MediEvil

Μονόφθαλμος σκελετός εναντίον μάγου της συμφοράς.

Η δεκαετία του 1990 έχει χαραχτεί βαθιά στην ψυχή μας διότι μας προσέφερε ορισμένα από τα καλύτερα “κομμάτια” της gaming κουλτούρας. Ανάμεσα σε φανταστικά Adventures, Strategy και RPG, είχαμε ξεδιαλέξει και ένα Action με τάσεις Hack and Slash που μας εντυπωσίασε, το MediEvil. Η κυκλοφορία του στο PlayStation οδήγησε γρήγορα γρήγορα στην αγκαλιά μας το εκκολαπτόμενο αριστούργημα.

Βλέποντας την φάτσα του χαρακτήρα βάλαμε τα γέλια με την διασκέδαση να ακολουθεί λίγο αργότερα υπό μορφή κομματιασμένων τεράτων από το ξίφος μας. Η καριέρα του Sir Daniel Fortesque συνεχίστηκε και στο sequel αλλά το πρωτότυπο είναι αυτό που έμεινε κολλημένο στην μνήμη μας. Ακούγοντας για το full remake του MediEvil το 2017 καθίσαμε αυτόματα σε αναμμένα κάρβουνα, περιμένοντας την αναβίωση της παλιάς και πολύ ευχάριστης εμπειρίας. Τερματίζοντας το πρόσφατα έχουμε να πούμε ότι η αναμονή μας έπιασε τελικά τόπο.

Καλό το παραμύθι σου, έχει και δράκο
Ένας σατανικός μάγος απειλεί το βασίλειο του Gallowmere με τις σκοτεινές του τέχνες και ένας θαρραλέος ιππότης προτάσσει τα στήθη του για να τον σταματήσει. Το περίγραμμα του παραμυθιού στο οποίο θα πρωταγωνιστήσουμε μας είναι γνώριμο. Υπάρχουν όμως μερικά συστατικά της πασίγνωστης συνταγής που την μετακινούν από τις ονειροφαντασίες τύπου Disney στις γοτθικές ιστορίες του Tim Burton οι οποίες κολυμπούν στο μαύρο χιούμορ. Ο ιππότης μας Sir Daniel Fortesque είχε πεθάνει πρώτος πρώτος στην σύγκρουση με τον μάγο και επιστρέφει για να τον σταματήσει, αναστημένος από το ξόρκι του καταραμένου μύστη. Ο μάγος Zarok προφανώς είναι σκέτη φόλα στο επάγγελμα του αφού αδυνατεί να ελέγξει τα αποτελέσματα των spells του.

Το MediEvil δεν προσφέρει πολυσέλιδα σενάρια και δεκάδες διαλόγους αλλά πετυχαίνει να μεταδώσει τέλεια τις χιουμοριστικές του νότες διαμέσου των χαρακτήρων και του λιγοστού κειμένου του. Ο πρωταγωνιστής είναι ένα αξιαγάπητο πλάσμα, ένας απόβλητος που κακόπαθε και επανέρχεται από τον τάφο για να ρεφάρει. Το παρουσιαστικό και οι εκφράσεις του προξενούν νευρικά γέλια αλλά και έντονη συμπάθεια. Ο κακομοίρης αντιμετωπίζει πανικόβλητος τις μεγαλύτερες προκλήσεις και δέχεται βροχή από προσβολές πατώντας το πόδι του στο Hall of Heroes, τον τόπο όπου αναπαύονται μεταθανάτια οι ήρωες του Gallowmere.

Το bullying που τον περιμένει εκεί είναι απερίγραπτο. Το gargoyle στην πόρτα τον χλευάζει, οι άλλοι ήρωες τον προσβάλλουν αποκαλώντας τον “βορά των βελών”, “βελομαγνήτη” και λοιπές προσβολές που παραπέμπουν στον τρόπο θανάτου του. Πεθάναμε στα γέλια όταν μια ηρωίδα του λέει ψηλά το σαγόνι (που δεν έχει) και το ταλαίπωρο σκέλεθρο της λέει σοβαρά “ει, πρόσεχε τα λόγια σου”. Όλοι οι χαρακτήρες συμπεριφέρονται σαν καρικατούρες και μας διασκεδάζουν. Για παράδειγμα, ένας τρομερός δράκος αρχίζει να κλαψουρίζει αφού τον σαπίσουμε στο ξύλο. Ο μεγάλος ανταγωνιστής μας Zarok, λέει του κόσμους τις αρλούμπες όπως και άλλοι magic users ανά το βασίλειο.

