Που 'σαι Θανάση...

Ποια games ρε παιδιά; Εδώ χάσαμε τον Θανάση...

Σε μία περίοδο όπου οι περισσότεροι Έλληνες είμαστε σε δύσκολη θέση, λόγω της οικονομικής κρίσης, έρχονται κάποια γεγονότα που πραγματικά σε κάνουν να πιστεύεις ότι "Δεν μπορεί να έχουμε φτάσει στον πάτο και να έχει και πιο κάτω".

Τρίτη 3 Μαϊου, στις 7 το πρωί, λίγες ώρες μετά την παγκόσμια ημέρα γέλιου, έφυγε ίσως ο μεγαλύτερος ηθοποιός που έχει βγάλει ποτέ η χώρα μας. Ο Θανάσης Βέγγος. Ένας άνθρωπος που ήταν πραγματικά γραφτό να γίνει ηθοποιός, γιατί η μοίρα το ήθελε.

Πέρασε στην αιωνιότητα, μαζί με τους άλλους συναδέλφους και φίλους του από την χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Εκεί, τον υποδέχτηκαν όλοι μέσα σε χειροκροτήματα κι ενώ ο Γιώργος Ζαμπέτας έπαιζε με το μπουζούκι του το "Που 'σαι Θανάση". Πήγε στην μεγάλη αυτή παρέα, όπου τον περίμεναν με αγκαλιές ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Γιάννης Γκιωνάκης, η Τζένη Καρέζη, ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος και τόσοι άλλοι μεγάλοι ηθοποιοί.

Γεννημένος στο Νέο Φάληρο, στις 29 Μαΐου του 1927, ο Θανάσης από την αρχή της ζωής του...έτρεχε. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια και δούλευε τότε μαζί με τον πατέρα του στο εργοστάσιο Ηλεκτρικής Εταιρείας στο Φάληρο. To 1944, κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την περίοδο όπου οι δυνάμεις της κατοχής έφευγαν από την Ελλάδα, αγωνίστηκε για να σώσει το εργοστάσιο από ανατίναξη που σχεδίαζαν οι Γερμανοί. Ταμπουρώθηκε μαζί με άλλους εργαζομένους σε αυτό έχοντας πολεμοφόδια και το υπερασπίστηκε αγωνιζόμενος μόλις στα 17 του. Λίγο καιρό αργότερα, κατά τον εμφύλιο, πατέρας και γιος απολύθηκαν απ' το εργοστάσιο λόγω των αριστερών πεποιθήσεών τους. Γι' αυτό άλλωστε την περίοδο '48-'50 εξορίστηκε στη Μακρόνησο, όπου βίωσε μία άσχημη θητεία. Μαζί του όμως ήταν φαντάρος και ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος, με τον οποίο έγιναν γρήγορα στενοί φίλοι και μετέπειτα συνεργάτες.


Η σύμπτυξη αυτή δεν άργησε να αποδώσει. Αρχικά ο Βέγγος ήταν ανένδοτος στις προτάσεις του Κούνδουρου και δεν ήθελε να γίνει ηθοποιός! Ο τελευταίος όμως επέμεινε κι έτσι για καλή τύχη όλων μας, το 1954 στην ταινία "Μαγική Πόλις" γίνεται το μεγάλο ντεμπούτο. Τότε, ο ηθοποιός ήταν σε ηλικία 27 ετών και μάλιστα είχε ακόμη μαλλιά. Στον πρώτο του ρόλο υποδύεται τον...Θανάση, έναν πωλητή λεμονιών στη λαχαναγορά, χαρακτήρας ο οποίος του ταίριαζε, καθώς ο ίδιος στη ζωή του ήταν μέχρι τότε ένας μεροκαματιάρης. Άλλωστε, μετά την απόλυσή του απ' το εργοστάσιο, μέχρι τότε ασχολούνταν με επεξεργασίες δερμάτων ή έκανε μικροδουλειές στη γειτονιά του. Γενικά στις πρώτες του ταινίες, έπαιζε μικρούς ρόλους και παράλληλα βοηθούσε ως φροντιστής στα πλατό.

