλέψει τις εντυπώσεις ή απλά θα χαρακτηριστεί ένας ακόμα κλώνος της σειράς Total War που τα τελευταία χρόνια μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κοινού των strategy;



Το παραμύθι ξετυλίγεται
Το καλύτερο που έχει να προσφέρει το King Arthur II είναι σίγουρα το σενάριο του. Στη Britannia, το μυθικό βασίλειο του Αρθούρου, έχουν ξεσπάσει έντονες αναταραχές μετά την είδηση ότι ο Βασιλιάς είναι ετοιμοθάνατος. Οι ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης έχουν διασκορπιστεί, ενώ οι Fomorians, οι Κέλτες δαίμονες που απειλούν την ειρήνη στο Camelot, σπέρνουν τον τρόμο στο πέρασμα τους. Σαν γιος του Αρθούρου, αναλαμβάνετε να επαναφέρετε με κάθε τρόπο την ηρεμία και τη συνοχή στο βασίλειο της Britannia. Χρησιμοποιώντας τόσο τη διπλωματία όσο και τη στρατηγική του ικανότητα, θα πρέπει να συγκεντρώσετε αρκετούς συμμάχους και να τους οδηγήσετε σε νικηφόρες μάχες. Χαρακτηρίστηκες φιγούρες του μύθου του Αρθούρου, όπως ο Sir Lancelot και η Morgana Le Fay κάνουν την εμφάνισή τους και παίζουν ιδιαίτερα σημαντικό ρολό στην εξέλιξη του σεναρίου. Αρκετές ανατροπές, ίντριγκες και προδοσίες πλαισιώνουν την ήδη πλούσια ιστορία, ακριβώς όπως και στο μύθο του Camelot.

Στρατηγική σε όλα τα επίπεδα
Παιχνίδια κατασκόπων
Οι adventure missions καθορίζουν κατά κύριο λόγο το role-playing και το turn-based strategy κομμάτι του παιχνιδιού. Ήδη από την εισαγωγή, καλείστε να αποφασίσετε μέσω επιλογών σε διαλόγους, αν ο χαρακτήρας σας θα εξελιχτεί σε μεγάλο στρατηλάτη, μάγο ή αδίστακτο μαχητή, διαμορφώνοντας με αυτό τον τρόπο και τα stats του. Το turn-based κομμάτι θυμίζει πολύ αυτό του Heroes of Might and Magic. Kινείτε το χαρακτήρα σας στο χάρτη διεκδικώντας πηγές για resources (gold και artifacts), εισβάλετε σε πόλεις με σκοπό να τις κατακτήσετε ή αναβαθμίζετε τα units σας. Η μεγαλύτερη διάφορα σε σχέση με τα υπόλοιπα turn based-strategy έγκειται στο ότι ενώ στα περισσότερα παιχνίδια έχετε το δικαίωμα είτε να εμπλακείτε σε μάχη, είτε να υποχωρήσετε, στο King Arthur II δίνεται και μια τρίτη επιλογή. Μπορείτε να διευθετήσετε την κατάσταση διπλωματικά, παίρνοντας διαφορές αποφάσεις μέσω διαλόγων που αλλάζουν εντελώς την έκβαση μιας μάχης.

Πως γίνεται αυτό; Λίγο πριν τα στρατεύματα εμπλακούν σε μια μάχη δίνεται η επιλογή στον ήρωά σας, να ακολουθήσει για παράδειγμα ένα διαφορετικό δρόμο έξω από το κάστρο ή να αιχμαλωτίσει τους φύλακες που φρουρούν την περίμετρο, αποσπώντας τους σημαντικές πληροφορίες, αλλάζοντας με αυτό τον τρόπο την έκβαση της μάχης. Έτσι, όχι μονό αποκτάτε πλεονέκτημα στη μάχη που μπορεί να ακολουθήσει, αλλά πολλές φόρες καταφέρνετε να την αποφύγετε, προς όφελός σας.

Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός ότι οι επιλογές αυτές διαμορφώνουν και τα stats του κεντρικού χαρακτήρα σας. Πολύ μεγαλύτερη εμπειρία αποκτά κάποιος ήρωας που εμπλέκεται σε όλες τις μάχες χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις απώλειες των στρατευμάτων του, σε σχέση με εκείνον που αποφασίζει να κινηθεί διπλωματικά, να αποκτήσει συμμάχους και να τους χρησιμοποιήσει ως πιόνια στο πεδίο της μάχης. Αυτό διαμορφώνει και το role-playing κομμάτι του King Arthur II, καθώς ανάλογα με τις επιλογές σας, ξεκλειδώνετε διαφορετικά skill trees και συνεχίζετε να αναπτύσσετε τον κεντρικό σας ήρωα ανάλογα με τις προτιμήσεις σας, στον τρόπο παιχνιδιού. Παράλληλα βέβαια με τον κεντρικό σας ήρωα, έχετε τη δυνατότητα να αναβαθμίζετε και τις υπόλοιπες μονάδες που έχετε στη διάθεση σας καθώς επίσης και δευτερεύοντες ήρωες που μπορεί να αποκτήσετε κατά τη διάρκεια κάποιας αποστολής.



Το User Interface είναι αρκετά απλό, έτσι όπως θα πρέπει να είναι στα περισσότερα strategy games. Έξαλλου, οι φανατικοί του είδους, το μόνο που χρειάζονται είναι καλή οπτική του πεδίου της μάχης. Από εκεί και πέρα, ο χειρισμός στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο, στη σωστή ομαδοποίηση των units και φυσικά στα shortcuts που θα ορίσετε εσείς οι ιδιοι. Οι κάμερες του παιχνιδιού δεν παρουσιάζουν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα, αν και από default, ο προσδιορισμός της οπτικής γωνίας της μάχης είναι ρυθμισμένος στο πληκτρολόγιο και όχι στο ποντίκι. Λες και δεν είχε ήδη αρκετά shortcuts το πληκτρολόγιο!

Ο πέλεκυς της δικαιοσύνης!
Συχνά οι αποφάσεις που λαμβάνετε επηρεάζουν και το moral alignment του παιχνιδιού το οποίο στηρίζεται σε δύο άξονες: Rightful/Tyrant και Christian/Old Faith (η θρησκεία των Δρυιδών). Έτσι, δεν αλλάζει μονό η εξέλιξη της αποστολής αλλά και τα οφέλη που θα λάβετε σε περίπτωση νίκης. Για παράδειγμα, αν επιλέξετε κάποιος να ακολουθήσετε το δρόμο της Δικαιοσύνης και της Αρχαίας Θρησκείας, αποκτάτε αυτόματα πλεονέκτημα στη μάχη απέναντι στους Fomorians και πρόσβαση σε πανίσχυρες μονάδες από το Seelie Court, που θα σας βοηθήσουν να εξαλείψετε τους δαίμονες. Από την άλλη, αν διαλέξετε το μονοπάτι της Τυραννίας και της Χριστιανοσύνης, ξεκλειδώνετε ισχυρά poison attacks, αλλά και μονάδες όπως οι Dark Angels. Αυτή είναι μια αρκετά καλή προσθήκη role-playing χαρακτηριστικών στο παιχνίδι, από τους developers, αφού δε στηρίζεται στην καθιερωμένη λογική “καλές/κακές αποφάσεις” που συναντάμε στα περισσότερα παιχνίδια του είδους.



Στο πεδίο της μάχης.
Στις combat missions τα πράγματα είναι αρκετά πιο απλά (αν και δε θα έπρεπε να είναι τόσο). Γενικότερα, τα περισσότερα παράπονα που είχαν εκφραστεί από τους φίλους της σειράς για το πρώτο παιχνίδι αφορούσαν κατά κύριο λόγο την αυξημένη δυσκολία στις μάχες. Από ότι φαίνεται, η Neocore Games έλαβε τόσο σοβαρά υπόψη τις απαιτήσεις του κόσμου, ξεχνώντας ποσό ρεαλιστική πρέπει να είναι μια μάχη. Κατ’ επέκταση οι μάχες όχι μόνο έγιναν πιο εύκολες (τουλάχιστον στα τρία πρώτα επίπεδα δυσκολίας από τα συνολικά τέσσερα), αλλά το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει το παραμικρό ίχνος τακτικής σε αυτές.

A horse, a horse, my kingdom for a horse.