Το game αποτέλεσε πόλο έλξης για βιβλιοφάγους σαν και του λόγου μας. Πάρα πολλά βιβλία στέκονται σε ειδικές προθήκες, περιμένοντας να τα διαβάσουμε πατώντας το τρίγωνο. Τα περισσότερα είναι hints για το level που βρισκόμαστε και μας βοηθούν ουσιαστικά στο να κατανοήσουμε τα game mechanics και το τι μας περιμένει στα επόμενα βήματά μας. Έναν πραγματικό θησαυρό γνώσεων και πηγαίου χιούμορ ανακαλύψαμε στα έγκατα της βιβλιοθήκης του Silent Village. Η πολύτομη ιστορία του Gallowmere (κάθε τόμος είναι μερικές σελίδες) εξηγεί τα γεγονότα που οδήγησαν στην σύγκρουση του διαβολικού μάγου με τον βασιλιά του τόπου.

Το ενδιαφέρον μας τράβηξαν οι βιογραφίες των ηρώων του Hall of Heroes και κυρίως, του Sir Daniel. Η παραποίηση της ιστορίας που έγινε στην περίπτωσή του μας ξέρανε στο γέλιο. Ο ιστορικός αδυνατούσε να γράψει την αλήθεια, να παραδεχτεί ότι ο περήφανος ευγενής που προέλασε ενάντια στον δαιμονικό στρατό, σωριάστηκε νεκρός στο πρώτο λεπτό της μάχης. Για να καλύψει την γκαντεμιά, ο ιστορικός συνέθεσε τον θρύλο του Sir Daniel Fortesque ο οποίος οδήγησε τον στρατό στον θρίαμβο και συνέτριψε προσωπικά τον Zarok. Σε υποσημείωση του μύθου αναφέρεται το, εμφανώς φτιαχτό, όνομα ενός φουκαρά που πέθανε στο πρώτο λεπτό της σύγκρουσης. Η παραποίηση της ιστορίας από τους νικητές ποτέ άλλοτε δεν παρουσιάστηκε με τόσο διασκεδαστικό τρόπο.

Ηλύσια ή Ηλίθια Πεδία;
Το Hall of Heroes, αυτός ο ηρωικός παράδεισος, η Βαλχάλα θα λέγαμε του Gallowmere, είναι το ανεκπλήρωτο όνειρο του Sir Daniel. Η αναζήτησή μας αποσκοπεί στο να ενταχθούμε στο πάνθεον των ηρώων, εφόσον πετύχουμε να σώσουμε τον κόσμο από το κακό. Το Hall of Heroes είναι η πιο χρήσιμη περιοχή της περιπέτειας, στην οποία μας δίνουν πρόσβαση τα δισκοπότηρα που ανακαλύπτουμε στα levels. Στην αρχική τους μορφή τα chalices είναι άυλα, άπιαστα. Τους δίνουμε υλική μορφή σκοτώνοντας όλα τα τέρατα που διαθέτουν ψυχή και στην συνέχεια, τα συλλέγουμε.

Τις περισσότερες φορές το έργο μας είναι εύκολο αφού είμαστε εξαρχής αποφασισμένοι να μην αφήσουμε εχθρό ζωντανό. Για να διατηρείται μια κάποια ποικιλία, ορισμένα levels στέλνουν εναντίον μας αθώα πλάσματα και ο χαμός τους αδειάζει το δισκοπότηρο. Σε άλλα levels οι εχθροί είναι κρυμμένοι και πρέπει να τους αναζητήσουμε για να συγκεντρώσουμε το απαιτούμενο ποσοστό ψυχών. Στο Hall of Heroes μας περιμένουν οι σπουδαιότερες αναβαθμίσεις του Sir Daniel, όλες απαραίτητες για να επιβιώσει από τους κινδύνους. Ισχυρότερα όπλα και ασπίδες προστίθενται στην φονική συλλογή μας και πολλά φιαλίδια health για να μην πεθαίνουμε κάθε λίγο και λιγάκι.