Έκτοτε, ήταν μονίμως κάθε χρόνο παρόν σε σημαντικές ταινίες της τότε εποχής και μάλιστα δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς. "Το κορίτσι με τα μαύρα" (1956) με την Έλλη Λαμπέτη, "Ο Δράκος" (1956) με τον Ντίνο Ηλιούπολο, "Το κορίτσι με τα παραμύθια" και "Μαρία Πενταγιώτισσα" (1957) με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, "Διακοπές στην Αίγινα" (1958) με Βουγιουκλάκη, Κωσταντάρα και Μπάρκουλη, "Η φτώχια θέλει καλοπέραση" (1958), "Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι" (1959), "Ο Ηλίας του 16ου" (1959) με Κώστα Χατζηχρήστο, "Το Αγοροκόριτσο" με Φόνσου, Αλεξανδράκη, Κωσταντάρα, "Το κλωτσοσκούφι" (1960) με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, "Ποτέ την Κυριακή" (1960) με την Μελίνα Μερκούρη, "Η Λίζα και η Άλλη" (1961) και "Ζητείται ψεύτης" (1961).

Ο Θανάσης Βέγγος ποτέ δεν σπούδασε την ηθοποιία.Την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος την πήρε το 1959 όχι από σχολή, αλλά ως "εξαιρετικό ταλέντο", με εξετάσεις από ειδική επιτροπή. Οι ρόλοι που έπαιζε όμως ήταν...πραγματικοί ρόλοι που είχε ξαναπαίξει στη ζωή του. Γι' αυτό και τους εκτελούσε άριστα. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα ήταν ο αυτοσχεδιασμός. Πολλές φορές διάβαζε μία φορά το κείμενο και αυτοσχεδίαζε επιτόπου ή πετούσε απλά το κείμενο και εκτελούσε την σκηνή όπως του έβγαινε! Έβλεπε 6-7 ταινίες κάθε εβδομάδα για να πάρει ιδέες, ενώ παράλληλα όποτε του δινόταν η ευκαιρία, ήθελε να περάσει ένα πρωτοποριακό για την εποχή χιούμορ, που κάποιοι συντηρητικοί του κινηματογράφου ορισμένες φορές δεν το αποδέχονταν. Άλλοι τον κατηγορούσαν ότι προσπαθούσε να περάσει ορισμένα "αριστερά" μηνύματα.


Η ουσία όμως είναι ότι έγινε αποδεκτός από την συντρηπτική πλειοψηφία του κόσμου, καθώς έδωσε για πρώτη φορά ένα νόημα στην κίνηση του σώματος και των χεριών, βάζοντας πινελιές από εφέ και ανατρεπτικές καταστάσεις. Στην πορεία αποδείχτηκε ότι το ταλέντο του ήταν τέτοιο, που για πολλούς θα μπορούσε άνετα να κάνει καριέρα στο εξωτερικό, δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς του Hollywood.

Οι πρώτοι ρόλοι
Μετά τις αρχικές επιτυχίες, ο ρόλος του πρωταγωνιστή δεν άργησε να έρθει. Σε Β' Ανδρικό ρόλο διαπρέπει στο "Ο Μήτρος και Μητρούσης στην Αθήνα" (1960), στο "Χαμένα Όνειρα" (1960) δίπλα στον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και στο "Οι Χαραμοφάιδες" (1961) με τον Μίμη Φωτόπουλο. Σε Α' ρόλο όμως εμφανίστηκε το 1962, χρονιά όπου δεν προλάβαινε να τρέχει σαν τον...Βέγγο, από το ένα γύρισμα στο άλλο. Αρχικά στο "Πιθάρι" και στο "Ο Βασιλιάς της Γκάφας" αφήνει ανάμεικτες εντυπώσεις. Όταν όμως κάνει πολύ καλή εμφάνιση ως πρωταγωνιστής στο "Ζήτω η Τρέλα" και ιδίως στο "Ψηλά τα χέρια Χίτλερ" τότε πραγματικά αποθεώνεται και έκτοτε καθιερώνεται δυναμικά στην ελίτ των κωμικών της εποχής. Την ίδια χρονιά έπαιξε και στα "Μην είδατε τον Παναή", "Η Νύφη το 'σκασε" με την Τζένη Καρέζη και στο "Αστροναύτες" με τον Κώστα Βουτσά.