Το σύστημα μάχης είναι της μορφής real-time strategy και μοιάζει πολύ με εκείνο της σειράς Total War. Έχετε τη δυνατότητα να κάνετε zoom in/zoom out στο πεδίο της μάχης, να παγώσετε, να αυξήσετε ή και να μειώσετε το ρυθμό αυτής, προκειμένου να κατευθύνετε τις μονάδες σας. Επιπλέον, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τη γεωγραφική τοπολογία (βουνά, ποτάμια, λεκανοπέδια )προς όφελος σας, ή ακόμα και να προσεγγίσετε διάφορα μαγικά shrines, προκειμένου ο στρατός σας να αποκτήσει σημαντικό πλεονέκτημα κατά τη διάρκεια της σύρραξης. Τέλος, διάφορα spells ή skills που αυξάνουν το ηθικό και την ικανότητα των στρατευμάτων στη μάχη είναι διαθέσιμα καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής.

Η ποικιλία των στρατευμάτων είναι αρκετά ικανοποιητική. Θα αναλάβετε από ανεκπαίδευτους χωρικούς, τοξότες ή ιππότες, μέχρι και πανίσχυρες πολεμικές μηχανές ή ορδές από τέρατα, ανάλογα με τον ήρωα που θα επιλέξετε. Το ίδιο ισχύει και για τα spells. Κάθε πλευρά έχει μια μαγική ασπίδα προστασίας η οποία απορρόφα ένα μεγάλο ποσοστό των επιθέσεων του αντιπάλου, ενώ ανάλογα και με το επίπεδο του κεντρικού ήρωα της κάθε παράταξης, μια πληθώρα από επιθετικά spells είναι διαθέσιμη. Ειδικά τα animations για τα καταστροφικά spells είναι όλα τα λεφτά! Κεραυνοί χτυπούν με μανία το έδαφος, τινάζοντας τους στρατιώτες στον αέρα κι αφήνοντας πίσω τους κατεστραμμένη γη και λεγεώνες πτωμάτων.



Τακτική; Ποια Τακτική;
Μέχρι εδώ όλα καλά. Τι γίνεται, όμως, όταν όλα αυτά τα στοιχεία δεν έχουν κανένα αντίκρισμα στην πραγματικότητα; Αυτό συμβαίνει για τον εξής απλούστατο λόγο. Οι τακτικές, στην ουσία, δε προκαλούν καμία διάφορα στην εξέλιξη της μάχης. Για παράδειγμα, όσο και να προσπαθήσετε να πλευροκοπήσετε τους τοξότες του αντιπάλου με το ιππικό σας, προκειμένου να τους βγάλετε νωρίς από την εξίσωση της μάχης, μάταιος κόπος. Ίδιο damage δέχεται το ιππικό που βρίσκεται μισό μέτρο από τους τοξότες, ίδιο damage δέχονται και οι τοξότες παρά το γεγονός ότι τα άλογα τους ποδοπατάνε. Επί της ουσίας καμία αίσθηση στρατηγικής. Όλοι οι στρατιώτες έχουν ένα συγκεκριμένο εύρος για damage κι από εκεί και πέρα όσες στρατηγικές και να αλλάξετε, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.

Το μόνο που σώζει λίγο την κατάσταση είναι τα shrines τα οποία είναι διάσπαρτα στο χάρτη και η κατάκτηση τους κρίνεται επιτακτική, καθώς δίνουν σημαντικό πλεονέκτημα στον κάτοχό τους. Βέβαια η A.I. του παιχνιδιού δεν είναι και η καλύτερη δυνατή, αν σκεφτεί κανείς ότι το PC αντί να προστατέψει τα shrines του, στέλνει ότι μονάδες έχει μέσα στη μάχη με αποτέλεσμα να χάσει όλα τα shrines εύκολα και γρήγορα. Αν προστεθεί σε αυτό το γεγονός ότι ενώ μετά το τέλος της μάχης ενδέχεται ενίοτε να λάβετε ένα μεγαλοπρεπέστατο crash στο desktop, τότε το παιχνίδι αρχίζει να αποκτά έναν ιδιαίτερα εκνευριστικό χαρακτήρα.
Multiplayer: Η μεγάλη απογοήτευση
Όχι γιατί είναι ελαττωματικό ή δεν είναι καλά σχεδιασμένο, αλλά γιατί δεν υπάρχει! Ναι καλά διαβάσατε. Προφανώς οι developers, έκριναν ότι σε ένα τέτοιο παιχνίδι στο οποίο μπορείτε να ζήσετε τόσο επικές μάχες, δεν είναι απαραίτητο το multiplayer κομμάτι. Εκτός του καθιερωμένου Campaign, υπάρχει μόνο σαν επιλογή το Scenario, στο οποίο ουσιαστικά διαλέγετε τις μονάδες σας και παίζετε μια μάχη, για άλλη μια φορά με αντίπαλο το PC. Πάντως, προς κάθε ενδιαφερόμενο, το campaign διαρκεί συνολικά 20 ώρες, διάστημα το οποίο κρίνεται ικανοποιητικό για τα δεδομένα ενός strategy.