Μας εξιτάρει η σκληρή, old school γραμμή που ακολουθεί το MediEvil στο φλέγον ζήτημα του θανάτου. Μηδενίζοντας την μπάρα και εξαντλώντας τα health vials που διαθέτουμε, ο ήρωας πεθαίνει και μας αναγκάζει να αρχίσουμε το level από την πρώτη οθόνη. Checkpoints δεν υπάρχουν, saves εντός των επιπέδων δεν υπάρχουν οπότε είμαστε καταδικασμένοι να αποταμιεύουμε το health που αντλούμε από τα health pools και τα λιγοστά vials. Προστατεύουμε το σώμα μας με τις ασπίδες και αξιοποιούμε το χρησιμότατο game mechanic του charge attack για να απομακρυνθούμε από τον κίνδυνο, αν έχουμε χώρο.

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου, προσπαθώντας να αποφύγουμε έναν αντίπαλο, πέφτουμε στο κενό, σε όξινη ή πύρινη λίμνη, σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Στις περιπτώσεις αυτές αφήνουμε ένα ζωώδες μουγκρητό και επιχειρούμε να συγκρατήσουμε τα νεύρα μας, ειδικά αν το λάθος μας αναγκάζει να ξαναπαίξουμε το level. Το charge attack συνδυάζεται με το μπλοκάρισμα εφόσον κρατάμε ασπίδα έτσι μπορούμε να πέσουμε πάνω σε εχθρούς, βράχους και μπάλες κανονιών με την βεβαιότητα ότι το damage θα εισπραχθεί από την ασπίδα και όχι από το κορμί μας. Αμφότερα διαθέτουν τα health bar τους ώστε να κανονίζουμε την πορεία μας. Το μπλοκάρισμα βρίσκεται μόνιμα στην ατζέντα των κινήσεών μας. Η συνδυασμένη χρήση του με το attack παραπέμπει σε ρεσιτάλ ξιφασκίας. Χτύπημα και άμυνα εναλλάσσονται διαρκώς προστατεύοντας μας από το εχθρικό damage.

Ιππότης με προβλήματα προσανατολισμού
Ένας μόνο χάρτης υπάρχει σε όλο το game, ο χάρτης που απεικονίζει την επικράτεια του Gallowmere. Τον διαβάζουμε για να ξέρουμε σε ποιες περιοχές έχουμε ανακαλύψει τα chalices. Σε όσες δεν το έχουμε πράξει, μπορούμε να επιστρέψουμε για να διορθώσουμε το λάθος μας. Έχουμε έναν ακόμα λόγο για να γυρίσουμε σε κατακτημένα εδάφη. Εισερχόμαστε πάντοτε στο επόμενο επίπεδο με το health που μας έμεινε από τις συγκρούσεις του προηγούμενου. Υπάρχουν φορές που μπαίνουμε σε ένα level με τα δύο τρίτα του health bar και μηδέν health vials. Μέχρι να φτάσουμε σε health pool και να αρπάξουμε health items, τρώμε αρκετές ανάποδες, παραδίδουμε... πνεύμα και αρχίζουμε την διαδικασία από την αρχή. Για να σώσουμε τα νεύρα μας από το σπάσιμο, πηγαίνουμε στο πιο εύκολο level και φεύγουμε τίγκα στο health για το επόμενο.

Στα levels ο μόνος χάρτης που διαθέτουμε είναι αυτός που σχεδιάζουμε στο μυαλό μας προχωρώντας από δωμάτιο σε δωμάτιο. Η κατάκτηση των levels απαιτεί άγρια απομνημόνευση εχθρών, παγίδων και αντικειμένων που επιθυμούμε και καλή αίσθηση προσανατολισμού. Ο εγκέφαλος μας εισέρχεται σε overclocking mode αντικρίζοντας τους εξαιρετικούς γρίφους που έπλασε το μυαλό των προγραμματιστών. Ο Jack of the Green επιτελεί τον ρόλο της σφίγγας στο level Asylum Grounds και οι γρίφοι που μας προτείνει είναι σαφείς. “Τι εμφανίζεται το βράδυ ακάλεστο και εξαφανίζεται το πρωί χωρίς να το διώξει κανείς;” είναι το πρώτο λογικό ερώτημά του και τα υπόλοιπα είναι εξίσου κατανοητά κατόπιν σκέψης.