Από την πρώτη στιγμή που πήρε πρωταγωνιστικό ρόλο σε ταινία δεν έλεγε να το αφήσει. Οι δεκάδες παραγωγές του μας χάρισαν γέλιο αλλά και συγκίνηση. Το "Πολυτεχνίτης κι Ερημοσπίτης" (1963), "Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο" (1963), "Ο Πολύτεκνος", "Θα σε κάνω Βασίλισσα" (1964), "Είναι ένας τρελός τρελός Βέγγος" (1965), "Ο παπατρέχας" (1966) και "Πάρε, κόσμε!" (1967) είναι μόνο μερικές από τις χαρακτηριστικές ερμηνείες του.


Σκηνοθέτη..."ξέρεις από βέσπα;"
Το ταλέντο του Βέγγου στην σκηνοθεσία δεν άργησε να φανεί. Το 1964 ίδρυσε την δική του εταιρεία παραγωγής, με τίτλο "ΘΒ - Ταινίες Γέλιου" και ξεκίνησε να συνεργάζεται με τους σκηνοθέτες Πάνο Γλυκοφρύδη και Ερρίκο Θαλασσινό. Όταν όμως είδε ότι αυτό που ήθελε να δημιουργήσει δεν ήταν καθόλα αποδεκτό, λίγα χρόνια αργότερα αναλαμβάνει ο ίδιος τον ρόλο του σκηνοθέτη και εμπιστεύεται ως συγγραφείς τους Ναπολέων Ελευθερίου και Γιώργο Λαζαρίδη.

Τα αποτέλεσματα απ' όλες αυτές τις παραγωγές είναι γνωστά. "Τρελός, παλαβός και Βέγγος" (1967), "Βοήθεια ο Βέγγος, φανερός πράκτωρ 000" (1967), "Δόκτωρ Ζι-Βέγγος" (1968), "Ποιος Θανάσης!" (1969), "Θου-Βου: Φαλακρός Πράκτωρ" (1969) και "Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση" (1971). Δείχνει όμως και το ταλέντο του στο να παίζει το δράμα άριστα και ειδικά στην πρώτη του έγχρωμη ταινία "Θανάση, πάρε το όπλο σου" (1972). Από τις τελευταίες του μεγάλες ερμηνείες της παλιάς εποχής, ξεχωρίσαν ακόμη "Ο Τσαρλατάνος" (1973) και "Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας" (1976).

Παρόλα αυτά, τα προβλήματα δεν άργησαν να έρθουν. Το κόστος λειτουργικών εξόδων και συντήρησης για την εποχή ήταν υψηλό και τα δάνεια δεν μπόρεσαν να ξεπληρωθούν. Μέχρι και στις δύσκολες σκηνές, ο Θανάσης έκανε διαρκείς πρόβες ώστε κάθε πλάνο να βγαίνει με 1-2 προσπάθειες κι έτσι να μην καταναλώνεται φιλμ, το οποίο και κόστιζε. Εν τέλει, το εγχείρημα δεν απέδωσε και το 1969, μόλις πέντε χρόνια μετά την ίδρυση της εταιρείας του, ο ηθοποιός βρέθηκε με 4.000.000 δραχμές χρέος (σ.σ. πολλά λεφτά τότε) και τρεις κλητήρες κάθε μέρα έξω απ' την πόρτα του. Τελικά αναγκάστηκε να μεταβιβάσει όλη την εταιρεία παραγωγής στην Φίνος Φιλμ (του Φιλοποίμενα Φίνου) μειώνοντας το χρέος στο 50%, το οποίο και ξεχρέωσε πρωταγωνιστώντας στις μετέπειτα ταινίες του.