Οπτική όαση
Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι χαρακτηριστικά της ποιότητας που παρέχει η Neocore Games στο συγκεκριμένο τομέα. Το περιβάλλον είναι αρκετά καλοσχεδιασμένο ενώ τα εκπληκτικά artworks των χαρακτήρων αποδίδουν σε πολύ καλό βαθμό την ατμόσφαιρα της εποχής. Πέρα από τις πολλές μονάδες, τα animations και τα εφέ μάχης, θετική δουλεία έχει γίνει και στην αρχιτεκτονική των κτιρίων, ούτως ώστε να συνδέονται με τη εποχή του Αρθούρου.

Τα πεδία των μαχών είναι αρκετά ικανοποιητικά, τόσο σε ποικιλομορφία όσο και σε σχεδιασμό ενώ και οι μονάδες παρουσιάζουν έντονη ζωντάνια. Δυστυχώς όμως, αυτή η ποσότητα λεπτομέρειας επιβαρύνει αρκετά το παιχνίδι. Αν και οι developers προσπάθησαν να εξαλείψουν αρκετά προβλήματα που παρουσιάστηκαν στην αρχική έκδοση, εντούτοις με την βαριά Coretech 2 engine που υπάρχει, θα χρειαστεί ένα σχετικά γερό σύστημα για να μπορέσετε να απολαύσετε πλήρως το King Arthur II. Ακόμα και σε PC που πληρεί τις προτεινόμενες απαιτήσεις, εύκολα θα διαπιστώσετε συχνές πτώσεις στο frame rate, ιδίως κατά την κατά τη χρήση των spells.



Αδιάφορο Soundtrack
Ο ήχος του παιχνιδιού περιορίζεται σε κάποια αρκετά καλά ατμοσφαιρικά κομμάτια, τα οποία όμως γίνονται επαναλαμβανόμενα στην πορεία και καταντούν κάπως κουραστικά. Η αφήγηση, η οποία είναι διάσπαρτη σε όλη τη διάρκεια των quests του παιχνιδιού, είναι μέτρια γραμμένη και σε voice-over κακής ποιότητας, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι σε ορισμένα quests η Morgana Le Fay είχε ανδρική φωνή! Οι φωνές των στρατιωτών σας κατά τη διάρκεια της μάχης, είναι αρκετά καλοδουλεμένες ενώ η ένταση τους αυξομειώνεται όσο πλησιάζετε ή απομακρύνεστε την κάμερα από πάνω τους.

Καλή προσπάθεια, αλλά…
Σε γενικές γραμμές το King Arthur II: The Role-playing Wargame έχει να προσφέρει λίγα καινούργια χαρακτηριστικά στο είδος. Το σωστά εναρμονισμένο Role-playing κομμάτι, η διπλωματία, η οποία καθορίζει κατά πολύ την έκβαση του σεναρίου και τα εξαιρετικά γραφικά σίγουρα θα σας κεντρίσουν το ενδιαφέρον, αλλά δεν είναι αρκετά για να υπερκαλύψουν το αρκετά μέτριο σύστημα μάχης το οποίο αποτελεί και την ουσία των real-time strategy. Αν σε αυτό προστεθούν, η παντελής έλλειψη επιλογής multiplayer καθώς και τα πολυάριθμα bugs τα οποία βέβαια επιδιορθώνονται διαρκώς με patches από την εταιρία, σίγουρα το King Arthur II, δε θέτει και την καλύτερη δυνατή υποψηφιότητα για strategy game της χρονιάς.

Θετικά:
- Πολύ καλά δομημένο σενάριο
- Αρκετές επιλογές στο Role-playing κομμάτι
- Πληθώρα από μονάδες και ήρωες

Αρνητικά:
- Ελαφρώς προβληματική A.I.
- Πτώσεις στο frame rate
- Προβληματικό gameplay
- Δεν διαθέτει multiplayer
- Πολλά bugs

Βαθμολογία
Γραφικά: 7
Ήχος: 6
Gameplay: 5
Αντοχή: 5.5
Γενικά: 6

Αξιόλογη προσπάθεια, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να φτάσει τους κολοσσούς του είδους.

Μάριος Αναγνωστόπουλος