Οι γρίφοι που δεν παρουσιάζονται σε μορφή σπαζοκεφαλιάς αλλά συναρμολογούνται από την παρατήρηση του περιβάλλοντος και την ενσωμάτωση των εμπειριών μας προσφέρουν καθαρή απόλαυση. Σκαρφαλώνοντας με το τελεφερίκ σε πανύψηλο σημείο “σκουντουφλάμε” πάνω στην φωλιά ενός γιγαντιαίου πουλιού. Τα τρία αβγά που αναπαύονται εκεί σε κάτι πρέπει να χρησιμεύουν. Μπαίνουμε στην φωλιά και διαπιστώνουμε ότι δεν μπορούμε να τα σπάσουμε με χτυπήματα. Ταυτόχρονα, η ιπτάμενη μάνα τους περνά ανά τακτά χρονικά διαστήματα και μας ρίχνει κάτι ξεγυρισμένες νυχιές για να τις ευχαριστηθούμε. Σύντομα αντιλαμβανόμαστε ότι η λύση έχει να κάνει με τους νόμους της φυσικής και όχι με την ωμή βία.

Έχοντας τερματίσει το πρωτότυπο στο PS1 δεν δυσκολευτήκαμε να βρούμε τον δρόμο μας στο Gallowmere. Η διαδρομή των levels, τα αντικείμενα, οι θέσεις των γρίφων και των εχθρών είναι τα ίδια και στο remake.

Προτού οδηγήσουμε τον Sir Daniel στο επικό του πεπρωμένο πρέπει να τεστάρουμε τα αντανακλαστικά μας, τα απολύτως απαραίτητα skills που θα μας οδηγήσουν στην νίκη. Το MediEvil είναι καθαρά skill based game που σημαίνει πως δεν υπάρχουν επίπεδα δυσκολίας για να κατεβάσουμε και να το τερματίσουμε στα γρήγορα. Σε πάμπολλα levels ο ήρωας ακροβατεί στο κενό, περπατώντας σε στενά μονοπάτια όπου το παραμικρό στραβοπάτημα τον στέλνει σε υγρό, πέτρινο ή φλεγόμενο τάφο.

Οι εχθροί προξενούν σοβαρό damage και η ανάκτηση του health δεν είναι εύκολη υπόθεση. Τις περισσότερες ήττες τις υφιστάμεθα από τις αιφνιδιαστικές τους επιθέσεις και τακτικές. Πλησιάζουμε ένα φαινομενικά ακίνητο άγαλμα και τα πυρά του μας πιάνουν απροετοίμαστους. Πάμε να πετσοκόψουμε κολοκύθες με το ξίφος μας και οι καταραμένες ανατινάζονται. Λοξοδρομούμε άθελά μας στα στάχυα, τσουπ μας την πέφτουν τερατάκια που έπαιζαν κρυφτούλι εκεί. Για να αντιμετωπίσουμε τους αιφνιδιασμούς και τις κακοτοπιές είμαστε συνέχεια σε επιφυλακή και αντιδρούμε ακαριαία στην παραμικρή ύποπτη κίνηση.

Καταριόμαστε χωρίς ενδοιασμό τα αδηφάγα gargoyles που περιμένουν να μασουλήσουν τα χρυσά μας νομίσματα κάθε φορά που τα έχουμε ανάγκη. Ω και πόση ανάγκη τα έχουμε. Οι ασπίδες θρυμματίζονται αφού δεχτούν ένα σεβαστό ποσοστό damage και τα βλήματα που εκτοξεύουν τα ranged weapons στερεύουν. Ανανεώνουμε τις προμήθειες μας πληρώνοντας τα gargoyles και αναζητούμε σεντούκια γεμάτα χρυσό σε όλα τα μέρη του Gallowmere για να μπορούμε να τα ταΐσουμε.

Πρώτη φορά βλέπουμε ιππότη στραβάδι
Ο Sir Daniel είναι ένας πολύ αστείος χαρακτήρας του οποίου οι εκφραστικές ικανότητες αποτυπώνονται άψογα διαμέσου του καταπληκτικού animation. Ο σκελετωμένος ιππότης περπατά μόνιμα σαν να πατά σε αναμμένα κάρβουνα, μοιάζει με μεσαιωνικό “αναστενάρη”. Η κίνηση ανταποκρίνεται στην φύση του από την οποία απουσιάζουν όλοι οι συνδετικοί ιστοί που συγκρατούν τα οστά στην θέση τους. Οι αδέξιες κινήσεις του ήρωα προκαλούν ξεκαρδιστικά γέλια αλλά και μια βαθιά συμπάθεια για το ταλαίπωρο πλάσμα.