Καλέ μου άνθρωπε...
Για να μας προσφέρει...γέλιο, σε πολλές από τις ταινίες του ο Θανάσης Βέγγος πονούσε πραγματικά. Στον "Ηλία του 16ου" (1959) με τον Χατζηχρήστο, τρώει...πραγματικές σφαλιάρες. Στην ταινία "Ο Παπατρέχας" (1966) σε ρόλο θυρωρού, περνάει μέσα από τζάμια και τα σπάει. Λίγα χρόνια αργότερα φτάνει στο σημείο να κρεμαστεί στο κενό από πολυκατοικία με ένα σκοινί. Ποτέ τόσο μεγάλος ηθοποιός δεν απέδωσε τους ρόλους του τόσο ρεαλιστικά, σε επίπεδο κασκαντέρ, ώστε να μην ενδιαφέρεται καν για την σωματική του ακεραιότητα.


Ο λόγος που ο Βέγγος έγινε ίσως ο πιο διαχρονικός Έλληνας ηθοποιός είναι γιατί τους ρόλους τους έπαιζε τόσο φυσικά και ρεαλιστικά, όσο κανείς άλλος, ακριβώς επειδή ο ίδιος είχε ζήσει στη φτώχια και την μιζέρια. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι "Ποτέ δεν μπορούσα σαν ηθοποιός να βγάλω αστείο, όταν ήμουνα βολεμένος. Όταν είχα κάποια λεφτά". Τους χαρακτήρες που υποδυόταν τους είχε ζήσει στον απόλυτο βαθμό και ήταν πραγματικά αυτό που ήθελε να κάνει. Ήθελε να περάσει το μήνυμα του πως είναι να ζεις στη φτώχια και την ταπεινότητα. Γιατί άλλωστε κι ο ίδιος ήταν πάντοτε ταπεινός, προσηλωμένος στο έργο του και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και τις συνεντεύξεις. Δύο μόνο φορές τον θυμάμαι να έχει μιλήσει δημόσια, μία το 1971 σε περιοδικό για τον κινηματογράφο και μία το 2009 στην ΕΤ3.

Η προσφορά του είναι μεγάλη. Δεν ήταν μόνο το εργοστάσιο ηλεκτρισμού στο Φάληρο για το οποίο αγωνίστηκε. Λόγω των αριστερών πεποιθήσεων που κληρονόμησε από τον πατέρα του, είχε μονίμως στο DNA του ένα φιλότιμο, ήθελε να μάχεται για το δίκαιο. Την νύχτα του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου του 1973, την ώρα που η Αστυνομία και οι Παρακρατικοί της Χούντας σκότωναν, συνελάμβαναν ή βασάνιζαν τους νεαρούς φοιτητές που έκαναν την εξέγερση, ο Θανάσης Βέγγος (πασίγνωστος τότε) πήγε με κίνδυνο της ζωής του και περισυνέλεξε μερικά από τα εξεγερμένα παιδιά που τα κατεδίωκε το καθεστώς, τα έβαλε στο αυτοκίνητό του και αψηφώντας τους κινδύνους της πράξης του, τα έκρυψε με δική του ευθύνη ώσπου να περάσει ο κίνδυνος γι αυτά.

Στη ζωή του έχει κάνει πολλές φιλανθρωπίες τις οποίες κρατούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Στο χωριό Άσσος της Κορίνθου όπου είχε εξοχικό, οι κάτοικοι τον αποκαλούν "Αγιο Αθανάσιο". Με τον Τζώνυ Βαβούρα που ήταν μόνιμος γείτονας, βοηθούσε συνεχώς την μητέρα του που αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. Σε μια εποχή όπου ήταν απ' τους λίγους που είχε αυτοκίνητο, την πήγαινε στο γιατρό ή στο σούπερ μάρκετ για να ψωνίσει. Πάντοτε βοηθούσε από μόνος του όποιον έβλεπε ότι είχε ανάγκη. Κι όποιος τον χρειαζότανε, πάντοτε θα έτρεχε να τον βοηθήσει, γι' αυτό άλλωστε ποτέ ο ίδιος δεν πλούτισε.