Το αποκορύφωμα του animation είναι το κεφάλι του Sir Daniel που περιστρέφεται 360 μοίρες σαν της κουκουβάγιας. Στεκόμαστε σε ένα σημείο προγραμματίζοντας τις επόμενες κινήσεις μας και βλέπουμε την βλακώδη φάτσα του Sir Daniel να στρέφεται προς το μέρος μας (να κοιτά πίσω από την πλάτη του) και να χαζεύει απορημένος. Τρανταχτά γέλια ακολουθούν την παραπάνω σκηνή. Η μεγαλύτερη αλλαγή στο remake του MediEvil και το χαρακτηριστικό που του επιτρέπει να “σκίζει” το πρωτότυπο είναι τα animations που προαναφέραμε και τα γραφικά στο σύνολό τους.

Το βασίλειο του Gallowmere έχει αναδιαμορφωθεί ολοκληρωτικά μαζί με τους τερατώδεις κατοίκους τους. Άφθονα χρώματα και ρεαλιστικός φωτισμός σκεπάζουν κάθε τοπίο που διασχίζουμε. Η πολυφωνία των τεράτων είναι μοναδική ακόμα και για κορυφαία games της κατηγορίας του. 56 διαφορετικά είδη μας περιμένουν να τα συναντήσουμε και να ανταλλάξουμε θανάσιμα χτυπήματα, ανοίγοντας δρόμο προς τον τρισκατάρατο Zarok. Η ποικιλία σε animations και επιθέσεις μας κρατά σε διαρκή υπερδιέγερση έως ότου μάθουμε τα... χούγια τους και αναπτύξουμε τα απαραίτητα αντίμετρα. Τα zombies και οι σκελετοί είναι εύκολα θηράματα που τα ξεσκίζουμε περιστρέφοντας μανιωδώς το ξίφος μας. Λυκάνθρωποι και απέθαντοι που χιμάν σαν πεινασμένα ζώα μας κάνουν την ζωή αρκετά δύσκολη.

Να μην μιλήσουμε για τα λιγοστά bosses που περιμένουν πως και πως να μας περιποιηθούν μόλις πατήσουμε στην επικράτειά τους. Μας ενθουσίασε το ότι τα “μεγάλα αφεντικά” έρχονται σε δύο μοντέλα. Το πρώτο είναι εκείνο που μπορούμε να πλήξουμε με το οπλοστάσιό μας. Εντοπίζουμε την τροχιά που ακολουθούν και το αδύνατο σημείο τους και επεξεργαζόμαστε ένα σχέδιο επίθεσης το οποίο συνήθως βασίζεται στα ranged weapons. Το δεύτερο μοντέλο bosses δεν χαμπαριάζει από συμβατικά όπλα και θέλει ειδική μεταχείριση του περιβάλλοντος για να συντριβεί. Για παράδειγμα, η εξολόθρευση του επίδοξου Captain Hook στο στοιχειωμένο καράβι μας θέλει να χοροπηδάμε σαν μανιακοί πάνω σε διακόπτες ενόσω αποφεύγουμε εχθρούς και βάζουμε φωτιά στο κανόνι. Η συντριβή του θρυλικού δράκου επιβάλλει μια προγραμματισμένη κατολίσθηση στην φολιδωτή του κεφάλα. Ο βασιλιάς των κολοκυθιών από την άλλη είναι ένα υβριδικό μοντέλο που συνδυάζει την απευθείας σύγκρουση με την χειραγώγηση στόχων του περιβάλλοντος.