Ήταν άνθρωπος με βαθιές ευαισθησίες. Στη Μακρόνησο όπου ήταν εξόριστος είχε συμπαρασταθεί σε πολλούς, όπως στον παραγωγό Τάκη Κατράμπα. Σε ταινίες όπου έπαιζε, είχε δεχθεί ρόλους ακόμα και αφιλοκερδώς. Επίσης, αγαπούσε πολύ τα ζώα και τη φύση. Μια μέρα σε γυρίσματα ταινίας, όταν ένας ηθοποιός έφερε ζωντανά περιστέρια κι άρχισε να τα σκοτώνει, ο Βέγγος τον έπιασε από τον γιακά και τον σήκωσε ψηλά, φωνάζοντάς του "Κάθαρμα, εγώ πηγαίνω και ταΐζω τα ζωντανά κι ήρθες να τα σκοτώσεις, εγκληματία!". Που να ήξερε ότι 40 χρόνια μετά θα έπαιζε έναν ανάλογο ρόλο στο "Όλα είναι Δρόμος".


Στην καθημερινότητά του ήταν σοβαρός, σχολαστικός, τελειομανής κι ήθελε τα πάντα να είναι καθαρά και σε μία τάξη. Δεν ήταν ιδιαίτερα κοινωνικός. Προτιμούσε να μένει προσηλωμένος στο έργο του και την οικογένειά του. Ήταν όμως και ειλικρινής, καθώς είχε δηλώσει ότι του αρέσει ο κινηματογράφος κι ότι δεν αισθάνεται άνετα στο θέατρο. Επίσης, η ταπεινότητά του φαινότανε σε κάθε ευκαιρία. Όποιος κι αν του μιλούσε, επώνυμος ή όχι, του έλεγε πάντοτε "Μη μου μιλάς στον πληθυντικό. Να με λες Θανάση!" Η τραγική ειρωνεία είναι ότι στην ταινία Θου-Βού είχε πει την ατάκα "Να μην ξεχνάτε να μου ανάβετε το κεράκι σας κάθε χρόνο στη γιορτή μου". Αλήθεια, εδώ και δεκαετίες, όταν ακούς το όνομα "Θανάσης" αμέσως σκέφτεσαι..."Βέγγος".

Η ταύτιση με τον Έλληνα
Ο Θανάσης Βέγγος κατάφερε να ταυτιστεί περισσότερο από κάθε άλλο ηθοποιό με τον απλό Έλληνα. Με τον Έλληνα που πασχίζει καθημερινά να βγάλει το ψωμί του. Με αυτόν που ερωτεύεται. Με αυτόν που κλαίει από συγκίνηση (όχι μόνο μέσα στις ταινίες αλλά και μέσα στις βραβεύσεις). Με αυτόν που...παίρνει το όπλο του όταν η οικονομική κρίση τον έχει τσακίσει.

Σε κάποιους θυμίζει ήρωα. Σε άλλους έναν φίλο που θα ήθελαν να έχουν γείτονα. Σε μένα θυμίζει τον παππού μου τον Μανώλη, ο οποίος είναι ακόμα εν ζωή. Μοιάζουν απίστευτα, έχουν τις ίδιες ευαισθησίες, ενώ και ο παππούς μου πέρασε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κι έζησε δύσκολα χρόνια πείνας και κατοχής. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν καλύτερα από όλους μας τι σημαίνει να είσαι Έλληνας και ποια είναι η πραγματική αξία του Ελληνικού κράτους.

Ίνδαλμα για τον σύγχρονο κινηματογράφο
Η αλήθεια είναι ότι από την χρονιά που γεννήθηκα (1983) κι έπειτα, ο Θανάσης Βέγγος δεν αξιοποιήθηκε από τους μετέπειτα σκηνοθέτες όπως θα έπρεπε. Αναγκάστηκα να μεγαλώσω μαζί του μέσα από ταινίες που είχαν ήδη κυκλοφορήσει. Και παρότι σε όλους του τους ρόλους ήταν τόσο διαχρονικός και όσες κουβέντες έχει πει μας έχουν μείνει, ωστόσο δεν συνέχισε να αφήνει το στίγμα του. Συνέπεσε βέβαια και στην τότε ελληνική παρακμή του κινηματογράφου.

Ο Θανάσης Βέγγος ήταν κινηματογραφικός ηθοποιός κι αυτό γιατί η τηλεόραση ήταν ίσως πολύ μικρή για να τον χωρέσει. Ο ίδιος όμως έπαιξε τόσο στο θέατρο, όσο και σε πολλές σειρές της εποχής, ενώ ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης, τον επανέφερε στο προσκήνιο το 1992 με το "Ήσυχες μέρες του Αυγούστου". Ένα χρόνο μετά συνεχίζει με το "Ζωή Χαρισάμενη", ενώ το 1995 παίζει στην πολυβραβευμένη διεθνή ταινία Ulysse's Gaze (Το βλέμμα του Οδυσσέα) του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Το 1998, ενσαρκώνει μεγάλη ερμηνεία σε άλλη μια μεγάλη ταινία του Παντελή Βούλγαρη, το "Όλα είναι Δρόμος". Την ίδια χρονιά παίζει στο "Αίνιγμα" ενώ το 2000 αφήνει το στίγμα του στην τηλεοπτική σειρά "Περί Ανέμων και Υδάτων". Ο τελευταίος του μεγάλος ρόλος ήταν σε άλλη μια ταινία του Βούλγαρη, το "Ψυχή Βαθιά", το 2009, ενώ σίγουρα θα τον θυμάστε στη σειρά "Έχω ένα μυστικό" της Κατερίνας Παπουτσάκη ή σε μικρότερο ρόλο, στο πρόσφατο "The Flight of the Swan" (Το πέταγμα του κύκνου).


Η ικανότητά του να παίξει ρόλους με τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα, ήταν παράδειγμα προς μίμηση. Στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου όταν έπαιξε Αριστοφάνη, με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, όλοι οι θεατές τον χειροκροτούσαν όρθιοι και ασταμάτητα. Δείγμα του ότι παρέμεινε διαχρονικός ως το τέλος. Άλλωστε το να φτάνεις να παίζεις σε 120 ταινίες είναι μεγάλη υπόθεση. Ωστόσο, το κράτος δεν τον αξιοποίησε όπως ήθελε. Ένα τέτοιο ίνδαλμα για τους νεότερους ηθοποιούς θα έπρεπε να διδάσκει σε ανώτερη σχολή και όχι να βολεύεται με μία σύνταξη των 350 ευρώ, όπως ομολόγησε ο ίδιος ο Κούνδουρος μετά τον θάνατό του.

Ένα σύμβολο που χάθηκε
Ο Θανάσης Βέγγος αποτέλεσε πρότυπο για πολλούς κωμικούς ηθοποιούς. Παρόλα αυτά ίσως κανείς δεν θα καταφέρει στο μέλλον να ενσαρκώσει τους ρόλους όπως ο ίδιος. Ίσως γιατί δεν θα έχει μεγαλώσει στη φτώχια, δεν θα έχει ζήσει την εξορία, δεν θα ξέρει πως είναι να φτάνεις στο απόλυτο μηδέν. Κι αυτό είναι λογικό, καθώς δεν μπορείς να παίξεις έναν ρόλο το ίδιο καλά με το αν τον έχεις ζήσει.

Ο άνθρωπος αυτός όμως αποτελεί ταυτόχρονα κι ένα σύμβολο για την Ελλάδα. Το 2008, ο Κάρολος Παπούλιας του απένειμε την τιμητική διάκριση του "Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα", ίσως το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε ως χώρα για την προσφορά του.

Γιατί τώρα που όλοι μας περνάμε τα δύσκολα χρόνια της κρίσης, όταν ζούμε μέσα στην απάτη των πολιτικών που μας κλέβουν, όταν ξέρουμε ότι η χρεωκοπία είναι μία πιθανότητα, όταν φοβόμαστε ότι θα ξεπουληθούν τα πάντα κι ότι μπορεί η κατάσταση να χειροτερέψει για όλους μας, τότε θυμόμαστε τους τίμιους αγωνιστές. Κι ο Θανάσης Βέγγος γεννήθηκε αγωνιστής. Ήταν αγωνιστής στη ζωή, ήταν αγωνιστής στις ταινίες του, ήταν ηθο-ποιος με όλη την σημασία της λέξης.

Καλέ μου άνθρωπε, σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας προσέφερες.