Στην αρχή τα animations των επιθέσεων μας ξένισαν, μας εκνεύρισαν. Έχουμε συνηθίσει σε χαρακτήρες που παρουσιάζουν τρομερή ακρίβεια στις κινήσεις τους, ζυγιάζουν τα χτυπήματα που καταφέρνουν, δίνουν βάρος σε κάθε επίθεση. Η κίνηση του σπαθιού, το χτύπημα του σφυριού, ακόμα και τα ranged weapons του Sir Daniel δεν ικανοποιούν τις απαιτήσεις μας, έχουν έναν αέρα ακαμψίας και αστοχίας, νιώθουμε σαν να βαράμε στα τυφλά. Σύντομα αντιλαμβανόμαστε το γιατί. Ο ήρωας είναι μονόφθαλμος, ένας σαραβαλιασμένος σκελετός που πασχίζει να αντεπεξέλθει σε μια κατάσταση φτιαγμένη για χαρακτήρες τύπου Conan.

Ο σχεδιασμός των χτυπημάτων του καθορίζεται από την ιδιαίτερη φύση του, φέρει όλα τα χαρακτηριστικά που θα είχε αν τον τοποθετούσαμε στην πραγματικότητα. Ο ταλαίπωρος σκελετός είναι μια σκιά του εαυτού του και σίγουρα δεν είναι φτιαγμένος για μάχη. Κουνάει το ξίφος όπως ένας τυφλός κουνάει το μπαστούνι του, προσπαθώντας να πετύχει τα εμπόδια που του φράζουν τον δρόμο. Ρίχνει τα βέλη όπως όπως, χτυπάει το σφυρί και το τσεκούρι σαν να μην μπορεί να σηκώσει το βάρος τους. Βλέπουμε με πόσο ιδιοφυή τρόπο τα animations του Sir Daniel επικοινωνούν την ιδιαίτερη φύση του. Την ίδια στιγμή, διαθέτουμε και μια εναλλακτική επίθεση ανά όπλο η οποία ικανοποιεί την ανάγκη μας για συντριπτικά χτυπήματα. Φορτίζοντας τις επιθέσεις των melee weapons απολαμβάνουμε τα καλύτερα εφέ της μάχης, σφυροκοπώντας το πάτωμα σαν τον Thor ή μεταβάλλοντας τον ήρωα σε ένα ανεμοστρόβιλο από ατσάλι.

Στα τυφλά τέρατα, ο μονόφθαλμος ιππότης βασιλεύει
Το κάθε level έχει μια ιδιαίτερη αισθητική που το ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα. Με την Dan Cam και την δυνατότητα περιστροφής της κάμερας μας προς πάσα κατεύθυνση μπορούμε πλέον να απολαύσουμε ελεύθερα την συναρπαστική πραγματικότητα του ήρωα. Η Dan Cam είναι η πρώτη καινοτομία του remake, μια οπτική γωνία πάνω από τον ώμο του ήρωα. Με την Dan Cam βλέπουμε τους εχθρούς μας από μακριά και σχεδιάζουμε τις κινήσεις μας αντί να σκοντάφτουμε πάνω τους και να τρώμε άδικα damage.

Παράλληλα με την λειτουργική της αξία η Dan Cam μας εξυπηρετεί στο να απολαύσουμε τα μεγαλοπρεπή τοπία που μας περιβάλλουν. Η θέα του Gallowmere από ψηλά πάνω σε ξύλινο “τελεφερίκ” κόβει την ανάσα. Η προσεκτική μελέτη της μυρμηγκοφωλιάς με τα πολύχρωμα πετρώματα και τα κρυσταλλικά υλικά μας άφησε άφωνους. Η περιστροφή της κάμερας εξυπηρετεί στο να έχουμε μια σφαιρική άποψη του χώρου και να αποφεύγουμε τους αιφνιδιασμούς. Επίτηδες οι developers απενεργοποιούν και τα δύο καινοτόμα camera modes σε πάρα πολλές περιπτώσεις, προσφέροντας σταθερή οπτική γωνία και αυξομειώνοντας το ύψος της κάμερας.

Οι αυθαίρετες αλλαγές οπτικής γωνίας είναι λειτουργικές όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με γρίφους που απαιτούν πανοραμική άποψη. Μας σπάνε τα νεύρα όταν μας εμποδίζουν να δούμε τι κρύβεται πίσω από την επόμενη γωνία με αποτέλεσμα να τρώμε τα μούτρα μας. Τα... μαμούνια δεν έλειψαν δυστυχώς από την αναζήτησή μας, παρότι λιγοστά. Στο level Enchanted Earth για παράδειγμα, είχαμε επιλύσει όλους τους γρίφους, αφανίσει τα δύο δαιμόνια – bosses και αναζητούσαμε τα τελευταία θύματα για να γεμίσουμε το chalice. Ο Sir Daniel κόλλησε στην ρίζα ενός δέντρου χωρίς λόγο, σε σημείο που είχαμε περάσει ήδη ουκ ολίγες φορές. Δεν ξεκόλλαγε με τίποτα λες και η ρίζα είχε... μέλι και έτσι οδηγηθήκαμε στην επανεκκίνηση του επιπέδου.

Το εκλεκτό voice acting του πρωτότυπου και το soundtrack που μας είχε γίνει αρεστό επανέρχονται στο remake με ελάχιστες τροποποιήσεις. Τον ρόλο του αφηγητή της ιστορίας έχει αναλάβει πλέον η πολυπράγμων Lani Minella. Την παθιασμένη φωνή της ακούμε σε όλα τα κείμενα που διαβάζουμε, την έμφαση που δίνει στο κείμενο την απολαμβάνουμε και αγαπούμε το ταλέντο της στο διάβασμα παραμυθιών. Η Minella, εκτός από την πρακτορείο για voice actors που διαθέτει, έχει απασχολήσει πολλές φορές την ακοή μας σε τίτλους όπως τα Starcraft II, God of War και The Last of Us. Οι υπόλοιπες φωνές είναι των original voice actors και παραμένουν το ίδιο φρέσκες και αυθεντικές όσο την πρώτη φορά που τις ακούσαμε τόσα χρόνια πριν. Το soundtrack που παραπέμπει ευθέως σε κινηματογραφική ταινία με τις ορχηστρικές ακροβασίες και τις παιχνιδιάρικες νότες του, πέρασε από νέα ενορχήστρωση και ηχεί φανταστικά στα αυτιά μας.

Αποστολή φαιδρού ιππότη εξετελέσθει επιτυχώς
Η επανεμφάνιση του Sir Daniel Fortesque στις οθόνες μας είναι ένα θείο δώρο για εμάς που τον αγαπήσαμε στην πρώτη του περιπέτεια. Ταυτόχρονα, είναι μια μοναδική ευκαιρία για να γνωριστούν οι νεότεροι users με τον αμίμητο χαρακτήρα και την εξωφρενική του ιστορία. Το περιβάλλον του ήρωα έχει υποστεί τρομακτική ανακαίνιση προσαρμοσμένο πλέον στις υψηλές αισθητικές μας απαιτήσεις αλλά ο σκελετός του παραμυθιού και ο σκελετός που πρωταγωνιστεί παραμένουν ίδιοι και απαράλλαχτοι. Μας πήρε ένα δεκάωρο εντατικών προσπαθειών για να καταβάλλουμε τις λεγεώνες του κακού μάγου. Τα τεχνικά του προβλήματα μείωσαν βέβαια την συνολική ικανοποίηση αλλά σε γενικές γραμμές δεν μας απογοήτευσε γιατί μας γέμισε νοσταλγία. Η ευνοϊκή εμπορική τροχιά του πετυχημένου πειράματος ελπίζουμε να επαναφέρει τον αγαπητό ήρωα στις οθόνες μας σε νέες επικές αναζητήσεις.

Θετικά:
- Μαύρο χιούμορ και ξεκαρδιστικοί χαρακτήρες
- Έξυπνοι και απόλυτα λογικοί γρίφοι
- Σύστημα μάχης με πολλές εναλλακτικές λύσεις
- Εύκολος χειρισμός
- Δοκιμασίες που βελτιώνουν τα gaming skills μας
- Εξαίσιο level design

Αρνητικά:
- Μερικά bugs
- Προβληματική κάμερα και γωνίες λήψης
- Σπάσιμο νεύρων από άδικες απώλειες ζωών και επανεκκίνηση των level
- Αυθαίρετο κλείδωμα της κάμερας σε μη λειτουργικές οπτικές γωνίες
- Η απουσία χάρτη και checkpoints εκτινάσσει στα ύψη την δυσκολία
- Τα Platform σκηνικά είναι μίζερα

Βαθμολογία
Γραφικά: 7.5
Ήχος: 7
Gameplay: 7.5
Σενάριο: 5
Αντοχή: 6
Γενικά: 7

Το remake ενός κλασικού game που απευθύνεται κυρίως στους νοσταλγούς του πρωτότυπου.

Γιάννης Μοσχονάς